logo logo loop icon Szukaj apteki/leku Zwiń Medicover Strefa aptek
Znajdź aptekęZnajdź lekDla aptekO nas
×
Szukam leku
Szukam apteki
        strefa aptek.pl Leki Klertis 25 mg kaps. twarde 28 szt.

        Klertis, 25 mg, kaps. twarde, 28 szt.

        Klertis
        25 mg, kaps. twarde, 28 szt.
        • 12,5 mg, 28 szt., kaps. twarde
        • 50 mg, 28 szt., kaps. twarde
        Producent

        Egis Pharmaceuticals

        Opakowanie

        28 szt.

        Postać

        kaps. twarde

        Dostępność

        produkt wydawany z apteki na podstawie recepty zastrzeżonej

        Dawkowanie

        Doustnie. Leczenie powinien rozpoczynać lekarz doświadczony w podawaniu leków przeciwnowotworowych. GIST i MRCC: zalecana dawka wynosi 50 mg raz na dobę, przyjmowana przez 4 kolejne tyg., po czym następuje 2-tyg. przerwa (schemat 4/2), co stanowi pełny cykl 6 tyg. pNET: zalecana dawka wynosi 37,5 mg raz na dobę, przyjmowana w sposób ciągły. Dostosowanie dawki. Bezpieczeństwo i tolerancja. W przypadku GIST i MRCC można stopniowo dokonywać zmian dawkowania za każdym razem o 12,5 mg, zależnie od indywidualnie ocenianego bezpieczeństwa i tolerancji. Dawka dobowa nie powinna być większa niż 75 mg i nie powinna być mniejsza niż 25 mg. W przypadku pNET można stopniowo dokonywać zmian dawkowania za każdym razem o 12,5 mg, zależnie od indywidualnie ocenianego bezpieczeństwa i tolerancji. Dawka maksymalna podawana w badaniu III fazy dotyczącym pNET wynosiła 50 mg na dobę. W zależności od indywidualnej oceny bezpieczeństwa i tolerancji może być konieczne zastosowanie przerw w podawaniu leku. Inhibitory i (lub) induktory CYP3A4. Należy unikać jednoczesnego podawania sunitynibu z silnymi induktorami CYP3A4, takimi jak ryfampicyna. Jeżeli nie jest to możliwe, może być konieczne zwiększanie dawki sunitynibu, za każdym razem o 12,5 mg (do 87,5 mg na dobę w przypadku GIST i MRCC lub 62,5 mg na dobę w przypadku pNET) z jednoczesnym starannym monitorowaniem tolerancji. Należy unikać jednoczesnego podawania sunitynibu z silnymi inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol. Jeżeli nie jest to możliwe, może zaistnieć konieczność zmniejszenia dawek sunitynibu do minimum 37,5 mg na dobę w przypadku GIST i MRCC lub 25 mg na dobę w przypadku pNET, z jednoczesnym starannym monitorowaniem tolerancji. Do leczenia skojarzonego należy rozważyć wybór alternatywnego leku, który w stopniu minimalnym pobudza lub hamuje aktywność CYP3A4 albo nie wykazuje takiego działania. Szczególne grupy pacjentów. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności leku u pacjentów w wieku poniżej 18 lat. Nie obserwowano istotnych różnic pod względem bezpieczeństwa lub skuteczności leczenia pomiędzy młodszymi i pacjentami w podeszłym wieku. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (stopnia A i B wg klasyfikacji Child-Pugh), którym podaje się sunitynib, nie jest zalecane modyfikowanie początkowego dawkowania. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby stopnia C wg klasyfikacji Child-Pugh stosowanie leku nie jest zalecane (brak badań). Nie ma konieczności modyfikowania dawki początkowej podczas podawania sunitynibu pacjentom z zaburzeniami czynności nerek (lekkimi do ciężkich) lub ze schyłkową niewydolnością nerek (ESRD) poddawanym hemodializie. Późniejsze modyfikacje dawkowania powinny zależeć od bezpieczeństwa i tolerancji leczenia u poszczególnych pacjentów. Sposób podania. Lek może być przyjmowany z posiłkiem lub bez posiłku. W przypadku pominięcia jednej z dawek nie należy stosować dodatkowej dawki. Pacjent powinien przyjąć zwykłą przepisaną dawkę następnego dnia.

