logo logo loop icon Szukaj apteki/leku Zwiń Medicover Strefa aptek
Znajdź aptekęZnajdź lekDla aptekO nas
×
Szukam leku
Szukam apteki
        strefa aptek.pl Leki Holoxan 2 g proszek do sporz. roztw. do wstrz. 1 fiolka

        Holoxan, 2 g, proszek do sporz. roztw. do wstrz., 1 fiolka

        Holoxan
        2 g, proszek do sporz. roztw. do wstrz., 1 fiolka
        • 1 g, 1 fiolka, proszek do sporz. roztw. do wstrz.
        Producent

        Baxter Polska

        Opakowanie

        1 fiolka

        Postać

        proszek do sporz. roztw. do wstrz.

        Dostępność

        produkt stosowany wyłącznie w lecznictwie zamkniętym

        Dawkowanie

        Dawkowanie należy ustalić indywidualnie u każdego pacjenta, z uwzględnieniem jego stanu zdrowia i obrazu morfologii krwi.
        Monoterapia, dorośli. Najczęściej stosowany schemat leczenia oparty jest na dawkach frakcjonowanych: lek podawany jest dożylnie w dawkach podzielonych wynoszących 1,2-2,4 mg/m2 pc. (30-60 mg/kg mc.) na dobę przez 5 kolejnych dni; całkowita dawka podana w całym cyklu wynosi 6-12 g/m2 pc. (150-300 mg/kg mc.); czas wlewu waha się ok. 30-120 min, w zależności od objętości podawanego roztworu. Lek może być również podawany w dużej dawce we wlewie ciągłym: przeciętna dawka wynosi 5 g/m2 pc. (125 mg/kg mc.) i podawana jest w postaci przedłużonego wlewu 24-godzinnego; dawka maksymalna w jednym cyklu leczenia nie może przekroczyć 8 g/m2 pc. (200 mg/kg mc.). W porównaniu z dawkami frakcjonowanymi, pojedyncza duża dawka może powodować wystąpienie bardziej nasilonych objawów hemato-, uro-, nefro- i neurotoksyczności ośrodkowej.
        W przypadku terapii skojarzonej z innymi cytostatykami należy postępować zgodnie z odpowiednim schematem leczenia (może być konieczne zmniejszenie dawki lub wydłużenie przerw pomiędzy cyklami leczenia).
        Cykle leczenia można powtarzać, co 3-4 tyg. Czas trwania leczenia i przerw pomiędzy kolejnymi cyklami zależą od wskazania terapeutycznego, schematu terapii skojarzonej, ogólnego stanu zdrowia pacjenta, wyników badań laboratoryjnych i parametrów morfologicznych krwi. U dzieci i młodzieży należy ustalać dawkowanie w oparciu o wytyczne dla dorosłych. U osób w podeszłym wieku należy dobierać dawki ze szczególną ostrożność, ze względu na większą częstość występowania zaburzeń czynności wątroby, nerek i serca. Brak wytycznych odnośnie dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Zmniejszenie dawki w przypadku hamowania czynności szpiku kostnego: u pacjentów z liczbą leukocytów >4000/µl i liczbą płytek krwi >100 000/µl - 100% dawki leku; z liczbą leukocytów 4000-2500/µl i liczbą płytek krwi 100 000-50 000/µl - 50% dawki leku; z liczbą leukocytów <2500/µl i liczbą płytek krwi <50 000/µl - należy odłożyć leczenie do czasu normalizacji lub indywidualna decyzja.

