logo logo loop icon Szukaj apteki/leku Zwiń Medicover Strefa aptek
Znajdź aptekęZnajdź lekDla aptekO nas
×
Szukam leku
Szukam apteki
        strefa aptek.pl Leki Lantus 100 j./ml roztw. do wstrz. 5 wkł. 3 ml

        Lantus, 100 j./ml, roztw. do wstrz., 5 wkł. 3 ml

        Lantus
        100 j./ml, roztw. do wstrz., 5 wkł. 3 ml
        Producent

        Sanofi-Aventis Deutschland

        Opakowanie

        5 wkł. 3 ml

        Postać

        roztw. do wstrz.

        Dostępność

        Produkt dostępny na receptę

        Kwota refundowana

        155.01

        Dawkowanie

        Preparat przeznaczony jest do stosowania raz na dobę o dowolnej, ale zawsze o tej samej porze. Dawkowanie oraz porę stosowania preparatu należy ustalić indywidualnie. U pacjentów z cukrzycą typu 2 lek można stosować również w skojarzeniu z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi. Jednostki, w których wyrażona jest moc preparatu odnoszą się do preparatu Lantus i nie są tym samym co jednostki międzynarodowe lub jednostki wyrażające moc innych analogów insuliny. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek lub wątroby oraz pacjentów w podeszłym wieku (ze względu na postępujące pogorszenie czynności nerek) zapotrzebowanie na insulinę może być mniejsze. Nie wykazano bezpieczeństwa stosowania i skuteczności leku u dzieci poniżej 2 lat. Zamiana z innych preparatów insuliny na Lantus. Po zmianie schematu dawkowania z zastosowaniem insuliny o pośrednim czasie działania lub insuliny o długim czasie działania na schemat z użyciem preparatu Lantus może być konieczna zmiana dawki insuliny bazalnej oraz towarzyszącego leczenia przeciwcukrzycowego (dawka i czas podawania dodatkowych insulin zwykłych lub szybko działających analogów insuliny albo zmiana dawki doustnych leków przeciwcukrzycowych). Zamiana z insuliny NPH podawanej 2 razy na dobę na Lantus. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia hipoglikemii w nocy lub we wczesnych godzinach rannych, u pacjentów, u których następuje zamiana dotychczasowego schematu leczenia insuliną z insuliny izofanowej (NPH) 2 razy na dobę na schemat stosowania preparatu Lantus raz na dobę należy zmniejszyć dotychczasową dawkę dobową insuliny bazalnej o ok. 20-30% w ciągu pierwszych tygodni leczenia. Zamiana z insuliny glargine 300 j./ml na Lantus. Preparat Lantus oraz preparat Toujeo (insulina glargine 300 j./ml) nie są biorównoważne i nie są bezpośrednio wymienne. U pacjentów, u których następuje zamiana schematu dawkowania z zastosowaniem insuliny bazalnej, ze schematu z użyciem insuliny glargine 300 j./ml raz na dobę na schemat z użyciem preparatu Lantus raz na dobę, należy zmniejszyć dawkę o ok. 20%. Ma to na celu zmniejszenie ryzyka hipoglikemii. Podczas pierwszych tygodni po zamianie, zmniejszenie dawki insuliny bazalnej powinno być wyrównane, przynajmniej częściowo, przez zwiększenie dawki insuliny podawanej bezpośrednio przed posiłkiem. Po tym okresie należy indywidualnie ustalić schemat leczenia. Zaleca się ścisłe kontrolowanie parametrów metabolicznych w okresie zmiany leku oraz przez pierwsze tygodnie stosowania nowego schematu leczenia. W miarę poprawy parametrów metabolicznych i zwiększonej wrażliwości na insulinę może być konieczna dalsza korekta dawkowania. Weryfikacja dawki insuliny może okazać się także niezbędna w przypadku zmiany masy ciała pacjenta, jego trybu życia, zmiany pory stosowania insuliny lub wystąpienia innych okoliczności, które mogą mieć wpływ na częstość występowania hipoglikemii lub hiperglikemii. U pacjentów, którzy otrzymywali duże dawki insuliny ze względu na występowanie przeciwciał przeciw insulinie ludzkiej, po zastosowaniu preparatu Lantus może nastąpić poprawa reakcji na insulinę. Sposób podania. Preparat podaje się podskórnie. Nie należy podawać preparatu dożylnie, gdyż przedłużone działanie leku zależy od podania go do tkanki podskórnej. Dożylne wstrzyknięcie może spowodować wystąpienie ciężkiej hipoglikemii. Nie stwierdzono klinicznie istotnych różnic dotyczących stężenia insuliny lub glukozy we krwi po wstrzyknięciu preparatu podskórnie w powłoki brzuszne, mięsień naramienny lub udo. Kolejne miejsca wstrzyknięcia należy zmieniać w obrębie określonego pola wstrzykiwania preparatu w celu zmniejszenia ryzyka lipodystrofii i amyloidozy skórnej. Leku nie wolno mieszać z innymi preparatami insuliny ani rozcieńczać. Mieszanie lub rozcieńczanie może spowodować zmianę profilu działania preparatu, ponadto mieszanie insulin może spowodować wytrącanie się osadu. Wkłady. Preparat we wkładzie jest przeznaczony wyłącznie do wstrzyknięć podskórnych za pomocą wstrzykiwacza wielokrotnego użytku. Przed włożeniem do wstrzykiwacza wkład należy przechowywać przez 1-2 h w temp. pokojowej. Jeśli konieczne jest podanie leku za pomocą strzykawki, należy skorzystać z roztworu w fiolce. Wkłady powinny być stosowane wyłącznie we wstrzykiwaczach: JuniorSTAR, który dostarcza dawkę z dokładnością do 0,5 jednostki; ClikStar, Tactipen, Autopen 24, AllStar i AllStar PRO, które dostarczają dawkę z dokładnością do 1 jednostki. Dokładność podawania dawek insuliny została ustalona wyłącznie dla wymienionych wstrzykiwaczy. Wkłady te nie powinny być stosowane w innych wstrzykiwaczach wielokrotnego użytku. Wstrzykiwacze SoloStar. Preparat we wstrzykiwaczu przeznaczony jest wyłącznie do wstrzyknięć podskórnych. Jeśli konieczne jest podanie za pomocą strzykawki, należy skorzystać z roztworu w fiolce. Przed pierwszym użyciem wstrzykiwacz należy przechowywać przez 1-2 h w temp. pokojowej.