        Zastosowanie

        Nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego (GIST). Leczenie nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) nieoperacyjnych i (lub) z przerzutami u dorosłych po niepowodzeniu leczenia imatynibem ze względu na oporność lub nietolerancję. Rak nerkowokomórkowy z przerzutami (MRCC). Leczenie zaawansowanego raka nerkowokomórkowego i (lub) raka nerkowokomórkowego z przerzutami (MRCC) u dorosłych. Nowotwory neuroendokrynne trzustki (pNET). Leczenie wysoko zróżnicowanych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) nieoperacyjnych lub z przerzutami u dorosłych, u których doszło do progresji choroby.

        Treść ulotki

        1. Co to jest Klertis i w jakim celu się go stosuje

        Lek Klertis w postaci kapsułek twardych zawiera substancję czynną sunitynib, inhibitor kinazy
        białkowej. Lek stosuje się w leczeniu raka, gdyż hamuje on aktywność szczególnej grupy białek, które
        uczestniczą we wzroście i rozprzestrzenianiu się komórek nowotworowych.

        Klertis stosuje się u dorosłych pacjentów w leczeniu następujących nowotworów:
        - nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego (ang.,Gastrointestinal stromal tumour, GIST),
          rodzaj nowotworu żołądka i jelit, gdy imatynib (inny lek przeciwnowotworowy) jest nieskuteczny
          lub nie może być stosowany;
        - rak nerkowokomórkowy z przerzutami (ang. Metastatic renal cell carcinoma, MRCC), rodzaj
          nowotworu nerki, który rozprzestrzenił się do innych części ciała;
        - nowotwory neuroendokrynne trzustki (ang. Pancreatic neuroendocrine tumours, pNET) -
          nowotwory komórek trzustkowych wytwarzających hormony, które są w fazie progresji lub
          których nie można usunąć operacyjnie.

        Jeśli pacjent ma jakiekolwiek pytania dotyczące działania leku Klertis lub przyczyn, dla których lekarz
        przepisał go pacjentowi, należy zwrócić się do lekarza.

        2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Klertis

        Kiedy nie stosować leku Klertis

        - jeśli pacjent ma uczulenie na sunitynib lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
          (wymienionych w punkcie 6).