        Zastosowanie

        Rak jądra: w leczeniu skojarzonym u pacjentów z zaawansowanymi zmianami nowotworowymi w stadium II do IV wg klasyfikacji TNM (nasieniaki i nienasieniaki), które nie reagują w stopniu zadowalającym na wstępną chemioterapię. Rak jajnika: w chemioterapii skojarzonej u pacjentek z zaawansowanymi zmianami nowotworowymi (stadium III i IV wg klasyfikacji FIGO), jeśli wstępna chemioterapia cisplatyną jest nieskuteczna. Rak szyjki macicy: w monoterapii u pacjentek z zaawansowanymi zmianami nowotworowymi (stadium III i IV wg klasyfikacji FIGO) oraz w leczeniu nawrotów. Rak piersi: w leczeniu objawowym zaawansowanego, opornego na leczenie lub nawrotów raka piersi. Niedrobnokomórkowy rak płuc: w monoterapii lub chemioterapii skojarzonej u pacjentów z guzami nieoperacyjnymi lub z przerzutami. Drobnokomórkowy rak płuc w chemioterapii skojarzonej. Mięsaki tkanek miękkich, w tym mięsak kościopochodny (osteosarcoma) i mięsak prążkowanokomórkowy (rhabdomyosarcoma): w monoterapii lub chemioterapii skojarzonej ww. guzów, jeśli brak skuteczności standardowego leczenia; w monoterapii lub chemioterapii skojarzonej innych mięsaków tkanek miękkich w przypadku braku powodzenia leczenia chirurgicznego i radioterapii. Mięsak Ewinga: w chemioterapii skojarzonej w przypadku nieskuteczności pierwotnego leczenia cytostatycznego. Chłoniak złośliwy nieziarniczy: w chemioterapii skojarzonej u pacjentów z chłoniakami złośliwymi nieziarniczymi o wysokiej złośliwości, które nie odpowiadają na wstępne leczenie; w leczeniu skojarzonym u pacjentów z nawrotowymi guzami. Ziarnica złośliwa: w chemioterapii skojarzonej, jeśli brak skuteczności pierwotnego leczenia cytostatycznego u pacjentów, z chłoniakami nowotworowymi lub opornymi na leczenie.

        Treść ulotki

        1. Co to jest lek HOLOXAN i w jakim celu się go stosuje

        HOLOXAN jest lekiem cytotoksycznym lub lekiem przeciwnowotworowym. Jego działanie polega na
        niszczeniu komórek rakowych, co określa się czasem mianem „chemioterapii”.

        Lek HOLOXAN jest stosowany w leczeniu wielu różnych nowotworów. Jest on często stosowany
        razem z innymi lekami przeciwnowotworowymi lub radioterapią.

        2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku HOLOXAN

        Kiedy nie stosować leku HOLOXAN
        • jeśli u pacjenta kiedykolwiek wystąpiła reakcja alergiczna na ifosfamid. Reakcja alergiczna może
          obejmować: duszność, świszczący oddech, wysypkę, swędzenie lub obrzęk twarzy i warg;
        • jeśli u pacjenta występują zaburzenia czynności szpiku kostnego (zwłaszcza u pacjentów
          poddawanych wcześniej chemioterapii lub radioterapii). Lekarz zleci badania krwi pozwalające
          ocenić czynność szpiku;
        • jeśli pacjent ma trudności z oddawaniem moczu lub zakażenie dróg moczowych, które może
          objawiać się bólem podczas oddawania moczu (zapalenie pęcherza moczowego);
        • jeśli u pacjenta występują zaburzenia czynności wątroby i nerek. Pacjent będzie miał wykonane
          badania krwi w tym kierunku;
        • jeśli u pacjenta występuje zakażenie;
        • jeśli u pacjenta kiedykolwiek występowały zaburzenia czynności nerek lub pęcherza moczowego
          w wyniku wcześniejszej chemioterapii lub radioterapii;
        • jeśli u pacjenta stwierdzono chorobę, która obniża zdolność do oddawania moczu (utrudnienie
          odpływu moczu).

        Ostrzeżenia i środki ostrożności

        Przed rozpoczęciem stosowania leku HOLOXAN należy omówić to z lekarzem w przypadku,
        gdy:

        • pacjent jest lub był ostatnio poddawany chemioterapii lub radioterapii;

        • pacjent ma cukrzycę;

        • u pacjenta występują choroby wątroby lub nerek. Lekarz sprawdzi funkcjonowanie wątroby
           i nerek wykonując badanie krwi;

        • u pacjenta występują choroby serca lub pacjent otrzymywał radioterapię w obrębie serca;

        • stan zdrowia pacjenta jest zły lub jeśli pacjent jest osłabiony;

        • pacjent jest w podeszłym wieku;

        • pacjent jest lub był leczony cisplatyną przed lub w trakcie leczenia ifosfamidem;

        ponieważ może okazać się konieczne przeprowadzenie u pacjenta dodatkowych badań krwi lub moczu
        i może mieć to wpływ na zmianę leczenia.

        Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując lek HOLOXAN
        • Ifosfamid może mieć wpływ na krew i układ odpornościowy.
        • Komórki krwi są wytwarzane w szpiku kostnym. Produkowane są trzy różne rodzaje komórek
          krwi:
          - krwinki czerwone, które transportują tlen w organizmie,
          - krwinki białe, które zwalczają zakażenia, oraz
          - płytki krwi, które pomagają w krzepnięciu krwi.
        • Po zastosowaniu ifosfamidu liczba tych trzech rodzajów komórek krwi spadnie. Jest to
          nieunikniony efekt działania ifosfamidu. Najmniejsza liczba komórek krwi osiągana jest po około
          5–10 dniach od rozpoczęcia przyjmowania ifosfamidu i utrzymuje się aż do kilku dni po
          zakończeniu cyklu terapii. U większości pacjentów liczba krwinek wraca do normy w ciągu 21 do
          28 dni. Jeśli pacjent był w przeszłości wielokrotnie poddawany chemioterapii, czas ten może się
          nieco wydłużyć.
        • Pacjent może być bardziej podatny na zakażenia, kiedy liczba krwinek zmniejsza się. Należy
          unikać bezpośredniego kontaktu z osobami, które kaszlą, są przeziębione lub mają inne infekcje.
        • Przed rozpoczęciem leczenia ifosfamidem i podczas jego trwania, lekarz sprawdzi, czy liczba
          krwinek czerwonych, krwinek białych oraz płytek krwi jest wystarczająco duża.
        • Ifosfamid może wpłynąć na gojenie się ran. Wszystkie skaleczenia należy utrzymywać
          w czystości, dbać aby były suche i obserwować czy goją się prawidłowo.
        • Ważne jest, aby dbać o zdrowie dziąseł, ponieważ mogą wystąpić owrzodzenia i zakażenia jamy
          ustnej. W razie wątpliwości należy zapytać lekarza.
        • Ifosfamid może uszkodzić błonę śluzową pęcherza moczowego, powodując krwawienie
          do moczu. Lekarz wie, że takie przypadki mogą wystąpić i w razie potrzeby poda mesnę, która
          będzie chronić pęcherz moczowy.
        • Lek UROMITEXAN (mesna) może być podany albo w postaci krótkiego wstrzyknięcia albo
          dodany do kroplówki z ifosfamidem lub też podany w formie tabletek.
        • Więcej informacji o leku UROMITEXAN (mesna) można znaleźć w ulotce dla pacjenta
          dołączanej do leku UROMITEXAN (mesna) roztwór do wstrzykiwań.
        • Większość osób stosujących ifosfamid razem z lekiem UROMITEXAN (mesna) nie doświadcza
          żadnych problemów z pęcherzem moczowym, jednakże lekarz może chcieć wykonać badanie
          moczu na obecność krwi za pomocą testu paskowego lub mikroskopu.
        • W przypadku zauważenia krwi w moczu należy natychmiast powiadomić o tym lekarza.
        • Ifosfamid może powodować uszkodzenie nerek i ich nieprawidłową pracę.
        • Jest to bardziej prawdopodobne, jeśli pacjent ma tylko jedną nerkę lub jeśli jego nerki są już
          uszkodzone.
        • Stan ten jest zazwyczaj przejściowy i mija po zakończeniu terapii ifosfamidem. Czasami
          uszkodzenie jest trwałe i ciężkie.
        • Lekarz będzie sprawdzał wyniki badań pod kątem oznak uszkodzenia nerek.
        • Ifosfamid może mieć toksyczne działanie na mózg i rdzeń kręgowy oraz powodować
          encefalopatię (niezapalną chorobę mózgu). Należy natychmiast poinformować lekarza, jeśli
          wystąpi którykolwiek z poniższych stanów, które mogą być objawami tosycznego działania na
          mózg i rdzeń kręgowy: dezorientacja, senność, utrata przytomności/śpiączka, omamy/urojenia,
          niewyraźne widzenie, zaburzenia postrzegania, objawy pozapiramidowe (takie jak sztywność
          mięśni, skurcze mięśni, niepokój ruchowy, spowolnienie ruchowe, nieskoordynowane ruchy),
          niekontrolowane oddawanie moczu oraz napady drgawkowe (drgawki).
          Lekarz lub pielęgniarka mogą kontrolować u pacjentów występowanie objawów oraz oznak
          toksycznego działania na mózg i rdzeń kręgowy.
        • Leki przeciwnowotworowe i radioterapia mogą zwiększać ryzyko rozwoju innych nowotworów,
          co może nastąpić po kilku latach od zakończenia terapii.
        • Ifosfamid może powodować uszkodzenie serca lub wpływać na rytm bicia serca. Nasila się to
          przy dużych dawkach ifosfamidu, w przypadku, gdy pacjent leczony jest radioterapią lub innymi
          lekami chemioterapeutycznymi lub u pacjentów w podeszłym wieku. Podczas leczenia lekarz
          będzie ściśle monitorował pracę serca.
        • Ifosfamid może powodować zapalenie lub bliznowacenie płuc. Może to wystąpić w okresie
          dłuższym niż 6 miesięcy od zakończenia leczenia. W przypadku wystąpienia trudności
          w oddychaniu należy jak najszybciej poinformować lekarza.
        • Ifosfamid może wywierać zagrażający życiu wpływ na wątrobę. Jeśli pacjent zaobserwuje nagły
          przyrost masy ciała, ból wątroby i żółtaczkę, należy jak najszybciej poinformować lekarza.
        • Może wystąpić przerzedzenie włosów lub łysienie. Włosy powinny odrosnąć, ale ich struktura
          i kolor mogą być inne.
        • Ifosfamid może powodować nudności lub wymioty. Może to trwać przez około 24 godziny po
          przyjęciu ifosfamidu. Pacjent może wymagać podania leków hamujących nudności i wymioty.
          Należy zapytać o to lekarza.

