Opacorden, 200 mg, tabl. powl., 60 szt.

1. Co to jest lek Opacorden i w jakim celu się go stosuje

Lek Opacorden zawiera amiodaron - substancję należącą do grupy leków antyarytmicznych, które
pomagają przywrócić regularną pracę serca.

Lek Opacorden jest stosowany w leczeniu i zapobieganiu:
- zaburzeń rytmu serca w przebiegu zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW);
- migotania i trzepotania przedsionków, napadowych tachyarytmii nadkomorowych:
  częstoskurczu nadkomorowego i węzłowego, gdy inne leki nie mogą być zastosowane;
- groźnych dla życia komorowych zaburzeń rytmu (częstoskurcz komorowy, migotanie komór),
  gdy inne leki antyarytmiczne są nieskuteczne.

2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Opacorden

Kiedy nie stosować leku Opacorden:
- jeśli pacjent ma uczulenie na amiodaron lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
  (wymienionych w punkcie 6);
- jeśli pacjent ma uczulenie na jod (każda tabletka leku Opacorden zawiera 75 mg jodu);
  w razie wystąpienia objawów uczulenia, takich jak swędząca wysypka, trudności
  z przełykaniem i oddychaniem lub obrzęk warg, twarzy, gardła i języka, należy natychmiast
  skontaktować się z lekarzem;
- jeśli pacjent miał lub ma obecnie chorobę tarczycy; przed leczeniem amiodaronem należy
  wykonać badania czynności tarczycy;
- jeśli pacjent stosuje leki, które mogą wywołać torsades de pointes (zagrażające życiu
  nieregularne bicie serca);
- jeśli pacjent ma bradykardię zatokową (bardzo wolne bicie serca, poniżej 50 uderzeń na
  minutę), blok zatokowo-przedsionkowy, zespół chorego węzła zatokowego, z wyjątkiem osób
  z wszczepionym stymulatorem (ryzyko zahamowania czynności węzła);
- jeśli pacjent ma blok przedsionkowo-komorowy IIº lub IIIº, z wyjątkiem pacjentów
  z wszczepionym stymulatorem; 
- w ciąży i w okresie karmienia piersią.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Opacorden należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą.

Należy zachować szczególną ostrożność stosując lek:
- u pacjentów z niewydolnością serca;
- u pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów z zaburzeniami czynności tarczycy w wywiadzie,
  wolem lub innymi schorzeniami tarczycy, ze względu na możliwość wystąpienia
  niedoczynności lub nadczynności tarczycy. Przed rozpoczęciem leczenia u wszystkich
  pacjentów, oraz okresowo w jego trakcie, a także kilka miesięcy po jego zakończeniu lekarz
  zleci wykonanie badania czynności tarczycy;
- u pacjentów po operacjach pomostów naczyniowych (by-pass) stosujących amiodaron może
  rozwinąć się niedociśnienie krwi;
- u pacjentów po zabiegach chirurgicznych, ze względu na możliwość wystąpienia zespołu ostrej
  niewydolności oddechowej.

Jeśli pacjent znajduje się na liście oczekujących na przeszczep serca, lekarz prowadzący może zmienić
rodzaj leczenia przed przeszczepieniem. Wynika to z faktu, że przyjmowanie amiodaronu przed
przeszczepieniem serca zwiększa ryzyko zagrażającego życiu powikłania (pierwotna dysfunkcja
przeszczepu), w którym przeszczepione serce przestaje pracować prawidłowo w ciągu pierwszych
24 godzin po operacji.

Jeśli pacjent przyjmuje jednocześnie lek zawierający sofosbuwir stosowany w leczeniu wirusowego
zapalenia wątroby typu C i amiodaron, może to spowodować zagrażające życiu spowolnienie bicia
serca. Lekarz może rozważyć alternatywne leczenie. Jeśli konieczne jest leczenie amiodaronem
i sofosbuwirem, może być konieczne dodatkowe monitorowanie czynności serca.