        Ostrzeżenia i środki ostrożności
        Przed zastosowaniem leku Klertis należy omówić to z lekarzem, jeśli:
        - pacjent ma wysokie ciśnienie krwi. Klertis może spowodować zwiększenie ciśnienia krwi.
          Lekarz może kontrolować ciśnienie krwi pacjenta w trakcie stosowania leku Klertis, a w razie
          konieczności zastosować leki przeciwnadciśnieniowe.
        - pacjent ma lub miał w przeszłości chorobę krwi, zaburzenia związane z krwawieniem lub
          powstawaniem siniaków. Stosowanie leku Klertis może zwiększyć ryzyko krwawienia lub
          spowodować zmianę liczby pewnych komórek krwi, prowadząc do niedokrwistości lub zaburzeń
          procesu krzepnięcia krwi. Jeśli pacjent otrzymuje warfarynę lub acenokumarol (leki rozrzedzające
          krew w celu zapobiegania powstawaniu zakrzepów), ryzyko krwawienia jest większe. Jeśli u
          pacjenta wystąpi jakiekolwiek krwawienie w trakcie stosowania leku Klertis, należy powiedzieć o
          tym lekarzowi.
        - pacjent ma choroby serca. Klertis może spowodować choroby dotyczące serca. Jeśli pacjent
          odczuwa silne zmęczenie, duszność lub ma obrzęk stóp i okolic kostek, należy zgłosić to
          lekarzowi.
        - pacjent ma zaburzenia rytmu serca. Klertis może spowodować zaburzenia rytmu serca. Lekarz
          może zlecić wykonanie badania elektrokardiograficznego (EKG) w trakcie stosowania tego leku w
          celu oceny tych zaburzeń. W razie zawrotów głowy, omdlenia lub nieprawidłowej czynności serca
          należy zwrócić się do lekarza.
        - pacjent miał niedawno problemy związane z powstaniem zakrzepów w żyłach i (lub)
          tętnicach (rodzaje naczyń krwionośnych), w tym udar, zawał serca, zator lub zakrzepicę.
          Jeśli podczas stosowania leku Klertis u pacjenta wystąpią takie objawy, jak ból lub ucisk w klatce
          piersiowej, ból ramion, pleców, szyi lub żuchwy, duszność, drętwienie lub osłabienie jednej strony
          ciała, trudności w mówieniu, ból głowy lub zawroty głowy, należy niezwłocznie zwrócić się do
          lekarza.
        - u pacjenta ma lub miał tętniaka (powiększenie i osłabienie ściany naczynia krwionośnego) lub
          rozdarcie ściany naczynia krwionośnego.
        - u pacjenta stwierdzono obecnie lub w przeszłości uszkodzenie najmniejszych naczyń
          krwionośnych, znane jako mikroangiopatia zakrzepowa (TMA). W razie wystąpienia
          gorączki, zmęczenia, znużenie, powstawania siniaków, krwawienia, obrzęku, splątania, utraty
          widzenia i napadów drgawkowych, należy zwrócić się do lekarza.
        - pacjent ma zaburzenia czynności tarczycy. Klertis może spowodować zaburzenia czynności
          tarczycy. Jeśli podczas stosowania leku Klertis pacjent łatwiej się męczy, silniej niż inni odczuwa
          zimno lub pogłębia mu się brzmienie głosu, należy powiedzieć o tym lekarzowi. Należy sprawdzić
          czynność tarczycy przed rozpoczęciem stosowania leku Klertis, a następnie kontrolować ją
          regularnie w trakcie leczenia. Pacjenci, których tarczyca nie wytwarza dostatecznej ilości
          hormonów, mogą otrzymywać te hormony w leczeniu zastępczym.
        - pacjent ma lub miał w przeszłości zaburzenia czynności trzustki lub pęcherzyka żółciowego.
          Należy zwrócić się do lekarza, jeśli u pacjenta wystąpi którykolwiek z następujących objawów:
          ból w okolicy żołądka (ból w nadbrzuszu), nudności, wymioty i gorączka. Mogą być one
          wywołane przez zapalenie trzustki lub pęcherzyka żółciowego.
        - pacjent ma lub miał w przeszłości zaburzenia czynności wątroby. Należy powiedzieć
          lekarzowi, jeśli podczas stosowania leku Klertis wystąpi u pacjenta którykolwiek z następujących
          objawów zaburzeń wątroby: świąd, zażółcenie oczu lub skóry, ciemne zabarwienie moczu oraz
          ból lub odczucie dyskomfortu w górnej prawej części brzucha. Lekarz zaleci badania krwi w celu
          skontrolowania czynności wątroby przed oraz w trakcie stosowania tego leku, a także wtedy, gdy
          będzie to wskazane ze względów klinicznych.
        - pacjent ma lub miał w przeszłości zaburzenia czynności nerek. Lekarz będzie kontrolował
          czynność nerek pacjenta.
        - pacjent ma się poddać operacji lub był niedawno operowany. Klertis może wpływać na proces
          gojenia się ran. Jeśli pacjent ma mieć operację, lekarz zazwyczaj zaleca odstawienie tego leku i
          określa, kiedy należy wznowić jego przyjmowanie.
        - przed rozpoczęciem stosowania leku Klertis lekarz może zalecić pacjentowi kontrolę
          dentystyczną.
         
