logo logo loop icon Szukaj apteki/leku Zwiń Medicover Strefa aptek
Znajdź aptekęZnajdź lekDla aptekO nas
×
Szukam leku
Szukam apteki
        strefa aptek.pl Leki Mivacron 10 mg/5 ml roztw. do wstrz. 5 amp. 5 ml

        Mivacron, 10 mg/5 ml, roztw. do wstrz., 5 amp. 5 ml

        Mivacron
        10 mg/5 ml, roztw. do wstrz., 5 amp. 5 ml
        • 20 mg/10 ml, 5 amp. 10 ml, roztw. do wstrz.
        Producent

        Aspen Pharma Trading

        Opakowanie

        5 amp. 5 ml

        Postać

        roztw. do wstrz.

        Dostępność

        produkt stosowany wyłącznie w lecznictwie zamkniętym

        Dawkowanie

        Lek należy stosować wyłącznie wraz z odpowiednimi lekami znieczulającymi ogólnie. Preparat może być podawany jedynie przez anestezjologów lub pod ich nadzorem i w warunkach zapewniających możliwość prowadzenia sztucznej wentylacji pacjenta.
        Podawać dożylnie, w dawce jednorazowej, powtarzanych bolusach lub we wlewie ciągłym. Dorośli - średnio 0,07 mg/kg mc. (0,06-0,09 mg/kg mc.). Dawka do intubacji - 0,2 mg/kg mc. podane w ciągu 30 s (odpowiednie zwiotczenie po około 2-2,5 min) lub zastosowanie metody dawek podzielonych: 0,15 mg/kg mc. bolus + po 30 sek. dawka 0,1 mg/kg mc. (odpowiednie zwiotczenie po 90-120 s od zakończenia pierwszego wstrzyknięcia). Czas trwania zwiotczenia zależy od podanej dawki: dla 0,07 - 0,15 - 0,2 - 0,25 mg/kg mc. wynosi odpowiednio około 13 - 16 - 20 - 23 min. Dawka podtrzymująca zazwyczaj 0,1 mg/kg mc. co około 15 min lub wlew ciągły (włączyć przy wystąpieniu wczesnych objawów samoistnego ustępowania bloku po dawce początkowej) 8-10 µg/kg mc./min. Dzieci w wieku 7 mies.-12 lat: dawka średnia jest większa (0,1 mg/kg mc.); początek działania występuje szybciej a czas trwania bloku i okres ustępowania zwiotczenia są krótsze niż u dorosłych. Wstrzykiwanie dożylne powinno trwać 5-15 s. Zalecana dawka wstępna 0,1-0,2 mg/kg mc. (efektywne zwiotczenie 7-9 min.); dawka do intubacji 0,2 mg/kg mc. (odpowiednie zwiotczenie po około 120 s). Dawka podtrzymująca 0,1 mg/kg mc. co około 6-9 min lub wlew. Dawki stosowane we wlewie: u dzieci w wieku 7-23 mies. średnio 11 µg/kg mc./min (od 3 µg/kg mc./min do 26 µg/kg mc./min); w wieku 2-12 lat średnio 14 µg/kg mc./min (od 5 µg/kg mc./min do 31 µg/kg mc./min). Niemowlęta w wieku 2-6 mies.: we wstrzyknięciu dożylnym (5-15 sek.): dawka do intubacji - 0,15 mg/kg mc. (maksymalny blok po około 1,4 min, utrzymujący się około 9 min); dawka podtrzymująca 0,1 mg/kg mc. (utrzymuje klinicznie skuteczny blok o 7 min). We wlewie - średnio 11 µg/kg mc./min (od 4 µg/kg mc./min do 24 µg/kg mc./min).
        Podane dawki dotyczą pacjentów w znieczuleniu złożonym z użyciem opioidowych leków przeciwbólowych. Przy stosowaniu izofluranu lub enfluranu dawkę początkową miwakurium należy zmniejszyć o około 25%, szybkość wlewu zmniejszyć o około 40% (przy stosowaniu halotanu redukcja dawek może być zbędna).
        Szczególne grupy pacjentów. U osób z obciążonym układem krążenia oraz w podeszłym wieku - lek wstrzykiwać powoli (około 60 s). U pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby należy dostosować dawkę do indywidualnej klinicznej reakcji pacjenta. U osób z nadwagą dawkę obliczać dla należnej masy ciała. Ze względu na ograniczone dane, stosowanie u noworodków i niemowląt poniżej 2 mż. nie jest zalecane.

        Zastosowanie

        Zwiotczenie mięśni poprzecznie prążkowanych w znieczuleniu ogólnym, do intubacji i prowadzenia wentylacji mechanicznej u dzieci i niemowląt w wieku ≥ 2 mies.

        Treść ulotki

        1. Co to jest lek Mivacron i w jakim celu się go stosuje

        Mivacron należy do grupy leków zwiotczających mięśnie, jest wysoce swoistym, krótko działającym
        związkiem blokującym przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, wywołującym blok niedepolaryzujący
        (polaryzacyjny, konkurencyjny), cechujący się szybkim ustępowaniem.