Należy natychmiast poinformować lekarza, jeśli pacjent przyjmuje lek zawierający sofosbuwir
w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu C, a podczas leczenia wystąpi:
- wolne lub nieregularne bicie serca lub problemy dotyczące rytmu serca;
- duszność lub nasilenie istniejącej duszności;
- ból w klatce piersiowej;
- zawroty głowy;
- kołatanie serca;
- stan bliski omdlenia lub omdlenie.

Przed zabiegiem chirurgicznym należy bezwzględnie poinformować anestezjologa o przyjmowaniu
przez pacjenta leku Opacorden. U pacjentów leczonych amiodaronem poddanych narkozie istnieje
ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, takich jak: spowolnione bicie serca, niskie ciśnienie krwi
i zaburzenia pracy serca.

Stosowanie leku Opacorden powoduje nieszkodliwe dla zdrowia zmiany w badaniu EKG.
Przed rozpoczęciem leczenia amiodaronem zaleca się wykonanie badań EKG oraz stężenia potasu
w surowicy. Monitorowanie EKG jest zalecane również w czasie leczenia.

Zbyt duże dawki leku Opacorden, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku lub przyjmujących
glikozydy nasercowe, mogą spowodować wystąpienie ciężkiej bradykardii (bardzo wolne bicie serca)
i zaburzeń przewodzenia. W takim wypadku lekarz zaleci odstawienie leku Opacorden.

Należy natychmiast przerwać leczenie amiodaronem jeśli podczas jego stosowania pojawią się reakcje
skórne mogące wskazywać na wystąpienie zespołu Stevensa-Johnsona (ang. SJS - Stevens-Johnson
syndrome) (postępująca wysypka z pęcherzami lub zmiany na błonach śluzowych, gorączka i bóle
stawowe) lub toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (ang. TEN - Toxic Epidermal
Necrolysis) (ciężka gwałtownie przebiegająca choroba objawiająca się pękającymi olbrzymimi
pęcherzami podnaskórkowymi, rozległymi nadżerkami na skórze, spełzaniem dużych płatów naskórka 
oraz gorączką), pęcherzowego zapalenia skóry i reakcji polekowej z eozynofilią i objawami
uogólnionymi (DRESS). Objawy te mogą zagrażać życiu pacjenta, a nawet prowadzić do jego zgonu.

U większości pacjentów stosujących lek (zwłaszcza długotrwale) amiodaron lub jego metabolity
odkładają się w rogówce oka, zwykle jednak nie powoduje to żadnych patologicznych objawów.
U niektórych pacjentów mogą wystąpić zaburzenia widzenia (np. widzenie tęczowej obwódki wokół
źródła światła, światłowstręt czy suchość oka). W przypadku wystąpienia niewyraźnego widzenia lub
obniżenia ostrości wzroku należy niezwłocznie zgłosić się do okulisty, który przeprowadzi
kompleksowe badanie okulistyczne.

Podczas leczenia lekarz zaleci badania czynności wątroby (oznaczenie aktywności enzymów AspAT,
AlAT), ponieważ zmianom mogą ulegać parametry funkcji wątroby. Ponadto mogą wystąpić ostre
zaburzenia czynności wątroby, czasem równocześnie z żółtaczką. Zaburzenia te są odwracalne
i ustępują po zaprzestaniu leczenia. Podczas długotrwałego leczenia może wystąpić przewlekła
niewydolność wątroby.

Z uwagi na toksyczny wpływ leku na płuca, przed rozpoczęciem leczenia zaleca się dokładne badanie
kliniczne pacjentów i lekarz może rozważyć badanie radiologiczne płuc. W przypadku wystąpienia
w czasie stosowania leku duszności lub kaszlu, które mogą świadczyć o toksycznym działaniu leku na
płuca, należy skontaktować się z lekarzem, który zaleci dodatkowo wykonanie badania
czynnościowego płuc (spirometria).