        Zastosowanie

        Leczenie cukrzycy u dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku od 2 lat i starszych.

        Treść ulotki

        1. Co to jest lek Lantus i w jakim celu się go stosuje

        Lek Lantus zawiera insulinę glargine. Jest to zmodyfikowana insulina, bardzo podobna do insuliny
        ludzkiej.

        Lek Lantus stosowany jest w leczeniu cukrzycy u dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku od 2 lat
        i starszych. Cukrzyca jest chorobą spowodowaną niewystarczającym wytwarzaniem insuliny
        koniecznej do kontrolowania stężenia cukru we krwi. Insulina glargine wykazuje stałe i długotrwałe
        działanie obniżające stężenie cukru we krwi.

        2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Lantus

        Kiedy nie stosować leku Lantus
        Jeśli pacjent ma uczulenie na insulinę glargine lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
        (wymienionych w punkcie 6).

        Ostrzeżenia i środki ostrożności
        Lek Lantus we wkładzie jest przeznaczony wyłącznie do wstrzyknięć podskórnych za pomocą
        wstrzykiwacza wielokrotnego użytku (patrz także punkt 3). Należy poradzić się lekarza, jeśli pacjent
        musi podawać insulinę w inny sposób.

        Przed rozpoczęciem stosowania leku Lantus należy omówić to z lekarzem, farmaceutą lub
        pielęgniarką.
        Należy przestrzegać dokładnie zaleceń udzielonych przez lekarza dotyczących dawkowania leku,
        kontroli stężenia cukru (we krwi i w moczu), zaleceń dotyczących diety i aktywności fizycznej.

        Jeśli stężenie cukru we krwi jest zbyt małe (hipoglikemia), należy postępować zgodnie z informacją
        dotyczącą hipoglikemii (patrz ramka na końcu ulotki).

        Zmiany skórne w miejscu wstrzyknięcia
        Należy zmieniać miejsce wstrzyknięcia, aby zapobiegać powstawaniu zmian skórnych, np. grudek pod
        powierzchnią skóry. Insulina wstrzyknięta w obszar, w którym występują grudki, może nie działać
        odpowiednio (patrz „Jak stosować lek Lantus”). Jeżeli obecnie insulina jest wstrzykiwana w obszarze,
        w którym występują grudki, to przed jego zmianą należy skontaktować się z lekarzem. Lekarz może
        zalecić dokładniejsze kontrolowanie stężenia cukru we krwi oraz dostosowanie dawki insuliny lub
        innych leków przeciwcukrzycowych.

