×
Szukam leku
Szukam apteki
    strefa aptek.pl Leki Polcortolon 4 mg tabl. 20 szt. (2 blist.po 10 szt.)

    Polcortolon, 4 mg, tabl., 20 szt. (2 blist.po 10 szt.)

    Polcortolon
    4 mg, tabl., 20 szt. (2 blist.po 10 szt.)
    Producent

    Adamed Pharma

    Opakowanie

    20 szt. (2 blist.po 10 szt.)

    Postać

    tabl.

    Dostępność

    Produkt dostępny na receptę

    Dawkowanie

    Doustnie. Dawkę należy ustalić indywidualnie, zależnie od rodzaju choroby i odpowiedzi na leczenie. Na ogół zaleca się podawanie leku raz na dobę, rano, zgodnie z rytmem dobowym. W niektórych przypadkach może być konieczne częstsze podawanie triamcynolonu. Dorośli: zazwyczaj 4-48 mg na dobę. Choroby układu endokrynnego: w niewydolności kory nadnerczy zazwyczaj dawka początkowa wynosi 4-12 mg na dobę z równoczesnym leczeniem mineralokortykosteroidami; duża zmienność dawek stosowanych w chorobach endokrynologicznych uniemożliwia podanie szczegółowego zakresu dawkowania. Choroby reumatyczne: w RZS, ostrym dnawym zapaleniu stawów, zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa, łuszczycowym zapaleniu stawów kręgosłupa, ostrym i podostrym zapaleniu kaletki maziowej, nieswoistym ostrym zapaleniu pochewki ścięgna dawka początkowa wynosi 8-16 mg na dobę, chociaż u niektórych pacjentów może być konieczne zastosowanie większych dawek. Kolagenozy: w toczniu rumieniowatym układowym dawka początkowa wynosi 20-32 mg na dobę, po uzyskaniu poprawy podaje się mniejsze dawki podtrzymujące; pacjentom z ciężkimi objawami podaje się większe dawki początkowe, 48 mg na dobę lub więcej i większe dawki podtrzymujące. Ostre reumatyczne zapalenie mięśnia sercowego: u pacjentów z ciężko przebiegającym ostrym reumatycznym zapaleniem mięśnia sercowego, z wysiękiem osierdziowym i (lub) zastoinową niewydolnością serca, wysięk osierdziowy i (lub) zastoinowa niewydolność serca (leczenie kortykosteroidami jest skuteczne w ostrych i ciężkich zmianach zapalnych): dawka początkowa 20-60 mg na dobę; po wystąpieniu poprawy dawkę dobową można zmniejszyć. Leczenie podtrzymujące trwa co najmniej 6-8 tyg. rzadko do 3 miesięcy. Leczenie kortykosterydami nie zastępuje leczenia przyczynowego. Choroby skóry i błon śluzowych: w pęcherzycy, opryszczkowym pęcherzowym zapaleniu skóry, ciężkim rumieniu wielopostaciowym, złuszczającym zapaleniu skóry, ziarniniaku grzybiastym dawka początkowa 8-16 mg na dobę. W ciężkiej łuszczycy dawka początkowa 8-16 mg na dobę; czas leczenia podtrzymującego zależy od reakcji pacjenta na lek. Choroby alergiczne: w całorocznym lub sezonowym alergicznym nieżycie nosa: 8-12 mg na dobę. W przypadkach nie poddających się leczeniu może być konieczne zastosowanie większych dawek początkowych i podtrzymujących. W astmie oskrzelowej - 8-16 mg na dobę. W alergicznym nieżycie nosa i w astmie oskrzelowej podawanie kortykosteroidów w celu łagodzenia ostrych stanów i długotrwałym