        Miwakurium wiąże się z receptorami cholinergicznymi na płytce motorycznej, antagonizując
        działanie acetylocholiny, czego wynikiem jest konkurencyjny blok przewodnictwa nerwowo-
        mięśniowego. Działanie to można łatwo odwrócić antagonistami cholinoesterazy, takimi jak
        neostygmina lub edrofonium.

        Lek Mivacron jest stosowany jako uzupełnienie znieczulenia ogólnego w celu zwiotczenia mięśni
        szkieletowych oraz umożliwienia wykonania intubacji dotchawiczej i prowadzenia mechanicznej
        wentylacji u dorosłych, dzieci i niemowląt w wieku 2 miesięcy i powyżej.

        Lek Mivacron 2 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań nie zawiera przeciwbakteryjnych środków
        konserwujących i jest przeznaczony do jednorazowego zastosowania u indywidualnego pacjenta.

        2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Mivacron

        Kiedy nie stosować leku Mivacron
        − Jeśli pacjent ma uczulenie (nadwrażliwość) na miwakurium lub którykolwiek z pozostałych
           składników leku Mivacron (wymienionych w punkcie 6);
        − Jeśli u pacjenta lub u kogokolwiek z jego rodziny stwierdzono nieprawidłową aktywność
           cholinoesterazy w osoczu (pacjenci będący homozygotami pod względem atypowego genu
           kodującego cholinoesterazę osoczową).

        Ostrzeżenia i środki ostrożności
        Tak jak wszystkie inne leki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, lek Mivacron poraża
        mięśnie oddechowe oraz inne mięśnie szkieletowe, nie wpływając na świadomość. Lek Mivacron
        może być podawany tylko przez doświadczonego anestezjologa lub pod jego ścisłą kontrolą
        w warunkach umożliwiających wykonanie intubacji dotchawiczej i prowadzenie sztucznej
        wentylacji.

        Przed rozpoczęciem stosowania leku Mivacron należy omówić to z lekarzem:
        − jeśli u pacjenta stwierdzono w przeszłości występowanie nadwrażliwości na działanie histaminy
           (np. pacjenci z astmą oskrzelową);
        − jeśli pacjent wykazuje nadwrażliwość na inne leki blokujące przewodnictwo nerwowo-
           mięśniowe. Istnieją doniesienia o dużej częstości występowania nadwrażliwości krzyżowej
           (większej niż 50%) między lekami blokującymi przewodnictwo nerwowo-mięśniowe;
        − jeśli u pacjenta występuje zagrożenie spadkiem ciśnienia krwi (np. u pacjentów z hipowolemią,
           czyli zbyt niską objętością krwi);
        − jeśli u pacjenta występuje osłabienie siły mięśni, zmęczenie lub trudności z koordynacją ruchową
           (miastenia);
        − jeśli pacjent cierpi na wyniszczającą chorobę;
        − jeśli u pacjenta występują ciężkie zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej lub gospodarki
           elektrolitowej;
        − jeśli pacjent w ciągu ostatnich dwóch do trzech miesięcy doznał ciężkich oparzeń wymagających
           interwencji medycznej.

        Niektóre stany lub schorzenia mogą powodować zmniejszenie aktywności cholinoesterazy w
        osoczu. Pacjent powinien powiedzieć lekarzowi, jeśli wystąpił u niego którykolwiek z następujących
        stanów lub schorzeń:
        − ciąża i połóg;
        − uwarunkowane genetycznie nieprawidłowości aktywności cholinoesterazy osoczowej;
        − ciężka, uogólniona postać tężca, gruźlica lub inne ciężkie lub przewlekłe zakażenia;
        − przewlekła, wyniszczająca choroba, nowotwór złośliwy, przewlekła niedokrwistość
           i niedożywienie;
        − obrzęk śluzowaty (związany z niedoczynnością tarczycy) i kolagenozy (schorzenie tkanki
           łącznej);
        − niewyrównana choroba serca;
        − wrzód trawienny;
        − oparzenia;
        − krańcowa niewydolność wątroby;
        − ostra, przewlekła lub krańcowa niewydolność nerek;
        − zmniejszenie aktywności cholinoesterazy osoczowej w wyniku postępowania terapeutycznego:
           po wymiennym przetoczeniu osocza, plazmaferezie (metoda oczyszczania krwi z dużych
           cząstek, np. kompleksów antygen-przeciwciało), po zastosowaniu krążenia pozaustrojowego
           oraz występujące w wyniku leczenia skojarzonego z innymi lekami (patrz punkt ‘Lek Mivacron
           a inne leki’).

        Odwracanie bloku przewodnictwa nerwowo-mięśniowego wywołanego przez lek Mivacron
        Tak jak w przypadku innych leków blokujących przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, przed
        podaniem inhibitorów esterazy acetylocholinowej (np. neostygminy) lekarz powinien stwierdzić
        objawy rozpoczynającego się samoistnego powrotu przewodnictwa nerwowo-mięśniowego.
        Użycie stymulatora nerwów obwodowych do oceny powrotu przewodnictwa nerwowo-
        mięśniowego przed i w trakcie podawania inhibitorów esterazy acetylocholinowej jest wysoce
        zalecane.

        Zwykle stosowane dawki neostygminy podane w chwili rozpoczęcia samoistnego ustępowania
        bloku powodowały jego zniesienie.

