Doustnie. Nadciśnienie tętnicze. Dorośli: zalecana dawka początkowa i zwykle stosowana dawka podtrzymująca wynosi 8 mg raz na dobę. Pełne działanie przeciwnadciśnieniowe uzyskuje się w ciągu 4 tyg. od rozpoczęcia leczenia. Jeżeli leczenie dawką 8 mg nie pozwala na odpowiednią kontrolę ciśnienia tętniczego, należy zwiększyć dawkę do 16 mg raz na dobę lub do dawki maksymalnej - 32 mg raz na dobę. Leczenie należy ustalać zależnie od reakcji ciśnienia tętniczego. Lek może być stosowany równocześnie z innymi środkami obniżającymi ciśnienie. Zaobserwowano, że stosowanie hydrochlorotiazydu równocześnie z dowolną dawką preparatu powoduje dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego. Szczególne grupy pacjentów. Nie ma konieczności zmiany dawki początkowej u pacjentów w podeszłym wieku. U pacjentów z ryzykiem wystąpienia niedociśnienia tętniczego takich jak pacjenci, u których istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia zmniejszenia objętości wewnątrznaczyniowej, należy rozważyć rozpoczęcie leczenia dawką 4 mg. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (w tym u pacjentów poddawanych hemodializie) oraz u pacjentów z łagodnym do umiarkowanego zaburzeniem czynności wątroby dawka początkowa wynosi 4 mg; dawkę należy stopniowo zwiększać w zależności od uzyskanej odpowiedzi. Nie należy stosować leku u pacjentów z poważnym zaburzeniem wątroby i (lub) z cholestazą. U pacjentów rasy czarnej częściej może być konieczne zwiększenie dawki i leczenie skojarzone. Dzieci i młodzież w wieku od 6 do <18 lat: zalecana dawka początkowa wynosi 4 mg raz na dobę. U pacjentów z niewystarczającą kontrolą ciśnienia tętniczego dawkę można zwiększyć maksymalnie do 8 mg raz na dobę (u dzieci o mc. <50 kg) lub do 8 mg raz na dobę i następnie w razie konieczności do 16 mg raz na dobę (u dzieci o mc. ≥50 kg). U dzieci i młodzieży nie badano dawek >32 mg na dobę. Pełne działanie przeciwnadciśnieniowe uzyskuje się w ciągu 4 tyg. od rozpoczęcia leczenia. U dzieci, u których możliwe jest zmniejszenie objętości płynu wewnątrznaczyniowego (np. pacjentów otrzymujących leki moczopędne, zwłaszcza z zaburzeniami czynności nerek), leczenie należy rozpoczynać pod ścisłym nadzorem medycznym i rozważyć zastosowanie mniejszej dawki początkowej niż zwykle zalecana. Nie badano działania kandesartanu u dzieci z GFR <30 ml/min/1,73 m2 pc. U dzieci rasy czarnej działanie kandesartanu jest słabsze. Dzieci w wieku od poniżej 1 roku do <6 lat. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności kandesartanu u dzieci w wieku od 1 roku do <6 lat; brak zaleceń dotyczących możliwego dawkowania. Stosowanie leku u dzieci w wieku <1 roku jest przeciwwskazane. Niewydolność serca. Dorośli: dawka początkowa wynosi 4 mg raz na dobę. Dawkę tę zwiększa się stopniowo do dawki docelowej 32 mg raz na dobę (dawka maksymalna) lub do największej dawki tolerowanej, przez podwajanie dawki w odstępach co najmniej 2 tyg. U pacjentów z niewydolnością serca należy regularnie oceniać czynności nerek (w tym stężenie kreatyniny) i kontrolować stężenie potasu we krwi. Kandesartan może być podawany jednocześnie z innymi lekami stosowanymi w leczeniu niewydolności serca, w tym z inhibitorami ACE, β-adrenolitykami, lekami moczopędnymi i glikozydami naparstnicy lub kombinacją tych leków. Lek można podawać z inhibitorem ACE pacjentom z objawami niewydolności serca mimo optymalnej standardowej terapii, gdy leki z grupy antagonistów receptorów dla mineralokortykosteroidów nie są tolerowane. Skojarzone stosowanie inhibitora ACE, leku moczopędnego oszczędzającego potas i kandesartanu nie jest zalecane i może być brane pod uwagę jedynie po dokładnym rozważeniu możliwych korzyści i ryzyka. Szczególne grupy pacjentów. Nie ma konieczności dostosowania dawki początkowej u pacjentów w podeszłym wieku lub u pacjentów ze zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową, zaburzeniami czynności nerek lub łagodnym do umiarkowanego zaburzeniem czynności wątroby. Dzieci i młodzież. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności kandesartanu w leczeniu niewydolności serca u dzieci i młodzieży <18 rż. Sposób podania. Tabletki należy przyjmować raz na dobę, niezależnie od posiłków. Jedzenie nie wpływa na biodostępność cyleksetylu kandesartanu. Tabletki można dzielić na równe dawki.