        - Jeśli pacjent odczuwa lub odczuwał ból w jamie ustnej, ból zębów, szczęki i (lub)
            żuchwy, miał obrzęk lub owrzodzenie w jamie ustnej, odczuwał drętwienie lub
            ciężkość szczęki i (lub) żuchwy albo ruszał mu się ząb, należy natychmiast zgłosić to
            lekarzowi prowadzącemu i dentyście.
          - Jeśli pacjent musi się poddać inwazyjnemu leczeniu lub zabiegowi dentystycznemu,
            należy powiedzieć dentyście o przyjmowaniu leku Klertis, zwłaszcza jeśli pacjent
            otrzymuje jednocześnie lub otrzymywał w przeszłości dożylnie leki z grupy
            bisfosfonianów (leki stosowane w celu zapobiegania powikłaniom dotyczącym kości
            oraz w leczeniu innych schorzeń).
        - pacjent ma lub miał w przeszłości zaburzenia skóry i tkanki podskórnej. Podczas stosowania
          leku Klertis możliwe jest wystąpienie „piodermii zgorzelinowej” (bolesne owrzodzenie skóry) lub
          „martwiczego zapalenia powięzi” (szybko rozszerzające się zakażenie tkanki podskórnej, które
          może zagrażać życiu). Należy niezwłocznie zwrócić się do lekarza w przypadku wystąpienia
          objawów zakażenia rany, w tym gorączki, bólu, zaczerwienienia, obrzęku lub pojawienia się ropy
          albo krwi. Działanie to zazwyczaj ustępuje po odstawieniu sunitynibu. Podczas stosowania
          sunitynibu zgłaszano występowanie ciężkich reakcji skórnych (zespół Stevensa-Johnsona,
          toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, rumień wielopostaciowy), początkowo w postaci
          czerwonawych plamek przypominających tarcze strzelnicze lub okrągłych plam na tułowiu, często
          z umiejscowionymi centralnie pęcherzami. Wysypka może postępować do postaci z rozległymi
          pęcherzami lub złuszczaniem się skóry, która może zagrażać życiu. Jeśli u pacjenta wystąpi
          wysypka lub wymienione objawy skórne, należy niezwłocznie zasięgnąć porady lekarza.
        - pacjent ma lub miał napady drgawek. W razie wystąpienia wysokiego ciśnienia krwi, bólu
          głowy lub utraty widzenia należy tak szybko, jak to możliwe powiadomić o tym lekarza.
        - pacjent choruje na cukrzycę. U pacjentów z cukrzycą należy regularnie kontrolować stężenie
          cukru we krwi, aby zbadać, czy nie jest konieczna zmiana dawki leku przeciwcukrzycowego w
          celu zmniejszenia ryzyka za małego stężenia. Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy
          małego stężenia cukru we krwi (wyczerpanie, kołatanie serca, pocenie się, uczucie głodu i utrata
          przytomności), należy najszybciej, jak to możliwe zwrócić się do lekarza.

        Dzieci i młodzież
        Nie zaleca się stosowania leku Klertis u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

        Klertis a inne leki
        Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
        obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.
        Niektóre leki mogą wpływać na stężenie leku Klertis w organizmie. Jeśli pacjent przyjmuje leki
        zawierające następujące substancje czynne, należy powiedzieć o tym lekarzowi:
        - ketokonazol, itrakonazol (leki stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych)
        - erytromycyna, klarytromycyna, ryfampicyna (leki stosowane w leczeniu zakażeń)
        - rytonawir (lek stosowany w leczeniu zakażenia HIV)
        - deksametazon (kortykosteroid stosowany w leczeniu różnych zaburzeń, tj. alergie, zaburzenia
          oddychania lub choroby skóry)
        - fenytoina, karbamazepina, fenobarbital (leki stosowane w leczeniu padaczki i innych zaburzeń
          neurologicznych)
        - leki roślinne zawierające ziele dziurawca (Hypericum perforatum), stosowane w leczeniu
          depresji i lęku

        Klertis z jedzeniem i piciem
        Podczas stosowania leku Klertis nie należy pić soku grejpfrutowego.