Lek może prowadzić do wystąpienia neuropatii obwodowych (choroba nerwów) oraz miopatii
(choroba mięśni) o ciężkim przebiegu. Ustąpienie objawów występuje zwykle po kilku miesiącach od
zaprzestania leczenia, w niektórych przypadkach może jednak nie być całkowite.

U pacjentów z wszczepionym kardiowerter-defibrylatorem lub stymulatorem serca zaleca się
regularne kontrolowanie prawidłowego działania urządzenia po rozpoczęciu leczenia lub przy zmianie
dawkowania.

Światło słoneczne
Należy unikać ekspozycji na światło słoneczne i stosować środki chroniące przed światłem
słonecznym w czasie leczenia. Opacorden powoduje nadwrażliwość na światło, która może
utrzymywać się przez kilka miesięcy od zaprzestania leczenia. Najczęściej występującymi objawami
nadwrażliwości na światło są: mrowienie, oparzenia i rumień.
W wyniku długotrwałego stosowania leku, skóra może zabarwić się na niebiesko-szary kolor.

Dzieci
Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania u dzieci. Dlatego nie zaleca się stosowania
leku u tych pacjentów.

Lek Opacorden a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.

Nie wolno stosować leku Opacorden jednocześnie z:
- lekami stosowanymi w zaburzeniach rytmu serca (takimi jak: sotalol, chinidyna, prokainamid,
  dyzopiramid, beprydyl czy bretylium);
- lekami przeciw zakażeniom (erytromycyna podawana dożylnie), kotrimoksazol, pentamidyna
  (podawana w postaci wstrzykiwań), moksyfloksacyna);
- winkaminą lub cyzaprydem;
- lekami stosowanymi w schizofrenii (chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, pimozyd,
  haloperydol, amisulpiryd lub sertindol);
- lekami na inne zaburzenia psychiczne (produkty litu, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne,
  np. doksepina, maprotylina, amitryptylina);
- lekami stosowanymi w malarii (chinina, meflochina, chlorochina, halofantryna);
- lekami przeciwalergicznymi (terfenadyna, astemizol, mizolastyna).

Należy poinformować lekarza o stosowaniu:
- leków, które w zapisie EKG (elektrokardiogram) wydłużają odcinek QT, np. z grupy
  fluorochinolonów stosowanych w zakażeniach (cyprofloksacyna, ofloksacyna, lewofloksacyna);
- leków stosowanych w chorobach serca np. leki beta-adrenolityczne (propranolol);
- leków z grupy antagonistów wapnia stosowanych w bólu w klatce piersiowej (dławica
  piersiowa) lub na obniżenie ciśnienia krwi (werapamil, diltiazem);
- niektórych leków przeczyszczających (stosowanych w leczeniu zaparć) jak bisakodyl czy senes;
- sofosbuwiru (lek stosowany w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu C).

Niżej wymienione leki mogą nasilać działania niepożądane podczas jednoczesnego stosowania
z lekiem Opacorden:
- amfoterycyna B podawana dożylnie - lek przeciwgrzybiczy;
- leki przeciwzapalne - kortykosteroidy stosowane ogólnoustrojowo, np. hydrokortyzon,
  betametazon, prednizolon;
- leki moczopędne;
- leki stosowane w znieczuleniu ogólnym lub duże stężenie tlenu podawane podczas zabiegów
  operacyjnych;
- tetrakozaktyd (lek stosowany do badania pewnych zaburzeń hormonalnych).

Lek Opacrorden może nasilać działanie następujących leków:
- cyklosporyna, takrolimus i syrolimus - leki stosowane w celu zapobiegania odrzuceniu
  przeszczepu;
- leki obniżające stężenie cholesterolu - statyny np. symwastatyna, prowastyna.
- syldenafil - lek stosowany w leczeniu zaburzeń erekcji;
- fentanyl - silny lek przeciwbólowy;
- dihydroergotamina, ergotamina - leki przeciwmigrenowe;
- midazolam, triazolam - leki stosowane w stanach lękowych i w celu uspokojenia przed
  zabiegami operacyjnymi;
- kolchicyna - lek stosowany w dnie moczanowej;
- flekainid - lek stosowany w leczeniu arytmii: leczenie będzie prowadzone pod ścisłą kontrolą;
- lidokaina - lek stosowany głównie do miejscowego znieczulenia;
- warfaryna, dabigatran - leki regulujące krzepnięcie krwi;
- fenytoina - lek stosowany w leczeniu napadów padaczkowych;
- digoksyna - lek stosowany w chorobach serca.