        Lek Mivacron a inne leki
        Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie
        lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

        Jednoczesne stosowanie wziewnych leków znieczulających, np. enfluranu, izofluranu, sewofluranu
        lub halotanu, może pogłębiać blok przewodnictwa nerwowo-mięśniowego wywołany przez
        miwakurium.

        Stosowanie leku Mivacron jest bezpieczne u pacjentów, którym uprzednio podano suksametonium w
        celu ułatwienia intubacji dotchawiczej. Podawanie leku Mivacron należy rozpocząć po pojawieniu się
        oznak samoistnego ustępowania bloku wywołanego przez suksametonium.

        Tak jak w przypadku pozostałych leków konkurencyjnie blokujących przewodnictwo nerwowo-
        mięśniowe, nasilenie i (lub) czas trwania polaryzacyjnego (niedepolaryzującego,
        konkurencyjnego) bloku przewodnictwa nerwowo-mięśniowego mogą być większe, a
        wymagana szybkość wlewu mniejsza w wyniku interakcji z niektórymi lekami. Należą do nich:
        − antybiotyki: aminoglikozydy, polimyksyny, spektynomycyna, tetracykliny, linkomycyna
           i klindamycyna;
        − leki stosowane w leczeniu arytmii (zaburzeń rytmu serca): propranolol, leki blokujące kanał
        − wapniowy, lidokaina, prokainamid i chinidyna;
        − leki moczopędne: furosemid i być może tiazydowe leki moczopędne, mannitol i acetazolamid;
        − sole magnezu (leki stosowane m.in. w leczeniu niestrawności i zgagi);
        − ketamina (środek znieczulający);
        − sole litu (leki stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych);
        − leki blokujące zwoje nerwowe, jak trimetafan i heksametonium.

        Leki i substancje, które mogą zmniejszać aktywność cholinoesterazy osoczowej, mogą także
        przedłużać działanie blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe leku Mivacron. Należą do
        nich:
        − leki przeciwmitotyczne (leki stosowane w leczeniu nowotworów);
        − inhibitory monoaminooksydazy (leki stosowane m.in. w leczeniu depresji);
        − jodek ekotiopatu (lek stosowany w leczeniu jaskry);
        − pankuronium (lek zwiotczający);
        − inhibitory cholinoesterazy (leki stosowane w leczeniu miastenii, choroby Alzheimer’a, jaskry
           oraz jako odtrutka w zatruciach lekami cholinolitycznymi, np. atropiną);
        − niektóre hormony;
        − bambuterol (lek stosowany w leczeniu astmy);
        − selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (stosowane m. in. w leczeniu ciężkich
           epizodów depresji, zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych, zaburzeń lękowych z napadami lęku
           fobii społecznej i zaburzeń lęku uogólnionego);
        − związki fosforoorganiczne (środki owadobójcze).

        Rzadko, niektóre leki mogą niekiedy zaostrzyć lub ujawnić utajoną miastenię lub nawet
        wywołać zespół miasteniczny, czego następstwem może być zwiększona wrażliwość na
        działanie leku Mivacron. Do leków takich należą:
        − różnego typu antybiotyki;
        − leki beta-adrenolityczne, np. propranolol, oksprenolol (leki stosowane w leczeniu nadciśnienia);
        − leki przeciwarytmiczne (prokainamid, chinidyna);
        − leki przeciwreumatyczne (chlorochina, D-penicylamina);
        − trimetafan (środek blokujący zwoje nerwowe);
        − chlorpromazyna, sole litu (leki stosowane w chorobach psychicznych);
        − steroidy;
        − fenytoina (lek przeciwpadaczkowy).

        Podawanie leków wywołujących niedepolaryzujący blok przewodnictwa nerwowo-mięśniowego
        w skojarzeniu z lekiem Mivacron może spowodować blokadę tego przewodnictwa w stopniu wyższym
        niż można by oczekiwać po podaniu równoważnej dawki całkowitej samego leku Mivacron. Działanie
        synergiczne (wzajemnie wzmacniające) może być różne, zależnie od stosowania różnych skojarzeń
        leków.

        Leki zwiotczające wywołujące blok depolaryzujący, takie jak suksametonium, nie powinny być
        stosowane do przedłużania zwiotczenia wywołanego przez leki powodujące blok
        niedepolaryzujący, ponieważ może to doprowadzić do powstania nadmiernie przedłużającego się i
        złożonego bloku, którego zniesienie cholinomimetykami może być trudne.

        Roztwór leku Mivacron ma odczyn kwaśny (pH około 4,5) i nie należy go łączyć w tej samej
        strzykawce lub podawać przez tę samą igłę, co roztwory silnie zasadowe, np. roztwory
        barbituranów (Patrz: Sposób użycia).

        Ciąża i karmienie piersią
        Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje
        mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku.
        Badania przeprowadzone na zwierzętach wykazały, że miwakurium nie ma ujemnego wpływu
        na rozwój płodu.
        Lek Mivacron może być stosowany w ciąży jedynie w przypadkach, gdy w opinii lekarza korzyść
        dla matki przeważa nad potencjalnym zagrożeniem dla płodu.
        Nie wiadomo, czy miwakurium przenika do mleka ludzkiego.

        Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
        Nie dotyczy stosowania leku Mivacron. Lek Mivacron jest zawsze stosowany jednocześnie ze
        lekami wywołującymi znieczulenie ogólne. Obowiązują zwykłe środki ostrożności związane z
        wpływem znieczulenia ogólnego na sprawność psychofizyczną pacjenta.

        3. Jak stosować lek Mivacron

        Lek Mivacron może być podawany tylko przez doświadczonego anestezjologa lub pod jego ścisłą
        kontrolą w warunkach umożliwiających wykonanie intubacji dotchawiczej i prowadzenie
        sztucznej wentylacji.

        Lek Mivacron może być podany w postaci wstrzyknięcia lub wlewu dożylnego. O sposobie
        podania oraz wielkości dawki zadecyduje lekarz.

        4. Możliwe działania niepożądane

        Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one
        wystąpią. Działania niepożądane zostały pogrupowane według częstości występowania.

        Bardzo często występujące działania niepożądane (mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10
        pacjentów przyjmujących lek Mivacron):
        − zaczerwienienie skóry*

        Niezbyt często występujące działania niepożądane (mogą wystąpić u 1 do 10 na 100
        pacjentów przyjmujących lek Mivacron):
        − przemijająca tachykardia (nieprawidłowe przyspieszenie akcji serca)*
        − obniżenie ciśnienia tętniczego*
        − skurcz oskrzeli*
        − rumień*, pokrzywka*

        Bardzo rzadko występujące działania niepożądane (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 10 000
        pacjentów przyjmujących lek Mivacron):
        − ciężkie reakcje anafilaktyczne (natychmiastowa reakcja alergiczna) lub reakcje anafilaktoidalne
           (reakcje podobne do reakcji alergicznych). Ciężkie reakcje anafilaktyczne lub reakcje
           anafilaktoidalne były zgłaszane u pacjentów otrzymujących miwakurium w połączeniu
           z co najmniej jednym lekiem anestetycznym.

        *Z użyciem miwakurium wiąże się występowanie zaczerwienienia skóry, rumienia, pokrzywki,
        obniżenia ciśnienia tętniczego krwi, przemijającej tachykardii, skurczu oskrzeli, które są
        przypisywane uwolnieniu histaminy. Objawy te są zależne od dawki leku i ich częstość zwiększa
        się po podaniu w szybkim wstrzyknięciu dawki początkowej równej lub większej niż 0,2 mg/kg
        masy ciała. Objawy mają mniejsze nasilenie, jeśli miwakurium podaje się we wstrzyknięciu
        trwającym od 30 do 60 sekund lub w dawkach podzielonych wstrzykiwanych w odstępie 30 sekund.
        Profil bezpieczeństwa stosowania u dzieci jest podobny do tego u dorosłych.

        Zgłaszanie działań niepożądanych
        Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane
        niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie, lub pielęgniarce.
        Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania
        Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
        Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa,
        tel.: + 48 22 49-21-301, fax: + 48 22 49-21-309, e-mail: ndl@urpl.gov.pl
        Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub
        przedstawicielowi podmiotu odpowiedzialnego.
        Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
        bezpieczeństwa stosowania leku.

        5. Jak przechowywać lek Mivacron

        Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25˚C. Chronić od światła. Nie
        zamrażać. Lek przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
        Nie stosować leku Mivacron po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu.
        Termin ważności ‘EXP’ oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.
        Skrót ‘Lot’ oznacza numer serii.

        6. Zawartość opakowania i inne informacje

        Co zawiera lek Mivacron
        Substancją czynną leku Mivacron jest miwakurium (1 ml roztworu zawiera 2 mg
        miwakurium w postaci chlorku miwakurium).

        Pozostałe składniki to: kwas solny 0,1 M oraz woda do
        wstrzykiwań.

        Jak wygląda lek Mivacron i co zawiera opakowanie
        Przezroczysty, jałowy roztwór wodny, o jasnożółtej barwie.

        Opakowani e zawiera:
        5 ampułek zawierających po 5 ml roztworu lub
        5 ampułek zawierających po 10 ml roztworu.

        Ampułki z bezbarwnego szkła w tekturowym pudełku

        Jedna ampułka 5 ml zawiera 10 mg miwakurium (w postaci chlorku miwakurium).
        Jedna ampułka 10 ml zawiera 20 mg miwakurium (w postaci chlorku
        miwakurium).

        Lek Mivacron nie zawiera przeciwbakteryjnych środków konserwujących.

        Podmiot odpowiedzialny i wytwórca
        Podmiot odpowiedzialny:
        Aspen Pharma Trading
        Limited,
        3016 Lake Drive,
        Citywest Business Campus,
        Dublin 24, Irlandia
        Tel: 0048 221253376

        Wytwórca:
        Aspen Pharma Ireland Limited
        One George’s Quay Plaza
        Dublin 2
        Irlandia

        lub

        GlaxoSmithKline Manufacturing
        S.p.A. Strada Provinciale Asolana, 90
        43056 San Polo di Torrile
        Parma
        Włochy

        Data ostatniej aktualizacji ulotki: 18-10-2017

        Informacje przeznaczone wyłącznie dla fachowego personelu medycznego

        Dawkowanie

        Dawkowanie u dorosłych - wstrzykiwania dożylne
        Produkt Mivacron podaje się za pomocą wstrzykiwań dożylnych. Przeciętna dawka potrzebna
        do uzyskania 95% zahamowania odpowiedzi skurczowej mięśnia przywodziciela kciuka na stymulację
        nerwu łokciowego (ED95) wynosi 0,07 mg/kg mc. (zakres 0,06 - 0,09 mg/kg mc.) u dorosłych
        znieczulonych narkotycznymi lekami przeciwbólowymi.