Zastosowanie
Leczenie nadciśnienia tętniczego pierwotnego u dorosłych. Leczenie nadciśnienia tętniczego u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do <18 lat. Leczenie dorosłych pacjentów z niewydolnością serca i zaburzoną czynnością skurczową lewej komory (frakcja wyrzutowa lewej komory ≤40%), gdy inhibitory ACE nie są tolerowane lub jako lek dodany do inhibitora ACE u pacjentów z utrzymującymi się objawami niewydolności serca, pomimo optymalnej terapii, wówczas gdy antagoniści receptora mineralokortykoidowego nie są tolerowani.
Treść ulotki
1. Co to jest lek Ranacand i w jakim celu się go stosuje
Lek Ranacand zawiera kandesartan cyleksetylu jako substancję czynną.
Kandesartan cyleksetylu należy do grupy leków nazywanych antagonistami receptora angiotensyny II. Lek ten powoduje rozluźnienie i rozszerzenie naczyń krwionośnych, co powoduje obniżenie ciśnienia tętniczego, a także ułatwia pompowanie krwi do wszystkich części ciała.
Lek ten może być stosowany: - w leczeniu podwyższonego ciśnienia tętniczego (nadciśnienia) u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat, - w leczeniu dorosłych pacjentów z niewydolnością serca ze zmniejszoną czynnością mięśnia sercowego, gdy inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE) (ang. Angiotensin Converting Enzyme Inhibitors, ACEi) nie mogą być stosowane lub jako uzupełnienie terapii inhibitorami ACE, gdy objawy niewydolności serca utrzymują się pomimo leczenia, a nie można zastosować leków z grupy antagonistów receptora mineralokortykoidowego (ang. Mineralocorticoid Receptor Antagonist, MRA). (Inhibitory ACE oraz MRA są lekami stosowanymi w leczeniu niewydolności serca).
2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Ranacand
Kiedy nie stosować leku Ranacand - jeśli pacjent ma uczulenie na kandesartan cyleksetylu lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6), - po trzecim miesiącu ciąży (należy również unikać stosowania leku Ranacand we wczesnym okresie ciąży – patrz część dotycząca ciąży), - jeśli u pacjenta występuje ciężka choroba wątroby lub zastój żółci (problemy z wydzielaniem żółci z pęcherzyka żółciowego), - u dzieci w wieku poniżej 1 roku, - jeśli pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i jest leczony lekiem obniżającym ciśnienie krwi zawierającym aliskiren.
Jeżeli pacjent nie jest pewny czy którakolwiek z powyższych sytuacji go dotyczy, powinien skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą przed rozpoczęciem przyjmowania leku Ranacand.
Ostrzeżenia i środki ostrożności Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując lek Ranacand Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Ranacand należy omówić z lekarzem lub farmaceutą, jeżeli: - u pacjenta występują zaburzenia pracy serca, wątroby albo czynności nerek lub gdy pacjent jest dializowany, - przeprowadzono niedawno zabieg przeszczepienia nerki, - pacjent ma wymioty lub biegunkę lub ostatnio miał silne wymioty, - pacjent ma chorobę nadnerczy tzw. zespół Conna (nazywany również pierwotnym hiperaldosteronizmem), - pacjent ma niskie ciśnienie tętnicze, - pacjent kiedykolwiek przebył udar mózgu, - pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków stosowanych w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi: - inhibitor ACE (np. enalapryl, lizynopryl, ramipryl), zwłaszcza jeśli pacjent ma zaburzenia czynności nerek związane z cukrzycą. - aliskiren - pacjent przyjmuje inhibitor ACE jednocześnie z lekiem należącym do grupy leków znanych jako antagoniści receptorów mineralokortykoidowych (MRA). Te leki są stosowane w leczeniu niewydolności serca (patrz „Lek Ranacand a inne leki”).