leczeniu rzadko jest zalecane. W kontaktowym i atopowym zapaleniu skóry, leczenie miejscowe może być uzupełnione krótkotrwale przez doustne podanie 8-16 mg na dobę. Choroby oka: w alergicznym zapaleniu spojówek, zapaleniu rogówki, zapaleniu tęczówki i ciała rzęskowego, zapaleniu naczyniówki i siatkówki, zapaleniu przedniego odcinka oka, rozlanym zapaleniu błony naczyniowej tylnego odcinka oka, zapaleniu nerwu wzrokowego i współczulnym zapaleniu naczyniówki dawka początkowa 12-40 mg na dobę i zależy od ciężkości stanu, natury i stopnia procesu chorobowego struktury oka, ale poprawa jest zwykle szybka. Choroby układu oddechowego: w objawowej sarkoidozie, zespole Lofflera, berylozie, piorunującej lub rozsianej gruźlicy płuc (z jednoczesnym leczeniem przeciwprątkowym) dawka początkowa 16-48 mg na dobę. Choroby układu krwiotwórczego: dawka początkowa 16-60 mg na dobę. Dawkę podstawową należy dostosować w zależności od reakcji pacjenta na leczenie. Jeśli po odpowiednio długim okresie leczenia nie nastąpi poprawa, należy przerwać podawanie triamcynolonu i zmienić lek. Po uzyskaniu odpowiedzi klinicznej dawkę należy stopniowo zmniejszyć do najmniejszej skutecznej dawki. W sytuacjach stresowych (np. operacja, zakażenia, uraz) może być konieczne zwiększenie dawki. Choroby nowotworowe (w leczeniu paliatywnym): w ostrej białaczce u dzieci zwykle 1-2 mg/kg mc. na dobę, poprawa zwykle występuje pomiędzy 6. a 12. dniem podawania leku, a leczenie trwa 4-6 tyg. W białaczkach i chłoniakach u dorosłych 16-40 mg na dobę, chociaż w białaczce może być konieczne zwiększenie dawki do 100 mg na dobę. Obrzęki: w celu wywołania diurezy lub remisji proteinurii w zespole nerczycowym, bez mocznicy typu idiopatycznego lub w przebiegu tocznia rumieniowatego średnia dawka wynosi 16-20 mg (niekiedy do 48 mg) na dobę aż do wywołania diurezy. Diureza pojawia się zwykle 14 dnia, niekiedy może być opóźniona. Po wystąpieniu diurezy celowe jest kontynuowanie leczenia aż do ustąpienia objawów, wtedy dawkę należy zmniejszyć. W lżejszych przypadkach dawki wynoszą 4 mg na dobę. Gruźlicze zapalenie opon mózgowych: kiedy występuje blok podpajęczynówkowy lub zagrażający lek jest stosowany razem z właściwym leczeniem przeciwprątkowym, zwykle w dawce 32-48 mg na dobę w dawce pojedynczej lub dawkach podzielonych. Dzieci: dawkowanie u dzieci zależy od rodzaju i ciężkości choroby oraz od masy ciała. W niewydolności kory nadnerczy 0,117 mg/kg mc. na dobę lub 3,3 mg/m2 pc. na dobę w dawce jednorazowej lub w dawkach podzielonych. W innych wskazaniach 0,416-1,7 mg/kg mc. na dobę lub 12,5 - 50 mg/m2 pc. na dobę w dawce jednorazowej lub dawkach podzielonych. W razie pominięcia dawki należy zażyć lek jak najszybciej lub, jeśli zbliża się pora dawki następnej, pominiętą dawkę opuścić. Nie należy zażywać dwóch dawek na raz. Jeżeli lek jest odstawiany po podawaniu dłuższym niż kilka dni, należy go odstawiać stopniowo.