        W celu uzyskania warunków umożliwiających wykonanie intubacji dotchawiczej zaleca się
        następujące schematy dawkowania:
        − Dawka 0,2 mg/kg mc., podawana przez 30 sekund, zapewnia dobre lub nawet doskonałe
           warunki umożliwiające wykonanie intubacji dotchawiczej przed upływem 2,0 - 2,5 minut.
        − Dawka 0,25 mg/kg mc., podawana w dwóch dawkach podzielonych (0,15 mg/kg mc.
           oraz po 30 sekundach 0,1 mg/kg mc.), zapewnia dobre lub nawet doskonałe warunki
           umożliwiające wykonanie intubacji dotchawiczej przed upływem 1,5 - 2,0 minut od
           zakończenia pierwszego wstrzyknięcia.

        W przypadku produktu Mivacron, w początkowej fazie działania leku nie obserwuje się istotnego
        zmniejszenia odpowiedzi skurczowej mięśni mierzonej metodą ciągu czterech impulsów
        (train-of-four). Często możliwe jest wykonanie intubacji dotchawiczej przed całkowitym
        zahamowaniem odpowiedzi skurczowej mięśnia przywodziciela kciuka na stymulację metodą ciągu
        czterech impulsów.

        U zdrowych osób dorosłych, zalecana dawka leku podawanego w szybkim wstrzyknięciu dożylnym
        mieści się w zakresie 0,07 - 0,25 mg/kg mc. Czas trwania bloku przewodnictwa nerwowo-
        mięśniowego zależy od podanej dawki. Dawki 0,07; 0,15; 0,20 i 0,25 mg/kg mc. wywołują klinicznie
        skuteczny blok trwający odpowiednio około 13, 16, 20 i 23 minuty. Dawki do 0,15 mg/kg mc. można
        podawać we wstrzyknięciu trwającym 5 do 15 sekund. Większe dawki należy podawać przez 30
        sekund, aby zmniejszyć do minimum możliwość wystąpienia zaburzeń ze strony układu sercowo-
        naczyniowego.

        Pełny blok można przedłużyć podając podtrzymujące dawki produktu Mivacron. Każda dawka
        0,1 mg/kg mc., podana podczas znieczulenia wywołanego przez narkotyczne leki przeciwbólowe,
        przedłuża klinicznie skuteczny blok o około 15 minut. Kolejne dodatkowe dawki nie powodują
        kumulacji efektu blokowania przewodnictwa nerwowo-mięśniowego.

        Działanie blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe produktu Mivacron jest potęgowane, jeśli
        do znieczulenia zastosuje się izofluran lub enfluran. W ustabilizowanym znieczuleniu wywołanym
        przez izofluran lub enfluran, zalecaną początkową dawkę produktu Mivacron należy zmniejszyć nawet
        o 25%. Wydaje się, że halotan tylko w niewielkim stopniu potęguje działanie miwakurium
        i zmniejszenie dawki produktu Mivacron prawdopodobnie nie jest konieczne.

        Od chwili rozpoczęcia samoistnego ustępowania bloku przewodnictwa do całkowitego zakończenia
        tego procesu mija około 15 minut, niezależnie od wielkości podanej dawki.

        Blok przewodnictwa nerwowo-mięśniowego wywołany przez podanie produktu Mivacron można
        odwrócić podając standardowe dawki inhibitorów cholinoesterazy. Jednak, ponieważ samoistne
        ustępowanie bloku przewodnictwa nerwowo-mięśniowego po zastosowaniu miwakurium jest szybkie,
        w postępowaniu rutynowym odwracanie bloku może nie być konieczne, gdyż skraca czas do
        ustąpienia bloku tylko o 5 - 6 minut.

        Dawkowanie u dorosłych - infuzja ciągła
        W celu utrzymania bloku przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, produkt Mivacron można stosować
        w postaci infuzji ciągłej. Po wystąpieniu wczesnych objawów samoistnego ustępowania bloku
        po podaniu dawki początkowej produktu Mivacron zaleca się podawanie w postaci infuzji
        8 do 10 µg/kg mc./minutę (0,5 do 0,6 mg/kg mc./godzinę).

        Początkowa szybkość infuzji powinna zostać ustalona na podstawie reakcji pacjenta na stymulację
        nerwów obwodowych i kryteriów klinicznych. Szybkość infuzji należy regulować poprzez stopniową
        zmianę podawanej dawki o około 1 µg/kg mc./minutę (0,06 mg/kg mc./godzinę). Ogólnie zaleca się
        utrzymywanie danej szybkości infuzji przez co najmniej 3 minuty przed dokonaniem zmiany.
        U dorosłych znieczulonych narkotycznymi lekami przeciwbólowymi przeciętna szybkość infuzji
        w zakresie 6 do 7 µg/kg mc./minutę pozwala na długotrwałe utrzymanie 89 do 99% bloku
        przewodnictwa nerwowo-mięśniowego. W ustabilizowanym znieczuleniu wywołanym przez izofluran
        lub enfluran należy rozważyć zmniejszenie szybkości infuzji produktu Mivacron nawet o 40%.
        Badania kliniczne wykazały, że w przypadku jednoczesnego stosowania sewofluranu prędkość infuzji
        miwakurium może zostać zmniejszona o 50%. W przypadku stosowania halotanu potrzeba
        ograniczenia szybkości infuzji może być mniejsza.