        Podróże
        Przed udaniem się w podróż wskazane jest omówienie z lekarzem następujących problemów:
        - dostępność stosowanej insuliny w kraju docelowym,
        - zaopatrzenie w insulinę, igły itd.,
        - właściwe przechowywanie insuliny w czasie podróży,
        - czas spożywania posiłków i przyjmowania insuliny w czasie podróży,
        - ewentualne skutki zmiany strefy czasowej,
        - ewentualne nowe czynniki ryzyka dotyczące zdrowia w kraju docelowym,
        - co powinno się zrobić w sytuacjach zagrożenia, gdy pacjent źle się poczuje lub zachoruje.

        Choroby i urazy
        W następujących przypadkach kontrolowanie cukrzycy powinno być bardzo staranne (na przykład,
        w przypadku dostosowania dawki leku, kontroli stężenia cukru we krwi i w moczu):
        - wystąpienie choroby lub poważny uraz mogą stać się przyczyną wzrostu stężenia cukru we krwi
          (hiperglikemii),
        - w przypadku spożycia zbyt małej ilości pokarmu stężenie cukru we krwi może się obniżyć
          (hipoglikemia).

        Często konieczna jest pomoc lekarza. Pacjent powinien mieć zapewniony szybki kontakt
        z lekarzem.

        Pacjenci z cukrzycą typu 1 (cukrzyca insulinozależna) powinni przyjmować dostateczną ilość
        węglowodanów i kontynuować leczenie insuliną. Osoby opiekujące się pacjentem powinny być
        poinformowane o konieczności stosowania insuliny przez pacjenta.

        Leczenie insuliną może spowodować, że organizm pacjenta będzie wytwarzać przeciwciała przeciwko
        insulinie (substancje, które działają przeciwko insulinie). Jednak, tylko w bardzo rzadkich
        przypadkach, będzie to wymagało zmiany dawki insuliny.

        U niektórych pacjentów z długo trwającą cukrzycą typu 2 i chorobą serca lub przebytym wcześniej
        udarem mózgu, leczonych jednocześnie pioglitazonem (doustny lek przeciwcukrzycowy stosowany
        w leczeniu cukrzycy typu 2) i insuliną nastąpiło pogorszenie niewydolności serca. Jeśli wystąpią
        objawy niewydolności serca, takie jak nietypowe skrócenie oddechu lub gwałtowne zwiększenie masy
        ciała lub obrzęk miejscowy, należy jak najszybciej poinformować o tym lekarza.

        Dzieci
        Brak doświadczenia w stosowaniu leku Lantus u dzieci w wieku poniżej 2 lat.

        Lantus a inne leki
        Niektóre leki powodują zmiany stężenia cukru we krwi (zmniejszenie, zwiększenie albo jedno
        i drugie, zależnie od sytuacji). W każdym z takich przypadków konieczna może być zmiana dawki
        insuliny, aby uniknąć zbyt małego lub zbyt dużego stężenia cukru we krwi. Wskazane jest zachowanie
        ostrożności podczas rozpoczynania stosowania innego leku lub podczas kończenia jego
        przyjmowania.

        Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
        obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Przed zastosowaniem
        nowego leku należy ustalić z lekarzem, jaki wpływ może mieć ten lek na stężenie cukru we krwi
        i jakie, jeśli zajdzie potrzeba, środki zaradcze należy podjąć.

        Do leków, które mogą powodować zmniejszenie stężenia cukru (hipoglikemia) we krwi należą:

        - wszystkie inne leki w leczeniu cukrzycy,
        - inhibitory enzymu konwertazy angiotensyny (ACE) (stosowane w leczeniu niektórych chorób
          serca lub wysokiego ciśnienia krwi),
        - dyzopiramid (stosowany w leczeniu niektórych chorób serca),
        - fluoksetyna (stosowana w leczeniu depresji),
        - fibraty (stosowane do obniżenia podwyższonego poziomu tłuszczów we krwi),
        - inhibitory monoaminooksydazy (IMAO) (stosowane w leczeniu depresji),
        - pentoksyfilina, propoksyfen, salicylany (takie jak kwas acetylosalicylowy stosowany
          w łagodzeniu bólu i obniżaniu gorączki),
        - antybiotyki sulfonamidowe.