        Ciąża i karmienie piersią
        Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
        dziecko, powinna skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą przed zastosowaniem tego leku.

        Pacjentki w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne metody zapobiegania ciąży w trakcie
        przyjmowania leku Klertis.

        Jeśli pacjentka karmi piersią, należy powiedzieć o tym lekarzowi. W trakcie stosowania leku Klertis
        nie należy karmić piersią.

        Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
        Pacjenci, u których wystąpią zawroty głowy lub nietypowe zmęczenie powinni zachować szczególną
        ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

        Klertis zawiera sód

        Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na kapsułkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od
        sodu”.

        3. Jak stosować lek Klertis

        Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
        się do lekarza.

        Lekarz przepisuje odpowiednią dla pacjenta dawkę leku w zależności od rodzaju nowotworu.
        - nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego (GIST) lub rak nerkowokomórkowy
          z przerzutami (MRCC): zalecana dawka wynosi 50 mg przyjmowana raz na dobę przez
          28 dni (4 tygodnie), po czym następuje 14-dniowa (2 tygodnie) przerwa (bez przyjmowania
          leku), co tworzy 6-tygodniowe cykle;
        - nowotwór neuroendokrynny trzustki (pNET): zalecana dawka to 37,5 mg raz na dobę
          bez okresu przerwy.

        Lekarz określi dawkę odpowiednią dla pacjenta, a także powie, czy i kiedy należy przerwać
        przyjmowanie leku Klertis.

        Lek można przyjmować z jedzeniem lub bez jedzenia.

        Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Klertis

        Jeśli pacjent przyjmie omyłkowo za dużo kapsułek leku Klertis, należy natychmiast zwrócić się
        do lekarza. Może być konieczna pomoc medyczna.

        Pominięcie przyjęcia leku Klertis

        Nie należy przyjmować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

        4. Możliwe działania niepożądane

        Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

        Jeśli u pacjenta wystąpi którekolwiek z poniższych ciężkich działań niepożądanych, należy
        natychmiast skontaktować się z lekarzem (patrz też punkt „Informacje ważne przed zastosowaniem
        leku Klertis”).

        Choroby serca. Należy powiedzieć lekarzowi, jeżeli pacjent odczuwa znaczne zmęczenie,
        ma spłycony oddech lub obrzęk stóp i okolic kostek. Mogą to być objawy zaburzeń związanych
        z sercem, w tym niewydolności serca i choroby mięśnia sercowego (kardiomiopatia).

        Choroby płuc lub trudności z oddychaniem. Należy powiedzieć lekarzowi, jeżeli u pacjenta wystąpi
        kaszel, ból w klatce piersiowej, nagłe spłycenie oddechu lub odkrztuszanie krwi. Mogą to być objawy
        zaburzenia o nazwie „zator tętnicy płucnej”, który powstaje, gdy zakrzepy krwi przemieszczają się do
        płuc.

        Zaburzenia czynności nerek. Należy powiedzieć lekarzowi, jeżeli u pacjenta wystąpią zmiany
        częstości oddawania moczu lub pacjent nie oddaje moczu, gdyż mogą to być objawy niewydolności
        nerek.

        Krwawienie. Należy powiedzieć lekarzowi, jeżeli podczas stosowania leku Klertis występuje u
        pacjenta którykolwiek z następujących objawów lub ciężkie krwawienie: ból i obrzęk żołądka
        (brzucha); wymiotowanie krwią; czarne i lepkie stolce; krew w moczu; ból głowy lub zmiany
        świadomości; odkrztuszanie krwi lub krwawej plwociny z płuc lub dróg oddechowych.

        Rozpad guza prowadzący do przedziurawienia jelita.
        Należy powiedzieć lekarzowi, jeżeli pacjent
        odczuwa silny ból brzucha, ma gorączkę, nudności, wymioty, pojawia się krew w stolcu lub zmienił
        się rytm wypróżnień.