        Lek HOLOXAN a inne leki
        Należy powiedzieć lekarzowi lub pielęgniarce o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub
        ostatnio, również tych, które dostępne są bez recepty.

        W szczególności należy poinformować lekarza lub pielęgniarkę o przyjmowaniu niżej wymienionych
        leków lub zastosowanych rodzajach leczenia, które w połączeniu z lekiem HOLOXAN mogą mieć
        zmienione działanie:

        Poniższe leki mogą powodować zwiększenie toksyczności leku HOLOXAN:

        Leki, które mogą nasilać działanie toksyczne na komórki krwi i układ odpornościowy:
        • inhibitory konwertazy angiotensyny ACE (stosowane w leczeniu nadciśnienia)
        • karboplatyna (stosowana w leczeniu nowotworów)
        • cisplatyna (stosowana w leczeniu nowotworów)
        • natalizumab (stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego)

        Leki, które mogą nasilać działanie toksyczne na serce:
        • antybiotyki antracyklinowe, takie jak bleomycyna, doksorubicyna, epirubicyna, mitomycyna
          (stosowane w leczeniu nowotworów)
        • radioterapia okolic serca

        Leki, które mogą nasilać działanie toksyczne na płuca:
        • amiodaron (stosowany w leczeniu zaburzeń rytmu serca)
        • hormony G-CSF, GM-CSF (stosowane w celu zwiększenia liczby białych krwinek
          po chemioterapii)

        Leki, które mogą nasilać działanie toksyczne na nerki:
        • acyklowir (stosowany w leczeniu przeciwwirusowym)
        • aminoglikozydy (stosowane w leczeniu zakażeń bakteryjnych)
        • amfoterycyna B (stosowana w leczeniu zakażeń grzybiczych)
        • karboplatyna (stosowana w leczeniu nowotworów)
        • cisplatyna (stosowana w leczeniu nowotworów)

        Leki, które mogą nasilać działanie toksyczne na pęcherz moczowy:
        • busulfan (stosowany w leczeniu nowotworów)
        • naświetlania pęcherza moczowego

        Leki działające na mózg, takie jak leki stosowane w leczeniu wymiotów i nudności, tabletki
        nasenne, niektóre leki przeciwbólowe (leki opioidowe) lub leki stosowane w alergii.

        Poniższe leki mogą powodować wzrost toksyczności leku HOLOXAN:
        • karbamazepina, fenytoina, fenobarbital (stosowane w leczeniu padaczki)
        • kortykosteroidy (stosowane w leczeniu stanów zapalnych)
        • ryfampicyna (stosowana w leczeniu zakażeń bakteryjnych)
        • dziurawiec zwyczajny (lek ziołowy stosowany w leczeniu łagodnej depresji)

        Poniższe leki mogą osłabiać działanie leku HOLOXAN:
        • ketokonazol, flukonazol, itrakonazol (stosowane w leczeniu zakażeń bakteryjnych lub zakażeń
          pasożytniczych)
        • sorafenib (stosowany w leczeniu nowotworów)

        Inne leki, które mogą wpływać na działanie leku HOLOXAN lub lek HOLOXAN może

        wpływać na ich działanie:
        • docetaksel (stosowany w leczeniu nowotworów)
        • kumaryny takie jak warfaryna (stosowane w celu rozrzedzenia krwi)
        • szczepionki
        • tamoksifen (stosowany w leczeniu raka piersi)
        • cisplatyna (stosowana w leczeniu nowotworów)
        • irynotekan (stosowany w leczeniu nowotworów)

        Lek HOLOXAN z jedzeniem i piciem
        Spożywanie alkoholu może nasilać nudności i wymioty wywołane lekiem HOLOXAN.

        Antykoncepcja, ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność
        Podczas terapii lekiem HOLOXAN nie należy zachodzić w ciążę, ponieważ może on powodować
        poronienia lub uszkodzenia płodu. Jeśli pacjentka jest w ciąży lub gdy istnieje podejrzenie, że jest
        w ciąży lub gdy planuje ciążę, powinna poinformować o tym lekarza.