        Do leków, które mogą powodować zwiększenie stężenia cukru we krwi (hiperglikemia) należą:
        - kortykosteroidy (takie jak kortyzon stosowany w leczeniu stanów zapalnych),
        - danazol (lek wpływający na owulację),
        - diazoksyd (stosowany w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi),
        - leki moczopędne (stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi lub nadmiernego
          zatrzymywania płynów),
        - glukagon (hormon trzustki stosowany w leczeniu ciężkiej hipoglikemii),
        - izoniazyd (stosowany w leczeniu gruźlicy),
        - estrogeny i progestageny (takie jak leki antykoncepcyjne stosowane do kontroli urodzeń),
        - pochodne fenotiazyny (stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych),
        - somatropina (hormon wzrostu),
        - leki sympatykomimetyczne (takie jak epinefryna [adrenalina], salbutamol, terbutalina
          stosowane w leczeniu astmy),
        - hormony tarczycy (stosowane w leczeniu nieprawidłowej czynności tarczycy),
        - atypowe leki przeciwpsychotyczne (takie jak olanzapina, klozapina),
        - inhibitory proteazy (stosowane w leczeniu zakażeń HIV).

        Zarówno zwiększenie, jak i zmniejszenie stężenia cukru we krwi może wystąpić podczas
        stosowania:
        - leków beta-adrenolitycznych (stosowanych w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi),
        - klonidyny (stosowanej w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi),
        - soli litu (stosowanych w leczeniu zaburzeń psychicznych).

        Pentamidyna (stosowana w leczeniu niektórych infekcji powodowanych przez pasożyty) spowodować
        może hipoglikemię, po której niekiedy może wystąpić hiperglikemia.

        Leki beta-adrenolityczne oraz inne leki sympatykolityczne (takie jak klonidyna, guanetydyna
        i rezerpina) mogą spowodować osłabienie lub całkowite zahamowanie pierwszych objawów
        ostrzegawczych hipoglikemii pomocnych w rozpoznaniu hipoglikemii.

        W przypadku braku pewności, czy któryś z przyjmowanych leków nie należy do wymienionych wyżej
        leków, należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

        Stosowanie leku Lantus z alkoholem
        W wyniku spożycia alkoholu stężenie cukru we krwi może zwiększyć się albo zmniejszyć.

        Ciąża i karmienie piersią
        Przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.

        Należy poinformować lekarza o zamiarze zajścia w ciążę lub o istniejącej już ciąży. W okresie ciąży
        i po porodzie może zaistnieć konieczność zmiany dawki insuliny. Szczególnie staranna kontrola
        cukrzycy i zapobieganie wystąpieniu hipoglikemii może mieć duże znaczenie dla zdrowia dziecka.

        W okresie karmienia piersią należy porozumieć się z lekarzem, ponieważ może wystąpić konieczność
        zmiany diety i dawek insuliny.

        Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
        Zdolność do koncentracji i szybkiej reakcji może ulec upośledzeniu z powodu:
        - wystąpienia hipoglikemii (zbyt małe stężenie cukru we krwi),
        - wystąpienia hiperglikemii (zbyt duże stężenie cukru we krwi),
        - wystąpienia pogorszenia widzenia.

        Należy mieć na uwadze ten możliwy problem w sytuacjach, gdy może to stwarzać zagrożenie dla
        siebie lub innych (tak jak prowadzenie samochodu czy obsługiwanie maszyn). Pacjenci powinni
        skonsultować się z lekarzem w celu uzyskania porady, czy prowadzenie pojazdów jest wskazane, jeśli:
        - hipoglikemia występuje u nich często,
        - pierwsze objawy ostrzegawcze pomocne w rozpoznaniu hipoglikemii są osłabione lub nie
          występują.

        Ważne informacje o niektórych składnikach leku Lantus
        Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

        3. Jak stosować lek Lantus

        Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
        się do lekarza lub farmaceuty.

        Pomimo tego, że lek Lantus zawiera taką samą substancję czynną, jak lek Toujeo (insulina glargine
        300 jednostek/ml), leków tych nie można stosować zamiennie. Do zmiany dotychczas stosowanej
        insuliny na inną konieczna jest recepta od lekarza, nadzór lekarski oraz kontrola stężenia glukozy we
        krwi. W celu uzyskania dodatkowych informacji należy zwrócić się do lekarza.