        Samoistne ustępowanie bloku przewodnictwa nerwowo-mięśniowego po podaniu produktu Mivacron
        w postaci infuzji nie zależy od czasu trwania infuzji i jest porównywalne z ustępowaniem bloku
        po podaniu pojedynczych dawek.

        Podawanie produktu Mivacron w postaci infuzji ciągłej nie wiązało się z rozwojem tachyfilaksji
        lub kumulacją efektu blokowania przewodnictwa nerwowo-mięśniowego.
        Produkt Mivacron (2mg/ml) podawany w postaci infuzji nie musi być rozcieńczony. Produkt
        Mivacron może być rozcieńczany następującymi płynami do infuzji:
        − 0,9% roztwór chlorku sodu do infuzji;
        − 5% roztwór glukozy do infuzji;
        − 0,18% roztwór chlorku sodu z 4% roztworem glukozy do infuzji;
        − płyn Ringera buforowany mleczanem (USP).

        Wykazano, że produkt Mivacron po rozcieńczeniu jednym z wymienionych płynów w stosunku 1:3
        (tzn. w stężeniu 0,5 mg/ml) zachowuje stabilność właściwości fizycznych i chemicznych
        przez co najmniej 48 godzin w temp. 30ºC. Jednak ze względu na to, że lek nie zawiera
        przeciwbakteryjnych środków konserwujących, rozcieńczenia należy dokonywać bezpośrednio przed
        użyciem i jak najszybciej rozpocząć podawanie leku, zaś niewykorzystaną część płynu wyrzucić.

        Dawkowanie u dzieci w wieku 7 miesięcy - 12 lat
        U dzieci w wieku 7 miesięcy - 12 lat, w porównaniu do osób dorosłych, dawka ED95 produktu
        Mivacron jest większa (wynosi około 0,1 mg/kg mc.), początek działania leku występuje szybciej,
        czas trwania klinicznie skutecznego bloku jest krótszy, a samoistne ustępowanie działania jest
        szybsze.

        Dla dzieci w wieku 7 miesięcy - 12 lat zakres zalecanej dawki, podanej w postaci wstrzyknięcia
        dożylnego trwającego 5 do 15 sekund, wynosi 0,1 do 0,2 mg/kg mc. Dawka 0,2 mg/kg mc., podana
        w czasie ustabilizowanego znieczulenia, wywołanego przez narkotyczne leki przeciwbólowe
        lub halotan, powoduje klinicznie skuteczny blok przewodnictwa nerwowo-mięśniowego średnio przez
        9 minut.

        W celu wykonania intubacji dotchawiczej u dzieci w wieku 7 miesięcy do 12 lat zaleca się podanie
        produktu Mivacron w dawce 0,2 mg/kg mc. Maksymalny blok przewodnictwa nerwowo-mięśniowego
        występuje zwykle przed upływem 2 minut od podania tej dawki i w tym czasie powinno być możliwe
        wykonanie intubacji.

        U niemowląt i dzieci dawki podtrzymujące z reguły należy podawać częściej niż u dorosłych.
        Z dostępnych danych wynika, że dawka podtrzymująca 0,1 mg/kg mc. przedłuża klinicznie skuteczny
        blok przeciętnie o około 6 do 9 minut w czasie znieczulenia wywołanego przez narkotyczne leki
        przeciwbólowe lub halotan.

        Niemowlęta i dzieci z reguły wymagają szybszej infuzji niż dorośli. Średnia szybkość infuzji
        potrzebna do utrzymania 89 do 99% bloku przewodnictwa nerwowo-mięśniowego u dzieci w wieku
        od 7 do 23 miesięcy znieczulonych halotanem wynosi około 11 µg/kg mc./minutę
        (około 0,7 mg/kg mc./godzinę). Zakres 3 do 26 µg/kg mc./minutę (około 0,2 do 1,6 mg/kg mc./
        godzinę).

        U dzieci w wieku 2 do 12 lat średnia szybkość infuzji w czasie znieczulenia halotanem
        lub narkotycznymi lekami przeciwbólowymi, potrzebna do uzyskania takiego bloku, wynosi
        około 13 do 14 µg/kg mc./minutę (około 0,8 mg/kg mc./godzinę). Zakres 5 do 31 µg/kg mc./minutę
        (około 0,3 do 1,9 mg/kg mc./godzinę).

        Blok przewodnictwa nerwowo-mięśniowego wywołany podaniem miwakurium jest nasilany przez
        równoczesne podanie wziewnych leków anestetycznych. Badania kliniczne wykazały, że u dzieci
        w wieku 2 - 12 lat podczas stosowania sewofluranu prędkość infuzji miwakurium może być
        zredukowana o 70 %.

        Od chwili rozpoczęcia samoistnego ustępowania bloku przewodnictwa do całkowitego zakończenia
        tego procesu mija około 10 minut.