Lekarz może monitorować czynność nerek, ciśnienie krwi oraz stężenie elektrolitów (np. potasu) we krwi w regularnych odstępach czasu.
Patrz także informacje pod nagłówkiem „Kiedy nie stosować leku Ranacand”.
Jeśli po przyjęciu leku Ranacand u pacjenta wystąpi ból brzucha, nudności, wymioty lub biegunka, należy omówić to z lekarzem. Lekarz podejmie decyzję o dalszym leczeniu. Nie należy samodzielnie podejmować decyzji o przerwaniu przyjmowania leku Ranacand.
Należy poinformować lekarza, jeżeli pacjentka podejrzewa, że jest w ciąży (lub może zajść w ciążę). Nie zaleca się stosowania leku Ranacand we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go stosować po trzecim miesiącu ciąży, ponieważ stosowany w tym okresie może poważnie zaszkodzić dziecku (patrz punkt „Ciąża”).
W powyższych przypadkach lekarz może zalecić częstsze wizyty kontrolne lub dodatkowe badania laboratoryjne.
Jeżeli pacjent ma zaplanowany zabieg chirurgiczny powinien powiadomić lekarza lub dentystę o przyjmowaniu leku Ranacand, ponieważ lek Ranacand w połączeniu z niektórymi środkami znieczulającymi może powodować znaczny spadek ciśnienia tętniczego.
Dzieci i młodzież Stosowanie kandesartanu zostało przebadane u dzieci. W celu uzyskania dalszych informacji należy porozmawiać z lekarzem. Leku Ranacand nie wolno podawać dzieciom w wieku poniżej 1 roku ze względu na potencjalne zagrożenie dla rozwoju nerek.
Ranacand a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, również tych, które wydawane są bez recepty.
Lek Ranacand może wpływać na działanie niektórych leków, a niektóre leki mogą wpływać na skuteczność leku Ranacand. Podczas łączenia niektórych leków, lekarz może zlecić wykonywanie kontrolnych badań krwi.
Istotne jest, aby powiadomić lekarza jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z następujących leków, ponieważ lekarz może zalecić zmianę dawki i (lub) zastosować inne środki ostrożności: - leki obniżające ciśnienie tętnicze, w tym beta-adrenolityki, diazoksydy i inhibitory ACE, takie jak enalapryl, kaptopryl, lizynopryl lub ramipryl, - niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) takie jak ibuprofen, naproksen, diklofenak, celekoksyb, etorykoksyb (leki działające przeciwbólowo i przeciwzapalnie), - kwas acetylosalicylowy (lek działający przeciwzapalnie i przeciwbólowo), jeśli pacjent przyjmuje więcej niż 3 g leku dziennie, - suplementy potasu lub zamienniki soli kuchennej zawierające potas (leki zwiększające stężenie potasu we krwi), - heparynę (lek powodujący rozrzedzenie krwi), - Kotrimoksazol (antybiotyk) znany też jako trimetoprim/sulfametoksazol, - leki moczopędne (diuretyki), - lit (lek używany w leczeniu chorób psychicznych). - Jeśli pacjent przyjmuje inhibitor ACE lub aliskiren (patrz także informacje pod nagłówkiem „Kiedy nie stosować leku Ranacand” oraz „Ostrzeżenia i środki ostrożności”). - Jeśli pacjent przyjmuje inhibitor ACE jednocześnie z pewnymi lekami stosowanymi w leczeniu niewydolności serca, znanymi jako antagoniści receptorów mineralokortykoidowych (MRA) (na przykład spironolakton, eplerenon).
Ranacand z jedzeniem, piciem i alkoholem - Lek Ranacand można przyjmować z posiłkiem lub bez posiłku. - Jeżeli pacjent przyjmuje lek Ranacand, powinien porozmawiać z lekarzem przed spożyciem alkoholu. Pacjent po spożyciu alkoholu może poczuć się słabo lub mieć zawroty głowy.
Ciąża i karmienie piersią
Ciąża Należy poinformować lekarza o podejrzeniu, że pacjentka jest w ciąży (lub może zajść w ciążę). Lekarz zazwyczaj zaleci przerwanie stosowania leku Ranacand przed planowaną ciążą lub natychmiast po potwierdzeniu ciąży oraz zaleci przyjmowanie innego leku zamiast leku Ranacand. Nie zaleca się stosowania leku Ranacand we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go stosować po 3 miesiącu ciąży, ponieważ stosowany w tym okresie może poważnie zaszkodzić dziecku.