Lek Opacorden z jedzeniem, piciem i alkoholem
Nie należy pić soku grejpfrutowego podczas stosowania leku Opacorden.
Należy ograniczyć picie alkoholu podczas stosowania leku Opacorden, ponieważ zwiększa się
prawdopodobieństwo wystąpienia zaburzeń wątroby. Należy poinformować lekarza o ilości
spożywanego alkoholu.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku.

Leku nie wolno przyjmować w czasie ciąży, ponieważ może powodować uszkodzenia płodu.

Leku nie wolno przyjmować w okresie karmienia piersią.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Opacorden może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, ze względu na
możliwość występowania działań niepożądanych w postaci zaburzeń widzenia.

Lek Opacorden zawiera czerwień koszenilową, lak (E124)
Lek może powodować reakcje alergiczne. 

3. Jak stosować lek Opacorden

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

- Lek należy przyjmować doustnie, popijając wodą.
- Tabletkę należy połknąć w całości. Nie należy tabletki rozgniatać ani żuć.

Dorośli
Należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę (umożliwiającą kontrolowanie zaburzeń rytmu serca).
- Zwykle stosuje się dawkę nasycającą 200 mg (1 tabletka) 3 razy na dobę przez tydzień.
- W zależności od stanu pacjenta i odpowiedzi na leczenie lekarz może zdecydować
  o zwiększeniu lub zmniejszeniu dawki leku. Dawka podtrzymująca wynosi od 100 mg do
  200 mg na dobę. Amiodaron może być stosowany co drugi dzień w dawce 200 mg na dobę lub
  codziennie w dawce 100 mg na dobę; można stosować również przerwy w stosowaniu leku
  (dwa dni w tygodniu).

Stosowanie u dzieci
Brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku u dzieci.
Lekarz zadecyduje o podaniu odpowiedniej dawki leku.

Pacjenci w podeszłym wieku
Lekarz może zalecić mniejszą dawkę leku Opacorden. Należy regularnie monitorować czynność serca
i tarczycy.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Opacorden
W razie przyjęcia większej niż zalecana dawki leku Opacorden, należy niezwłocznie zwrócić się do
lekarza lub najbliższego szpitala, aby uzyskać informację dotyczącą dalszego postępowania.

Po przyjęciu dawki większej od zalecanej, opisano następujące działania niepożądane: splątanie,
osłabienie lub zmęczenie, powolne bicie serca, zaburzenia czynności wątroby.

Pominięcie zastosowania leku Opacorden
W przypadku pominięcia dawki leku należy przyjąć kolejną dawkę o wyznaczonej porze. Nie należy
stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Opacorden
Nie należy przerywać stosowania leku Opacorden bez uzgodnienia z lekarzem. Nie należy przerywać
stosowania leku gdy pacjent poczuje się lepiej. W przypadku przerwania stosowania leku mogą
pojawić się zaburzenia rytmu serca, które mogą być groźne.

Badania laboratoryjne
Lekarz może zalecić regularne badania tarczycy, ponieważ lek Opacorden zawiera jod, który może
zaburzać funkcję tarczycy.

Lekarz może zalecić również badanie radiologiczne klatki piersiowej, EKG, stężenia potasu
w surowicy i badanie wzroku przed oraz w trakcie leczenia lekiem Opacorden.
Lekarz może zalecić regularne badania wątroby podczas stosowania leku Opacorden i w zależności od
wyników zdecyduje, czy należy podawać lek.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.