        Dawkowanie
        Na podstawie trybu życia pacjenta, wartości stężenia cukru (glukozy) we krwi pacjenta oraz
        dotychczas stosowanych dawek i rodzaju insuliny lekarz ustala:
        - wymaganą dawkę dobową leku Lantus i porę podania leku,
        - kiedy należy wykonać badania stężenia cukru we krwi i czy należy wykonać badania moczu,
        - kiedy może zajść konieczność wstrzyknięcia większej lub mniejszej dawki leku Lantus.

        Lantus należy do insulin długo działających. Może być stosowany zgodnie z zaleceniem lekarza
        równocześnie z insuliną krótko działającą lub doustnymi lekami stosowanymi w leczeniu dużego
        stężenia cukru we krwi.

        Wiele czynników może mieć wpływ na stężenie cukru we krwi. Pacjent powinien wiedzieć, co może
        mieć wpływ na zmianę stężenia cukru we krwi, aby móc właściwie reagować na te zmiany i im
        zapobiegać. Więcej informacji na ten temat jest w końcowej części tej ulotki.

        Stosowanie u dzieci i młodzieży
        Lek Lantus może być stosowany u młodzieży i dzieci w wieku od 2 lat i starszych. Lek należy
        stosować zgodnie z zaleceniami lekarza.

        Częstość podawania
        Lek Lantus wstrzykuje się raz na dobę, zawsze o tej samej porze.

        Sposób podawania
        Lek wstrzykuje się podskórnie. NIE należy stosować leku dożylnie, gdyż zmienia to jego działanie
        i może wywołać hipoglikemię.

        Lekarz wskaże, w które obszary skóry należy wstrzykiwać lek Lantus. Przy każdym kolejnym
        wstrzyknięciu należy zmieniać miejsca wstrzykiwania w obrębie określonych przez lekarza obszarów
        skóry.

        Sposób postępowania z wkładami
        Lek Lantus we wkładzie jest przeznaczony wyłącznie do wstrzyknięć podskórnych za pomocą
        wstrzykiwacza wielokrotnego użytku. Należy poradzić się lekarza, jeśli pacjent musi podawać insulinę
        w inny sposób.
        Aby zapewnić podanie dokładnej dawki wkłady zawierające insulinę Lantus należy używać wyłącznie
        w następujących wstrzykiwaczach:
        - JuniorSTAR, który dostarcza dawkę z dokładnością do 0,5 jednostki;
        - ClikSTAR, Tactipen, Autopen 24, AllStar lub AllStar PRO, które dostarczają dawkę
          z dokładnością do 1 jednostki.
        Nie wszystkie z wymienionych wstrzykiwaczy muszą znajdować się w obrocie w danym kraju.

        Należy postępować zgodnie z instrukcją obsługi wstrzykiwacza opracowaną przez wytwórcę.
        Zakładając wkład i igłę oraz podając insulinę należy postępować zgodnie z instrukcjami obsługi
        wstrzykiwaczy.

        Przed włożeniem wkładu do wstrzykiwacza wkład należy przechowywać przez 1 do 2 godzin
        w temperaturze pokojowej.

        Wkład z insuliną należy obejrzeć przed użyciem. Lek można zastosować jedynie wówczas, gdy
        roztwór jest przezroczysty i bezbarwny, podobny do wody i nie zawiera żadnych cząstek stałych.
        Nie wstrząsać, ani nie mieszać przed użyciem.

        Po włożeniu nowego wkładu z insuliną do wstrzykiwacza:
        Przed wstrzyknięciem pierwszej dawki należy sprawdzić czy wstrzykiwacz działa prawidłowo (patrz
        instrukcja użycia wstrzykiwacza).

        W przypadku zaobserwowania niespodziewanej zmiany wyników badania stężenia cukru we krwi
        należy zawsze użyć nowego wkładu z insuliną. Pogorszenie wyników może być spowodowane
        częściową utratą skuteczności insuliny. W razie problemów z lekiem Lantus należy skontaktować się
        z lekarzem lub farmaceutą.

        Specjalne ostrzeżenia przed wykonaniem wstrzyknięcia
        Przed wstrzyknięciem insuliny należy usunąć wszystkie pęcherzyki powietrza (patrz instrukcja użycia
        wstrzykiwacza).

        Należy upewnić się, że insulina nie została zanieczyszczona alkoholem, innym środkiem
        odkażającym, bądź inną substancją. 