Karmienie piersią Należy poinformować lekarza o karmieniu piersią lub zamiarze karmienia piersią. Nie zaleca się stosowania leku Ranacand podczas karmienia piersią. Jeśli pacjentka chce karmić piersią, lekarz może zalecić stosowanie innego leku, zwłaszcza w przypadku karmienia noworodka lub wcześniaka. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Niektórzy pacjenci przyjmujący lek Ranacand mogą czuć się zmęczeni lub mieć zawroty głowy. W przypadku wystąpienia powyższych objawów nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.
Ranacand zawiera laktozę Laktoza jest rodzajem cukru. Jeżeli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem leku.
3. Jak stosować lek Ranacand
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W przypadku wątpliwości należy ponownie skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą. Ważne jest, aby przyjmować lek Ranacand codziennie.
Wysokie ciśnienie tętnicze krwi: - Zalecana dawka leku Ranacand to 8 mg raz na dobę. Dawkę można zwiększyć do 16 mg raz na dobę i dalej do 32 mg raz na dobę w zależności od ciśnienia tętniczego. - Jeśli u pacjenta występują choroby wątroby, nerek lub pacjent niedawno stracił dużo płynów (wymioty, biegunka, leki moczopędne) lekarz może rozpocząć leczenie od mniejszej dawki. - U niektórych pacjentów rasy czarnej lek Ranacand może mieć słabsze działanie, jeśli podawany jest jako jedyny lek obniżający ciśnienie, u tych pacjentów konieczne może być zastosowanie większej dawki leku.
Stosowanie u dzieci i młodzieży z wysokim ciśnieniem tętniczym krwi: Dzieci w wieku od 6 do poniżej 18 lat: Zalecana dawka początkowa wynosi 4 mg raz na dobę. Pacjenci o masie ciała poniżej 50 kg: u niektórych pacjentów z niewystarczającą kontrolą ciśnienia tętniczego lekarz może postanowić o zwiększeniu dawki leku do maksymalnie 8 mg raz na dobę.
Pacjenci o masie ciała 50 kg i większej: u niektórych pacjentów z niewystarczającą kontrolą ciśnienia tętniczego lekarz może postanowić o zwiększeniu dawki leku do 8 mg raz na dobę oraz do 16 mg raz na dobę.
Niewydolność serca: - Zazwyczaj stosowana dawka początkowa w leczeniu niewydolności serca to 4 mg raz na dobę . W razie konieczności lekarz może podwajać dawkę w odstępach co najmniej 2-tygodniowych do 32 mg raz na dobę. Lek Ranacand można przyjmować z innymi preparatami stosowanymi w leczeniu niewydolności serca. Lekarz zaleci odpowiednią terapię.
Sposób podawania: Lek Ranacand można przyjmować z posiłkiem lub bez posiłku. Tabletkę należy połknąć popijając wodą. Zaleca się przyjmowanie leku codziennie o tej samej porze, aby łatwiej było o tym pamiętać.
Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Ranacand W razie zastosowania większej niż zalecana dawki kandesartanu należy zwrócić się po poradę do lekarza lub farmaceuty.
Pominięcie zastosowania leku Ranacand Uwaga: 1. Nie należy naciskać blistra oboma kciukami jednocześnie. 2. Nie należy naciskać na środek tabletki umieszczonej w zagłębieniu blistra.
Uwaga: 1. Delikatnie nacisnąć brzeg tabletki i ostrożnie wyjąć z blistra.
Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej tabletki. Należy przyjąć kolejną dawkę o zwykłej porze.
Przerwanie stosowania leku Ranacand Nie należy zaprzestawać stosowania leku Ranacand bez porozumienia z lekarzem. W razie zaprzestania przyjmowania leku ciśnienie tętnicze może ponownie nadmiernie się zwiększyć.
W razie wątpliwości związanych ze stosowaniem leku należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.
4. Możliwe działania niepożądane Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Istotne jest, aby pacjent znał możliwe działania niepożądane.
Ciężkie działania niepożądane Należy zaprzestać stosowania leku Ranacand i natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli wystąpi którykolwiek z poniższych objawów alergicznych: - duszność, z obrzękiem twarzy, ust, języka i (lub) gardła lub bez obrzęku - obrzęk twarzy, jamy ustnej i (lub) gardła, który może powodować trudności w przełykaniu - silny świąd skóry (z guzkami).