4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy zaprzestać stosowania leku Opacorden i niezwłocznie zasięgnąć porady medycznej
w razie wystąpienia poniższych działań niepożądanych.

Często (występują u mniej niż 1 do 10 pacjentów)

- zażółcenie oczu i skóry (żółtaczka), bóle brzucha, utrata apetytu, zmęczenie, gorączka,
  zwiększona aktywność aminotransferaz w badaniach krwi; są to objawy zagrażającego życiu
  ostrego zaburzenia czynności wątroby lub niewydolności wątroby;
- duszność i kaszel bez odkrztuszania; mogą to być objawy zagrażającego życiu
  śródmiąższowego zapalenia płuc lub zwłóknienia płuc, zapalenia opłucnej, zarostowego
  zapalenia oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc (patrz Ostrzeżenia i środki ostrożności
  w punkcie 2) lub wystąpienia skurczu oskrzeli i (lub) bezdechu w przypadku ciężkiej
  niewydolności oddechowej, zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową.

Niezbyt często (występują u mniej niż 1 na 100 pacjentów)

- zaburzenia rytmu serca lub ich zaostrzenie, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz
  Ostrzeżenia i środki ostrożności oraz Lek Opacorden a inne leki w punkcie 2), zaburzenia
  przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok
  przedsionkowo-komorowy różnego stopnia);
- drętwienie, osłabienie mięśni, kłucie i pieczenie; mogą to być objawy czuciowo-ruchowej
  obwodowej neuropatii (choroba nerwów) i (lub) miopatii (choroba mięśni), zwykle
  przemijające po zakończeniu leczenia lekiem Opacorden.

Bardzo rzadko (występują u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów)

- niewyraźne widzenie lub obniżona ostrość wzroku; mogą to być objawy neuropatii nerwu
  wzrokowego, która może powodować ślepotę (patrz Ostrzeżenia i środki ostrożności
  w punkcie 2);
- zawroty głowy, zmęczenie i krótki oddech; mogą to być objawy znacznego zwolnienia rytmu
  serca, zatrzymania czynności węzła zatokowego, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniem
  czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku;
- wysypki skórne będące objawem zapalenia naczyń krwionośnych;
- ból głowy nasilający się rano lub po wysiłku, nudności, drgawki, omdlenie, zaburzenia
  widzenia lub dezorientacja; mogą to być objawy zaburzeń czynności mózgu z powodu
  zwiększonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu);
- zaburzenia koordynacji ruchów.

Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

- obrzęk warg, twarzy lub języka, trudności w oddychaniu i przełykaniu (obrzęk Quinckego); są
  to objawy reakcji uczuleniowych;
- pokrzywka;
- może wystąpić większa niż zwykle liczba zakażeń. Może to być spowodowane zmniejszeniem
  liczby białych krwinek (neutropenia);
- znaczne zmniejszenie liczby białych krwinek, co zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia
  zakażeń (agranulocytoza);
- nieregularne bicie serca; może to być objawem zagrażającej życiu arytmii typu torsades de
  pointes (patrz Ostrzeżenia i środki ostrożności oraz Lek Opacorden a inne leki w punkcie 2);
- odkrztuszanie z krwią, jako objaw krwotoku płucnego;
- zahamowanie czynności szpiku, ziarniniak;
- ciężkie reakcje alergiczne (reakcja anafilaktyczna, wstrząs anafilaktyczny);
- nagłe zapalenie trzustki (zapalenie trzustki (ostre));
- zmniejszenie łaknienia;
- sztywność, drżenie i niepokój ruchowy (parkinsonizm);
- nieprawidłowe odczuwanie zapachów (parosmia); 
- splątanie (majaczenie);
- widzenie, słyszenie lub odczuwanie rzeczy, których nie ma (omamy);
- reakcje skórne zagrażające życiu charakteryzujące się występowaniem wysypki, pęcherzy,
  złuszczaniem się skóry i bólem (toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), zespół
  Stevensa-Johnsona (SJS), pęcherzowe zapalenie skóry, reakcja polekowa z eozynofilią
  i objawami uogólnionymi (DRESS).