        Inne działania niepożądane podczas stosowania leku Klertis mogą obejmować:

        Bardzo często (mogą występować częściej niż u 1 na 10 osób):
        - zmniejszenie liczby płytek krwi, krwinek czerwonych i (lub) krwinek białych (np.
          neutrofilów)
        - skrócenie oddechu
        - wysokie ciśnienie tętnicze
        - skrajne zmęczenie, utrata sił
        - obrzęk spowodowany gromadzeniem się płynu pod skórą i wokół oczu, wysypka alergiczna
        - ból i (lub) podrażnienie jamy ustnej, owrzodzenie, zapalenie, suchość błony śluzowej jamy
          ustnej, zaburzenia smaku, niestrawność, nudności, wymioty, biegunka, zaparcie, ból i (lub)
          obrzęk brzucha, utrata lub zmniejszenie apetytu
        - zmniejszona czynność tarczycy (niedoczynność tarczycy).
        - zawroty głowy
        - ból głowy
        - krwawienie z nosa
        - ból pleców, ból stawów
        - ból rąk i nóg
        - zażółcenie i (lub) przebarwienie skóry, nadmierna pigmentacja skóry, zmiana koloru włosów,
          wysypka na dłoniach i podeszwach stóp, wysypka, suchość skóry
        - kaszel
        - gorączka
        - trudności w zasypianiu

        Często (mogą występować nie częściej niż u 1 na 10 osób):
        - powstawanie zakrzepów w naczyniach krwionośnych
        - niedostateczny dopływ krwi do mięśnia sercowego ze względu na niedrożność lub zwężenie
          tętnic wieńcowych
        - ból w klatce piersiowej
        - zmniejszona ilość krwi pompowana przez serce
        - zastój płynu, np. wokół płuc
        - zakażenia
        - powikłanie ciężkiego zakażenia (zakażenie krwi), które może prowadzić do uszkodzenia
          tkanki, niewydolności narządu i śmierci
        - zmniejszone stężenie cukru we krwi (patrz punkt 2).
        - utrata białka w moczu, prowadząca niekiedy do powstania obrzęku
        - objawy przypominające grypę
        - nieprawidłowe wyniki badań krwi, w tym nieprawidłowa aktywność enzymów trzustkowych i
          wątrobowych
        - duże stężenie kwasu moczowego we krwi
        - guzki krwawnicze (hemoroidy), ból odbytnicy, krwawienie z dziąseł, trudności w połykaniu
          lub niemożność połykania
        - odczucie pieczenia lub ból języka, zapalenie błony śluzowej przewodu pokarmowego,
          nadmierna ilość gazów w żołądku lub jelicie
        - zmniejszenie masy ciała
        - ból mięśni i kości, osłabienie mięśni, zmęczenie mięśni, ból mięśni, skurcze mięśni
        - suchość w nosie, przekrwienie błony śluzowej nosa
        - nadmierne łzawienie
        - nieprawidłowe odczucie w obrębie skóry, świąd, złuszczanie się i zapalenie skóry,
          powstawanie pęcherzy, trądzik, zmiany zabarwienia paznokci, utrata włosów
        - nietypowe odczucia w kończynach
        - nieprawidłowo zmniejszona lub zwiększona wrażliwość, zwłaszcza na dotyk
        - zgaga
        - odwodnienie
        - uderzenia gorąca
        - nieprawidłowe zabarwienie moczu
        - depresja
        - dreszcze