Lek Ranacand może powodować zmniejszenie liczby białych krwinek. Pacjent może mieć osłabioną odporność, czuć się zmęczonym, być podatnym na infekcje oraz mieć gorączkę. Jeśli wystąpi którekolwiek z powyższych należy skontaktować się z lekarzem.
Lekarz może zlecić badania kontrolne krwi, aby ocenić czy lek Ranacand wpływa na wyniki badań krwi (agranulocytoza).
Inne możliwe działania niepożądane to:
Często (mogą wystąpić u 1 na 10 osób):
- uczucie zawrotów głowy lub „wirowania”, - ból głowy, - zakażenia dróg oddechowych, - niskie ciśnienie krwi. Może powodować uczucie osłabienia i zawroty głowy, - zmiany w wynikach badań krwi: - wzrost stężenia potasu we krwi, szczególnie gdy pacjent cierpi na niewydolność nerek lub niewydolność serca. W przypadku zaostrzenia objawu pacjent może czuć się zmęczony, słaby, mieć zaburzenia rytmu serca, a także odczuwać mrowienie, - zmiany w czynności nerek, szczególnie gdy pacjent cierpi na niewydolność nerek lub niewydolność serca. W bardzo rzadkich przypadkach nerki mogą przestać pracować.
Bardzo rzadko (mogą wystąpić u 1 na 10000 osób):
- obrzęk twarzy, ust, języka i/lub gardła, - spadek liczby czerwonych lub białych komórek krwi. Pacjent może czuć się zmęczony, może być podatny na infekcje i mieć podwyższoną temperaturę, - wysypka, pokrzywka, - swędzenie, - ból pleców, stawów i mięśni, - zmiany w czynności wątroby, włączając zapalenie wątroby. Pacjent może czuć się zmęczony, może zauważyć zażółcenie skóry i białkówek oczu, odczuwać symptomy podobne do grypy. - nudności, - kaszel, - zmiany w wynikach badań krwi: - zmniejszenie stężenia sodu we krwi. W przypadku zaostrzenia objawu pacjent może odczuwać osłabienie, brak energii oraz skurcze mięśni. - Obrzęk naczynioruchowy jelit: obrzęk w jelicie z takimi objawami, jak ból brzucha, nudności, wymioty i biegunka
Częstość nieznana (częstość nie może być określona napodstawie dostępnych danych):
- biegunka
Inne działania niepożądane występujące u dzieci Działania niepożądane u dzieci leczonych z powodu wysokiego ciśnienia tętniczego krwi wydają się być podobne do tych obserwowanych u pacjentów dorosłych, ale występują częściej. Bardzo często występuje u dzieci zapalenie gardła, często występuje katar, gorączka i przyspieszony rytm serca, jednak nie zaobserwowano tych działań u dorosłych.
Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa; tel.: 22 49 21 301; faks: 22 49 21 309;
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl. Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.
5. Jak przechowywać lek Ranacand
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.
Lek nie wymaga szczególnych warunków przechowywania.
Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę co zrobić z lekami, których się już nie potrzebuje. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.
6. Zawartość opakowania i inne informacje
Co zawiera lek Ranacand Substancją czynną leku jest kandesartan cyleksetylu. Każda tabletka zawiera 8 mg lub 16 mg kandesartanu cyleksetylu.
Pozostałe składniki to: laktoza jednowodna, skrobia kukurydziana, hydroksypropyloceluloza (nisko podstawiona), makrogol 6000, karmeloza wapniowa, żelaza tlenek, czerwony (E 172), magnezu stearynian.
Jak wygląda lek Ranacand i co zawiera opakowanie Ranacand 8 mg: Różowa, marmurkowa tabletka w kształcie kapsułki o długości około 9,1 mm i szerokości 4,6 mm, z wytłoczonym oznaczeniem ‘C’ i ‘10’ po obu stronach nacięcia na jednej stronie i z nacięciem na drugiej stronie.
Ranacand 16 mg: Różowa, marmurkowa tabletka w kształcie kapsułki o długości około 11,7 mm i szerokości 5,1 mm, z wytłoczonym oznaczeniem ‘C’ i ‘11’ po obu stronach nacięcia na jednej stronie i z nacięciem na drugiej stronie.
Opakowania - blistry PVC/PE/PVDC/Aluminium w tekturowym pudełku. Wielkość opakowania: 28 tabletek.
Podmiot odpowiedzialny i wytwórca Podmiot odpowiedzialny Ranbaxy (Poland) Sp. z o.o. ul. Idzikowskiego 16 00-710 Warszawa