        Pustych wkładów nie należy ponownie napełniać i używać. Nie należy dodawać do wkładów innej
        insuliny, mieszać leku Lantus z inną insuliną, ani jakimkolwiek innym lekiem. Nie rozcieńczać.
        Mieszanie lub rozcieńczanie może wpłynąć na zmianę działania leku Lantus.

        Problemy ze stosowaniem wstrzykiwacza do insulin
        Należy postępować zgodnie z instrukcją obsługi wstrzykiwacza.

        Jeśli wstrzykiwacz jest uszkodzony lub nie działa prawidłowo (z powodu uszkodzeń
        mechanicznych) nie należy go używać. Należy użyć nowego wstrzykiwacza.

        Błędy w stosowaniu insulin
        Należy zawsze sprawdzić etykietę insulin przed każdym wstrzyknięciem leku, aby uniknąć pomyłek
        w stosowaniu insuliny Lantus i innych insulin.

        Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Lantus
        W przypadku wstrzyknięcia zbyt dużej dawki leku Lantus stężenie cukru we krwi może
        zmniejszyć się (hipoglikemia). Należy wówczas często kontrolować stężenie cukru we krwi. Aby
        zapobiec wystąpieniu ewentualnej hipoglikemii należy spożyć większy posiłek i kontrolować stężenie
        cukru we krwi. Informacje na temat leczenia hipoglikemii, patrz ramka w końcowej części tej ulotki.

        Pominięcie zastosowania leku Lantus
        W przypadku pominięcia dawki leku Lantus albo nie wstrzyknięcia wystarczającej dawki stężenie
        cukru we krwi może zwiększyć się (hiperglikemia). Należy wówczas często kontrolować stężenie
        cukru we krwi. Informacje na temat leczenia hiperglikemii, patrz ramka w końcowej części tej ulotki.

        Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

        Przerwanie stosowania leku Lantus
        Może to prowadzić do ciężkiej hiperglikemii (bardzo duże stężenie cukru we krwi) i kwasicy
        ketonowej (zwiększone stężenie kwasu we krwi, ponieważ w organizmie dochodzi do rozpadu
        tłuszczu zamiast cukru). Lekarz udzieli informacji co należy robić i bez porozumienia z lekarzem nie
        należy przerywać leczenia lekiem Lantus.

        W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku, należy zwrócić
        się do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki.

        4. Możliwe działania niepożądane

        Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

        Jeśli pacjent zauważy objawy małego stężenia cukru we krwi (hipoglikemia), należy natychmiast
        podjąć działania mające na celu zwiększenie stężenia cukru we krwi (patrz ramka na końcu ulotki).
        Hipoglikemia (małe stężenie cukru we krwi) może być bardzo niebezpieczna i bardzo często
        występuje podczas leczenia insuliną (może wystąpić częściej niż u 1 na 10 pacjentów). Małe stężenie
        cukru oznacza, że we krwi pacjenta nie ma wystarczającej ilości cukru. W wyniku nadmiernego
        obniżenia stężenia cukru we krwi pacjent może zemdleć (stracić przytomność). Ciężka hipoglikemia
        może spowodować uszkodzenie mózgu i może zagrażać życiu. W celu uzyskania dodatkowych
        informacji należy zapoznać się z treścią w ramce na końcu tej ulotki.

        Ciężkie reakcje uczuleniowe (występują rzadko, mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na
        1 000 pacjentów) – do objawów mogą należeć reakcje na dużej powierzchni skóry (wysypka
        i swędzenie całego ciała), ciężki obrzęk skóry lub błon śluzowych (obrzęk naczynioruchowy),
        duszność, obniżenie ciśnienia krwi z przyspieszoną czynnością serca i poceniem się. Ciężkie reakcje 
        uczuleniowe na insulinę, mogą stanowić zagrożenie dla życia. Jeśli pacjent zauważy objawy ciężkiej
        reakcji uczuleniowej, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

        Inne działania niepożądane
        Należy powiedzieć lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce, jeśli pacjent zauważy którekolwiek
        z poniższych działań niepożądanych:

        - Zmiany skórne w miejscu wstrzyknięcia:
        Jeśli wstrzyknięcia insuliny zbyt często będą wykonywane w to samo miejsce, może to spowodować
        albo zmniejszenie (lipoatrofia) (może dotyczyć do 1 na 100 osób) albo zwiększenie (lipohipertrofia)
        (może wystąpić u 1 na 10 osób) grubości podskórnej tkanki tłuszczowej w miejscu wstrzyknięcia.
        Grudki pod skórą mogą być też spowodowane przez gromadzenie białka zwanego amyloidem
        (amyloidoza skórna, z częstością nieznana). Insulina wstrzyknięta w obszar, w którym występują
        grudki, może nie działać prawidłowo. Zmienianie miejsca wstrzykiwania insuliny przy każdym
        wstrzyknięciu może zapobiec takim zmianom skórnym.