    Zastosowanie

    Choroby układu endokrynnego: niewydolność kory nadnerczy pierwotna (choroba Addisona) i wtórna (lekami z wyboru są hydrokortyzon i kortyzon, syntetyczne analogi mogą być stosowane z mineralokortykoidami); zespół nadnerczowo-płciowy (wrodzony, hiperplazja nadnerczy) - leczenie stosuje się w celu zahamowania wirylizacji spowodowanej nadmiernym wytwarzaniem androgenu w nadnerczach (zaleca się podawanie sodu; u niektórych pacjentów może być konieczne także podawanie mineralokortykosteroidów); hiperkalcemia związana z chorobą nowotworową; nieropne zapalenie tarczycy. Choroby reumatyczne - jako leczenie wspomagające w stanach zaostrzenia: zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, łuszczycowe zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów (w przypadkach nie poddających się innym metodom leczenia), gorączka reumatyczna, ostre i podostre zapalenie kaletki maziowej, pourazowe zapalenie kości i stawów, zapalenie nadkłykcia, nieswoiste ostre zapalenie pochewki ścięgna, ostre dnawe zapalenie stawów, zapalenie błony maziowej u pacjentów z zapaleniem kości i stawów. Kolagenozy (w okresach zaostrzenia lub w niektórych przypadkach jako leczenie podtrzymujące): reumatyczne lub niereumatyczne zapalenie mięśnia sercowego, ostre gośćcowe zapalenie mięśnia sercowego, toczeń rumieniowaty układowy. Choroby skóry i błon śluzowych: złuszczające zapalenie skóry, opryszczkowe pęcherzowe zapalenie skóry, ciężkie łojotokowe zapalenie skóry, ciężki rumień wielopostaciowy (zespół Stevens-Johnsona), ziarniniak grzybiasty, pęcherzyca, ciężka łuszczyca. Choroby alergiczne o ciężkim przebiegu oporne na inne metody leczenia: całoroczny lub sezonowy alergiczny nieżyt nosa oporny na inne leki, kontaktowe zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry, choroba posurowicza, reakcje nadwrażliwości na leki, astma oskrzelowa. Choroby oka (cieżkie ostre i przewlekłe procesy alergiczne i zapalne): zapalenie tęczówki i ciała rzęskowego, zapalenie naczyniówki i siatkówki, rozlane zapalenie błony naczyniowej tylnego odcinka oka, zapalenie nerwu wzrokowego, współczulne zapalenie naczyniówki, zapalenie przedniego odcinka oka, alergiczne zapalenie spojówek, zapalenie rogówki (nie związane z zakażeniem wirusem opryszczki lub zakażeniem grzybiczym), półpasiec oczny, alergiczne owrzodzenie brzeżne rogówki. Choroby układu oddechowego: beryloza, zespół Lofflera, zachłystowe zapalenie płuc, objawowa sarkoidoza, piorunująca lub rozsiana gruźlica płuc (z jednoczesnym leczeniem przeciwprątkowym). Choroby układu krwiotwórczego: niedokrwistość hemolityczna nabyta (autoimmunologiczna), niedokrwistość aplastyczna wrodzona, erytroblastopenia (niedobór erytroblastów w szpiku), małopłytkowość wtórna u dorosłych, idiopatyczna plamica małopłytkowa dorosłych. Choroby nowotworowe (jako leczenie paliatywne, łącznie z odpowiednim leczeniem przeciwnowotworowym): białaczki i chłoniaki u dorosłych, ostra białaczka u dzieci. Obrzęki: w celu wywołania diurezy lub remisji proteinurii w zespole nerczycowym, bez uremii, typu idiopatycznego lub w przebiegu tocznia rumieniowatego. Choroby przewodu pokarmowego (w okresach zaostrzenia; długotrwałe leczenie jest niewskazane): wrzodziejące zapalenie okrężnicy, choroba Crohna. Choroby neurologiczne: stwardnienie rozsiane w okresach zaostrzenia. Inne: gruźlicze zapalenie opon mózgowych z blokiem podpajęczynówkowym lub blokiem zagrażającym, jeśli jest stosowany razem z właściwym leczeniem przeciwgruźliczym; włośnica z zajęciem układu nerwowego lub mięśnia sercowego.