        Niezbyt często (mogą występować nie częściej niż u 1 na 100 osób):
        - zagrażające życiu zakażenie tkanek miękkich, w tym w okolicy narządów płciowych i odbytu
          (patrz punkt 2)
        - udar
        - zawał mięśnia sercowego na skutek przerwanego lub zmniejszonego dopływu krwi do serca
        - zmiany czynności elektrycznej serca lub nieprawidłowy rytm serca
        - obecność płynu wokół serca (wysięk osierdziowy)
        - niewydolność wątroby
        - ból żołądka (brzucha) na skutek zapalenia trzustki
        - rozpad guza prowadzący do przedziurawienia jelita (perforacja)
        - zapalenie (obrzęk i zaczerwienienie) pęcherzyka żółciowego z obecnością kamieni
          żółciowych lub bez kamicy
        - powstawanie nieprawidłowego połączenia między jedną jamą ciała a inną lub ze skórą
          (przetoka)
        - ból w jamie ustnej, ból zębów i (lub) w szczęce/żuchwie, obrzęk lub owrzodzenie w jamie
          ustnej, drętwienie lub odczucie ciężkości w szczęce/żuchwie, ruchomość zęba. Mogą to być
          objawy uszkodzenia (martwica) kości szczęki i (lub) żuchwy (patrz punkt 2)
        - nadmierne wytwarzanie hormonów tarczycy, prowadzące do zwiększonego zużycia energii
          przez organizm (zwiększony metabolizm) w stanie spoczynku
        - zaburzenia gojenia się rany pooperacyjnej
        - zwiększona aktywność enzymu kinazy kreatynowej pochodzenia mięśniowego
        - nadmierna reakcja na alergen, w tym katar sienny, wysypka skórna, świąd skóry, pokrzywka,
          obrzęk niektórych części ciała i trudności w oddychaniu
        - zapalenie okrężnicy (zapalenie jelita grubego, niedokrwienne zapalenie jelita grubego)

        Rzadko ( mogą występować nie częściej niż u 1 na 1000 osób):
        - ciężka reakcja obejmująca skórę i (lub) błony śluzowe (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne
          martwicze oddzielanie się naskórka, rumień wielopostaciowy)
        - zespół rozpadu guza – grupa powikłań metabolicznych, do których może dojść w trakcie
          leczenia przeciwnowotworowego. Powikłania te spowodowane są przez produkty rozpadu
          komórek rakowych i mogą obejmować: nudności, skrócenie oddechu, nieregularną czynność
          serca, kurcze mięśni, napady drgawkowe, zmętnienie moczu i zmęczenie w połączeniu z
          nieprawidłowymi wynikami badań laboratoryjnych (duże stężenie potasu, kwasu moczowego
          i fosforu oraz małe stężenie wapnia we krwi), co może wskazywać na zaburzenia czynności
          nerek i ostrą niewydolność nerek
        - nieprawidłowy rozpad mięśni, który może spowodować problemy z nerkami (rabdomioliza)
        - nieprawidłowe zmiany w mózgu, które mogą wywołać szereg objawów, w tym ból głowy,
          splątanie, napady drgawkowe i utratę widzenia (zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii)
        - bolesne owrzodzenie skóry (piodermia zgorzelinowa).
        - zapalenie wątroby
        - zapalenie tarczycy
        - uszkodzenie najmniejszych naczyń krwionośnych (mikroangiopatia zakrzepowa).

        Częstość nieznana (częstości nie można określić na podstawie dostępnych danych)
        - poszerzenie lub osłabienie ściany aorty (tętniak rozwarstwienie aorty)
        - brak energii, splątanie, senność, utrata przytomności lub śpiączka - objawy te mogą być
          oznaką toksycznego wpływu wysokiego stężenia amoniaku we krwi na mózg (encefalopatii
          hiperamonemicznej).

        Zgłaszanie działań niepożądanych
        Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
        w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane
        można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
        Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
        Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
        Tel.: + 48 22 49 21 301
        Faks: + 48 22 49 21 309
        Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
        Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
        Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
        bezpieczeństwa stosowania leku.

        5. Jak przechowywać lek Klertis

        Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

        Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na blistrze, butelce i pudełku po
        „EXP” oraz „Termin ważności (EXP)”. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

        Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku.

        Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
        farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
        środowisko.