        Często zgłaszane działania niepożądane (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 pacjentów)
        - Odczyny w miejscu wstrzyknięcia i reakcje uczuleniowe w miejscu wstrzyknięcia
        Do objawów należą: zaczerwienienie, niezwykle silny ból w czasie wstrzyknięcia, swędzenie,
        pokrzywka, obrzęk lub zapalenie. Zmiany te mogą rozszerzać się na okolicę wokół miejsca
        wstrzyknięcia. Większość mniej nasilonych reakcji na insulinę ustępuje zwykle w ciągu kilku dni lub
        kilku tygodni.

        Rzadko zgłaszane działania niepożądane (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 1 000 pacjentów)
        -Zaburzenia oka
        Znaczne wahania (zwiększenie lub zmniejszenie) stężenia cukru we krwi mogą zaburzać przemijająco
        widzenie. U pacjentów z retinopatią proliferacyjną (choroba oczu związana z cukrzycą) ciężka
        hipoglikemia może stać się przyczyną przemijającej utraty wzroku.

        - Zaburzenia ogólne
        W rzadkich przypadkach leczenie insuliną może być przyczyną przemijającego zatrzymywania wody
        w organizmie, z obrzękami okolicy łydek lub kostek.

        Bardzo rzadko zgłaszane działania niepożądane (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na
        10 000 pacjentów)

        W bardzo rzadkich przypadkach mogą wystąpić: zaburzenie smaku i bóle mięśniowe.

        Dzieci i młodzież
        W większości przypadków działania niepożądane u dzieci i młodzieży w wieku 18 lat i młodszych są
        podobne do obserwowanych u dorosłych. Reakcje w miejscu wstrzyknięcia (ból w miejscu
        wstrzyknięcia, odczyn w miejscu wstrzyknięcia) i reakcje skórne (wysypka, pokrzywka) były
        stosunkowo częściej zgłaszane przez pacjentów w wieku 18 lat lub młodszych, niż przez pacjentów
        dorosłych.
        Brak doświadczenia w stosowaniu leku u dzieci w wieku poniżej 2 lat.

        Zgłaszanie działań niepożądanych
        Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
        w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można
        zgłaszać bezpośrednio do „krajowego systemu zgłaszania” wymienionego w załączniku V. Dzięki
        zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
        bezpieczeństwa stosowania leku.

        5. Jak przechowywać lek Lantus

        Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

        Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i na oznakowaniu
        wkładu po „EXP”. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

        Wkłady nieużywane
        Przechowywać w lodówce (2°C-8°C). Nie zamrażać oraz nie umieszczać w bezpośrednim kontakcie
        z zamrażalnikiem lub z pojemnikiem zawierającym substancję zamrażającą. Przechowywać wkład
        w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem.

        Wkłady będące w użyciu
        Wkłady w użyciu (we wstrzykiwaczu do insuliny) lub zapasowe można przechowywać maksymalnie
        4 tygodnie w temperaturze nieprzekraczającej 30C i z daleka od bezpośredniego źródła ciepła lub
        światła. Wkładu w użyciu nie wolno przechowywać w lodówce. Nie stosować wkładów po tym
        czasie.

        Nie należy stosować leku Lantus, jeżeli są w nim widoczne cząstki stałe. Lek można stosować jedynie
        wówczas, gdy roztwór jest przezroczysty, bezbarwny i podobny do wody.

        Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
        farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
        środowisko.

        6. Zawartość opakowania i inne informacje

        Co zawiera lek Lantus
        - Substancją czynną leku jest insulina glargine. Każdy ml roztworu zawiera 100 jednostek
          insuliny glargine (co odpowiada 3,64 mg).
        - Pozostałe składniki to: cynku chlorek, metakrezol, glicerol, sodu wodorotlenek (patrz punkt 2.
          „Ważne informacje o niektórych składnikach leku Lantus”) i kwas solny (do dostosowania pH),
          woda do wstrzykiwań.

        Jak wygląda lek Lantus i co zawiera opakowanie
        Lantus 100 jednostek/ml, roztwór do wstrzykiwań we wkładzie jest przezroczystym i bezbarwnym
        roztworem.