Pozostałe działania niepożądane leku Opacorden mogą wystąpić z następującą częstością:

Bardzo często (występują u więcej niż 1 na 10 pacjentów)

- mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą. Może im towarzyszyć widzenie kolorowej
  otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się
  one ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po zakończeniu leczenia amiodaronem;
- łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle
  występujące podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki
  amiodaronu;
- zwiększenie aktywności aminotransferaz w badaniach krwi, które jest zwykle umiarkowanie
  nasilone (1,5 do 3 razy powyżej zakresu wartości prawidłowych) i występuje na początku
  leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu
  dawki leku lub samoistnie;
- nadwrażliwość na światło.

Często (występują u mniej niż 1 do 10 pacjentów)

- zmniejszenie popędu seksualnego;
- zbyt wolne bicie serca (bradykardia), zazwyczaj umiarkowane i zależne od dawki leku;
- niedoczynność tarczycy (objawiająca się silnym zmęczeniem, tyciem, zaparciami i bólem
  mięśni), nadczynność tarczycy (objawiająca się pobudzeniem i niepokojem ruchowym, utratą
  masy ciała, zwiększoną potliwością), czasami zakończone zgonem;
- drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu;
- ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych
  dawek leku, które ustępuje powoli po zakończeniu leczenia;
- zaparcie;
- swędząca, czerwona wysypka (wyprysk).

Niezbyt często (występują u mniej niż 1 na 100 pacjentów)

- suchość w jamie ustnej.

Bardzo rzadko (występują u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów)

- niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna (anemie objawiające się bladością
  skóry i błon śluzowych, zmęczeniem, osłabieniem i zawrotami głowy), trombocytopenia
  (zmniejszenie liczby płytek krwi, objawiające się skłonnością do siniaków i krwawień);
- zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (ang. skrót SIADH)
  objawiający się złym samopoczuciem, osłabieniem, dezorientacją, nudnościami, utratą apetytu,
  poddenerwowaniem;
- przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby),
  czasami zakończone zgonem;
- zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi;
- bóle głowy; zawroty głowy;
- zapalenie najądrza, impotencja;
- skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową, zwłaszcza u pacjentów
  z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej, czasami zakończone zgonem,
  szczególnie bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym
  stężeniu) (patrz Ostrzeżenia i środki ostrożności oraz Lek Opacorden a inne leki w punkcie 2);
- rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające
  zapalenie skóry, łysienie;
- zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi w badaniach diagnostycznych.

Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

- zagrażające życiu powikłanie po przeszczepieniu serca (pierwotna dysfunkcja przeszczepu),
  w którym przeszczepione serce przestaje pracować prawidłowo (patrz punkt 2. Ostrzeżenia
  i środki ostrożności).

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w tej ulotce, należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

5. Jak przechowywać lek Opacorden

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu.

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu po EXP.
Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.
Zapis na opakowaniu po skrócie EXP oznacza termin ważności, a po skrócie Lot/LOT oznacza numer
serii.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Opacorden
- Substancją czynną leku jest amiodaron. Każda tabletka zawiera 200 mg amiodaronu
  chlorowodorku.
- Pozostałe składniki to:
  Rdzeń tabletki: skrobia ziemniaczana, żelatyna, talk, krzemionka koloidalna bezwodna,
  magnezu stearynian.
  Skład otoczki: hypromeloza, makrogol 6 000, czerwień koszenilowa, lak (E124), talk, glikol
  propylenowy, tytanu dwutlenek.

Jak wygląda lek Opacorden i co zawiera opakowanie
Okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane barwy różowej.
Opakowanie zawiera 60 tabletek.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca
Zakłady Farmaceutyczne POLPHARMA S.A.
ul. Pelplińska 19, 83-200 Starogard Gdański
tel. + 48 22 364 61 01

Data ostatniej aktualizacji ulotki: czerwiec 2025 r.