        Dawkowanie u niemowląt w wieku 2 - 6 miesięcy
        U niemowląt w wieku 2 - 6 miesięcy, w porównaniu do osób dorosłych, dawka ED95 produktu
        Mivacron jest podobna (0,07 mg/kg mc.), ale początek działania leku występuje szybciej, czas trwania
        klinicznie skutecznego bloku jest krótszy, a samoistne ustępowanie działania jest szybsze.

        Dla niemowląt w wieku 2 - 6 miesięcy zakres zalecanej dawki, podanej w postaci wstrzyknięcia
        dożylnego trwającego od 5 do 15 sekund, wynosi 0,1 do 0,15 mg/kg mc. Dawka 0,15 mg/kg mc.,
        podana w czasie ustabilizowanego znieczulenia wywołanego przez halotan, wywołuje klinicznie
        skuteczny blok przewodnictwa nerwowo-mięśniowego trwający średnio 9 minut.

        W celu wykonania intubacji dotchawiczej u niemowląt w wieku 2 - 6 miesięcy zaleca się podanie
        produktu Mivacron w dawce 0,15 mg/kg mc. Maksymalny blok przewodnictwa nerwowo-
        mięśniowego występuje po około 1,4 minuty od podania tej dawki i w tym czasie powinno być
        możliwe wykonanie intubacji.

        U niemowląt w wieku 2 - 6 miesięcy dawki podtrzymujące należy z reguły podawać częściej
        niż u dorosłych. Z dostępnych danych wynika, że dawka podtrzymująca 0,1 mg/kg mc. przedłuża
        klinicznie skuteczny blok o około 7 minut w czasie znieczulenia wywołanego przez halotan.

        Niemowlęta w wieku 2 - 6 miesięcy z reguły wymagają szybszej infuzji niż dorośli. Przeciętna
        szybkość infuzji potrzebna do utrzymania 89 - 99% bloku przewodnictwa nerwowo-mięśniowego
        w czasie znieczulenia wywołanego przez halotan wynosi około 11 µg/kg mc./minutę
        (około 0,7 mg/kg mc./godzinę). Zakres 4 - 24 µg/kg mc./minutę (około 0,2 do 1,5 mg/kg mc./godzinę).

        Od chwili rozpoczęcia samoistnego ustępowania bloku przewodnictwa do całkowitego zakończenia
        tego procesu mija około 10 minut.

        Dawkowanie u noworodków i niemowląt poniżej 2 miesięcy życia
        Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania chlorku miwakurium u noworodków i niemowląt poniżej
        2 miesięcy nie zostały jeszcze ustalone. Nie można sformułować zaleceń dotyczących dawkowania.

        Dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku
        U pacjentów w podeszłym wieku, otrzymujących pojedynczą dawkę produktu Mivacron w postaci
        szybkiego wstrzyknięcia dożylnego, okres mijający od podania leku do wystąpienia objawów
        działania oraz czas trwania i szybkość ustępowania bloku mogą być wydłużone o 20 do 30% w
        porównaniu do osób młodszych. Pacjenci w podeszłym wieku mogą wymagać powolniejszej infuzji
        lub rzadszego podawania albo zmniejszenia dawek podtrzymujących stosowanych w szybkich
        wstrzyknięciach dożylnych.

        Dawkowanie u pacjentów ze schorzeniami sercowo-naczyniowymi
        Pacjentom z klinicznie istotnymi objawami chorób układu sercowo-naczyniowego początkową dawkę
        produktu Mivacron należy wstrzykiwać przez co najmniej 60 sekund. Produkt Mivacron podawany
        w ten sposób powodował minimalne zmiany hemodynamiczne u pacjentów poddawanych zabiegom
        kardiochirurgicznym.

        Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek
        U pacjentów z niewydolnością nerek bardzo znacznego stopnia, klinicznie skuteczny blok wywołany
        przez podanie produktu Mivacron w dawce 0,15 mg/kg mc. utrzymuje się około półtora razy dłużej
        niż u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Dlatego dawkę leku należy dostosować do
        indywidualnej klinicznej reakcji pacjentów.

        Przedłużony i pogłębiony blok przewodnictwa nerwowo-mięśniowego może także wystąpić u
        pacjentów z ostrą lub przewlekłą niewydolnością nerek w wyniku zmniejszenia aktywności
        cholinoesterazy osoczowej.

        Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością wątroby
        U pacjentów z niewydolnością wątroby bardzo znacznego stopnia, klinicznie skuteczny blok
        wywołany przez podanie produktu Mivacron w dawce 0,15 mg/kg mc. utrzymuje się około trzy razy
        dłużej niż u pacjentów z prawidłową czynnością wątroby. Wydłużenie tego czasu działania związane
        jest z obserwowanym u tych pacjentów wyraźnym zmniejszeniem aktywności cholinoesterazy
        osoczowej. Dlatego dawkę należy dostosować do indywidualnej klinicznej reakcji pacjenta.