        6. Zawartość opakowania i inne informacje

        Co zawiera lek Klertis
        Substancją czynną leku jest sunitynib. Każda kapsułka zawiera sunitynibu cyklaminian w ilości
        odpowiadającej 12,5 mg, 25 mg lub 50 mg sunitynibu.
        Pozostałe składniki to mannitol , kroskarmeloza sodowa, powidon K30 i magnezu stearynian.
        Otoczka kapsułki zawiera
        - Klertis, 12,5 mg, kapsułki, twarde: żelatynę, tytanu dwutlenek (E171), żelaza tlenek żółty
          (E172), żelaza tlenek czerwony (E172)
        - Klertis, 25 mg, kapsułki, twarde: żelatynę, tytanu dwutlenek (E171), żelaza tlenek żółty
          (E172), żelaza tlenek czarny (E172), żelaza tlenek czerwony (E172)
        - Klertis, 50 mg, kapsułki, twarde: żelatynę, tytanu dwutlenek (E171), żelaza tlenek żółty
          (E172), żelaza tlenek czerwony (E172).

        Patrz punkt 2.

        Jak wygląda lek Klertis i co zawiera opakowanie
        Klertis, 12,5 mg: twarda, żelatynowa kapsułka samozamykająca się typu Coni-Snap, bez oznaczeń,
        rozmiar “3”, z nieprzezroczystym, średnio pomarańczowym wieczkiem i nieprzezroczystym,
        intensywnie żółtym korpusem, wypełniona granulkami w kolorze pomarańczowym.

        Klertis, 25 mg: twarda, żelatynowa kapsułka samozamykająca się typu Coni-Snap, bez oznaczeń,
        rozmiar „2” z nieprzezroczystym, średnio pomarańczowym wieczkiem i oliwkowozielonym
        korpusem, wypełniona granulkami w kolorze pomarańczowym.

        Klertis, 50 mg: twarda, żelatynowa kapsułka samozamykająca się typu Coni-Snap, bez oznaczeń,
        rozmiar „0”, z nieprzezroczystym, średnio pomarańczowym wieczkiem i nieprzezroczystym, średnio
        pomarańczowym korpusem, wypełnionym granulkami w kolorze pomarańczowym.

        28 kapsułek w blistrach PVC /Aclar /Aluminium w tekturowym pudełku lub 30 kapsułek w butelce
        z HDPE, z zakrętką z PP, zabezpieczającą przed dostępem dzieci, w tekturowym pudełku.

        Podmiot odpowiedzialny
        Egis Pharmaceuticals PLC
        Keresztúri út 30-38
        1106 Budapeszt
        Węgry

        Wytwórca
        Egis Pharmaceuticals PLC
        Bökényföldi út 118-120
        1165 Budapeszt
        Węgry

        Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu krajach członkowskich Europejskiego
        Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:
        Holandia: Klertis 12.5 mg, 25 mg, 50 mg capsule, hard
        Bułgaria: Klertis 12.5 mg, 25 mg, 50 mg твърдa капсулa
        Czechy: Klertis
        Węgry: Klertis 12.5 mg, 25 mg, 50 mg kemény kapszula
        Litwa: Klertis 12.5 mg, 25 mg, 50 mg kietosios kapsulės
        Łotwa: Klertis 12.5 mg, 25 mg, 50 mg cietās kapsulas
        Polska: Klertis
        Rumunia: Klertis 12.5 mg, 25 mg, 50 mg, capsule
        Słowacja: Klertis 12.5 mg, 25 mg, 50 mg tvrdé kapsuly

        Data ostatniej aktualizacji ulotki: 14.05.2024
        Dane o lekach i suplementach diety dostarcza Pharmindex
        Produkt został dodany do koszyka
        Przejdź do koszyka

        STREFAAPTEK.PL

        • O nas
        • Regulamin StrefaAptek.pl
        • Kontakt
        • Polityka prywatności
        • Klauzula informacyjna dla pacjenta
        • Mapa serwisu

        DLA APTEK

        • Klauzula informacyjna dla aptek
        • Współpraca
        Copyright © Medicover 2026