        Roztwór leku Lantus zawarty jest w specjalnym wkładzie do stosowania wyłącznie
        we wstrzykiwaczach: ClikSTAR, Tactipen, Autopen 24, AllStar lub AllStar PRO, JuniorSTAR. Każdy
        wkład zawiera 3 ml roztworu do wstrzykiwań (co odpowiada 300 jednostkom).
        Opakowania zawierają 1, 3, 4, 5, 6, 8, 9 lub 10 wkładów.
        Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

        Podmiot odpowiedzialny i wytwórca:
        Sanofi-Aventis Deutschland GmbH, D-65926 Frankfurt am Main, Niemcy.

        W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do miejscowego
        przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego:

        België/Belgique/Belgien
        Sanofi Belgium
        Tél/Tel: +32 (0)2 710 54 00

        Lietuva
        Swixx Biopharma UAB
        Tel: +370 5 236 91 40

        България
        Swixx Biopharma EOOD
        Тел.: +359 (0)2 4942 480

        Luxembourg/Luxemburg
        Sanofi Belgium
        Tél/Tel: +32 (0)2 710 54 00 (Belgique/Belgien)

        Česká republika
        Sanofi s.r.o.
        Tel: +420 233 086 111

        Magyarország
        SANOFI-AVENTIS Zrt.
        Tel.: +36 1 505 0050

        Danmark
        Sanofi A/S
        Tlf: +45 45 16 70 00

        Malta
        Sanofi S.r.l.
        Tel: +39 02 39394275

        Deutschland
        Sanofi-Aventis Deutschland GmbH
        Tel.: 0800 52 52 010
        Tel. aus dem Ausland: +49 69 305 21 131

        Nederland
        Sanofi B.V.
        Tel: +31 20 245 4000

        Eesti
        Swixx Biopharma OÜ
        Tel: +372 640 10 30

        Norge
        sanofi-aventis Norge AS
        Tlf: +47 67 10 71 00

        Ελλάδα
        Sanofi-Aventis Μονοπρόσωπη AEBE
        Τηλ: +30 210 900 16 00

        Österreich
        sanofi-aventis GmbH
        Tel: +43 1 80 185 – 0

        España
        sanofi-aventis, S.A
        Tel: +34 93 485 94 00

        Polska
        Sanofi Sp. z o.o.
        Tel.: +48 22 280 00 00

        France
        Sanofi Winthrop Industrie
        Tél: 0 800 222 555
        Appel depuis l’étranger : +33 1 57 63 23 23

        Portugal
        Sanofi - Produtos Farmacêuticos, Lda.
        Tel: +351 21 35 89 400

        Hrvatska
        Swixx Biopharma d.o.o.
        Tel: +385 1 2078 500

        România
        Sanofi Romania
        Tel: +40 (0) 21 317 31 36

        Ireland
        sanofi-aventis Ireland Ltd. T/A SANOFI
        Tel: +353 (0) 1 403 56 00

        Slovenija
        Swixx Biopharma d.o.o.
        Tel: +386 1 235 51 00

        Ísland
        Vistor ehf.
        Sími: +354 535 7000

        Slovenská republika
        Swixx Biopharma s.r.o.
        Tel: +421 2 208 33 600

        Italia
        Sanofi S.r.l.
        Tel: + 39 800 536389

        Suomi/Finland
        Sanofi Oy
        Puh/Tel: +358 (0) 201 200 300

        Κύπρος
        C.A. Papaellinas Ltd.
        Τηλ: +357 22 741741

        Sverige
        Sanofi AB
        Tel: +46 (0)8 634 50 00

        Latvija
        Swixx Biopharma SIA
        Tel: +371 6 616 47 50

        Data ostatniej aktualizacji ulotki:

        Inne źródła informacji
        Szczegółowe informacje o tym leku znajdują się na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków:
        http://www.ema.europa.eu

        Dane o lekach i suplementach diety dostarcza Pharmindex
        Produkt został dodany do koszyka
        Przejdź do koszyka

        STREFAAPTEK.PL

        • O nas
        • Regulamin StrefaAptek.pl
        • Kontakt
        • Polityka prywatności
        • Klauzula informacyjna dla pacjenta
        • Mapa serwisu

        DLA APTEK

        • Klauzula informacyjna dla aptek
        • Współpraca
        Copyright © Medicover 2026