        Dawkowanie u pacjentów ze zmniejszoną aktywnością cholinoesterazy w osoczu
        Miwakurium jest metabolizowane przez cholinoesterazę osoczową. Aktywność cholinoesterazy
        osoczowej może być zmniejszona w przypadku występowania genetycznych anomalii cholinoesterazy
        osoczowej (np. u pacjentów będących heterozygotami lub homozygotami pod względem atypowego
        genu dla cholinoesterazy osoczowej) oraz w różnych stanach patologicznych (patrz: Dawkowanie
        u pacjentów z niewydolnością wątroby) lub po zastosowaniu niektórych leków. W przypadku
        pacjentów ze zmniejszoną aktywnością cholinoesterazy osoczowej należy liczyć się z możliwością
        przedłużenia czasu trwania bloku przewodnictwa nerwowo-mięśniowego po podaniu produktu
        Mivacron. Niewielkie zmniejszenie aktywności tego enzymu (tj. do 20% w porównaniu z dolną
        granicą wartości prawidłowych) nie wywiera klinicznie istotnego wpływu na czas trwania bloku.
        U pacjentów będących heterozygotami pod względem atypowego genu kodującego cholinoesterazę
        osoczową czas trwania klinicznie efektywnego bloku przewodnictwa nerwowo-mięśniowego
        po podaniu produktu Mivacron w dawce 0,15 mg/kg mc. wydłuża się o około 10 minut w porównaniu
        z osobami stanowiącymi grupę kontrolną.

        Dawkowanie u pacjentów z nadwagą
        U osób otyłych (przekraczających należną dla wzrostu masę ciała o 30% lub więcej) początkową
        dawkę produktu Mivacron należy obliczyć dla należnej, a nie rzeczywistej masy ciała.

        Monitorowanie pacjentów
        W celu indywidualnego dostosowania odpowiedniej dawki podczas podawania produktu Mivacron
        zaleca się monitorowanie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, tak jak się to czyni w przypadku
        wszystkich innych leków blokujących przewodnictwo nerwowo-mięśniowe.

        Przedawkowanie

        Objawy
        Nadmiernie przedłużone porażenie mięśni i jego następstwa są głównymi objawami przedawkowania
        leków blokujących przewodnictwo nerwowo-mięśniowe. Występuje jednak zwiększone ryzyko
        pojawienia się hemodynamicznych objawów niepożądanych, zwłaszcza spadku ciśnienia tętniczego
        krwi.

        Postępowanie
        Do chwili powrotu samoistnej wydolnej czynności oddechowej niezbędne jest utrzymanie drożności
        dróg oddechowych oraz zastosowanie wentylacji z dodatnim ciśnieniem wdechowym. Należy
        zastosować leki wywołujące pełne zniesienie świadomości, ponieważ produkt Mivacron jej nie
        wyłącza. Podanie inhibitorów acetylocholinoesterazy wraz z atropiną lub glikopironium w chwili, gdy
        wystąpią oznaki samoistnego powrotu przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, może ten powrót
        przyspieszyć. Odpowiednie ułożenie pacjenta oraz podawanie w miarę potrzeby płynów lub leków
        wywołujących skurcz naczyń może wspomóc czynność układu sercowo-naczyniowego.

        Sposób użycia
        Lek Mivacron (2mg/ml) podawany w postaci infuzji nie musi być rozcieńczony.

        Lek Mivacron może być rozcieńczany następującymi płynami do infuzji:
        − 0,9% roztwór chlorku sodu do infuzji;
        − 5% roztwór glukozy do infuzji;
        − 0,18% roztwór chlorku sodu z 4% roztworem glukozy do infuzji;
        − płyn Ringera buforowany mleczanem (USP).

        Wykazano, że lek Mivacron po rozcieńczeniu jednym z wymienionych płynów w stosunku 1:3
        (tzn. w stężeniu 0,5 mg/ml) zachowuje stabilność właściwości fizycznych i chemicznych przez
        co najmniej 48 godzin w temp. 30ºC. Jednak ze względu na to, że lek nie zawiera przeciwbakteryjnych
        środków konserwujących, rozcieńczenia należy dokonywać bezpośrednio przed użyciem
        i jak najszybciej rozpocząć podawanie leku, zaś niewykorzystaną część płynu wyrzucić.

        Roztwór leku Mivacron ma odczyn kwaśny (pH około 4,5) i nie należy go łączyć w tej samej
        strzykawce lub podawać przez tę samą igłę, co roztwory silnie zasadowe (np. roztwory barbituranów).

        Wykazano, że lek Mivacron można łączyć z niektórymi lekami powszechnie stosowanymi w okresie
        okołooperacyjnym, występującymi w postaci roztworów kwaśnych, np. fentanylem, alfentanylem,
        sufentanylem, droperidolem i midazolamem.
        Gdy przez tę samą założoną na stałe igłę lub kaniulę podaje się lek Mivacron i inne leki znieczulające,
        a nie wykazano możliwości łączenia tych leków, po wstrzyknięciu każdego leku należy każdorazowo
        przepłukać układ izotonicznym roztworem chlorku sodu.
        Dane o lekach i suplementach diety dostarcza Pharmindex
        Produkt został dodany do koszyka
        Przejdź do koszyka

        STREFAAPTEK.PL

        • O nas
        • Regulamin StrefaAptek.pl
        • Kontakt
        • Polityka prywatności
        • Klauzula informacyjna dla pacjenta
        • Mapa serwisu

        DLA APTEK

        • Klauzula informacyjna dla aptek
        • Współpraca
        Copyright © Medicover 2026