        • Zarówno mężczyźni jak i kobiety nie powinni starać się o potomstwo w trakcie leczenia
          lekiem HOLOXAN, a także, co najmniej przez 6 - 12 miesięcy po zakończeniu terapii. Należy
          stosować skuteczne metody antykoncepcji. Należy zapytać lekarza o poradę.
        • Lek HOLOXAN może wpływać na zdolność poczęcia dziecka w przyszłości. Należy
          zasięgnąć porady lekarza na temat możliwości zamrożenia nasienia lub komórek jajowych
          przed rozpoczęciem leczenia.

        Nie należy karmić piersią w trakcie leczenia lekiem HOLOXAN. Należy zasięgnąć porady lekarza.

        Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
        Niektóre działania niepożądane związane z leczeniem lekiem HOLOXAN mogą wpływać na zdolność
        bezpiecznego prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Lekarz zdecyduje czy pacjent może
        bezpiecznie wykonywać te czynności.

        Postępowanie po zgłoszeniu się do innego lekarza lub do szpitala
        W przypadku zgłoszenia się do innego lekarza lub do szpitala w okresie leczenia, niezależnie
        od przyczyny, należy poinformować personel medyczny o przyjmowanych lekach. Nie należy
        stosować żadnych innych leków przed poinformowaniem lekarza o przyjmowaniu leku HOLOXAN.

        3. Jak stosować lek HOLOXAN

        Lek HOLOXAN jest podawany pacjentowi przez lekarza lub pielęgniarkę.
        • Lek HOLOXAN podawany jest zwykle z dużego worka z płynem, w powolnym wlewie
          (kroplówka), bezpośrednio do żyły pacjenta. Żyła do wkłucia może być na ramieniu, dłoni lub
          duża żyła pod obojczykiem. W zależności od zastosowanej dawki, podanie leku może trwać
          kilka godzin, ale może być też podawany przez kilka dni.
        • Lek HOLOXAN jest podawany zwykle jednocześnie z innymi lekami
          przeciwnowotworowymi lub z radioterapią.

        Zwykle stosowane dawki
        • Lekarz zadecyduje jak dużą dawkę leku i kiedy należy podać pacjentowi.
        • Dawka leku HOLOXAN, którą należy podać pacjentowi zależy od:
           - rodzaju dolegliwości pacjenta,
           - wzrostu i masy ciała,
           - ogólnego stanu zdrowia pacjenta,
           - stosowania innych leków przeciwnowotworowych lub radioterapii.
        Lek HOLOXAN jest zwykle podawany w kilku cyklach leczenia.

        Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku HOLOXAN
        Jest mało prawdopodobne, że pacjentowi zostanie podana większa dawka leku HOLOXAN niż
        zalecana, ponieważ lek jest podawany przez przeszkolony i wykwalifikowany personel medyczny.
        Wstrzyknięcie leku zostanie natychmiast przerwane, jeśli podano zbyt dużo leku.

        4. Możliwe działania niepożądane

        Jak każdy lek, lek HOLOXAN może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one
        wystąpią. W trakcie leczenia mogą wystąpić przedstawione poniżej działania niepożądane.

        Należy natychmiast zgłosić lekarzowi, jeśli zaobserwuje się którekolwiek z wymienionych
        poniżej ciężkich działań niepożądanych:
        • pojawianie się siniaków bez stłuczenia, spowolnienie krzepnięcia krwi lub krwawienie z nosa
          lub dziąseł. Może być to oznaką, że liczba płytek krwi ulega zmniejszeniu.
        • zmniejszająca się liczba białych krwinek, lekarz sprawdzi to w trakcie leczenia. Może nie być
          żadnych objawów, ale pacjent będzie bardziej podatny na zakażenia. Jeśli pacjent podejrzewa,
          że może mieć zakażenie (podwyższona temperatura, uczucie zimna i dreszcze lub uczucie
          gorąca i pocenie się lub jakakolwiek oznaka zakażenia jak kaszel lub pieczenie przy
          oddawaniu moczu), może być konieczne podanie antybiotyku w celu zwalczenia zakażenia.
        • bladość, letarg i zmęczenie. Może być to oznaką niskiej liczby czerwonych krwinek (anemia).
          Lekarz zdecyduje o odpowiednim postępowaniu.
        • krew w moczu, ból lub trudności przy oddawaniu moczu.
        • zaburzenia umysłowe. U niektórych pacjentów ifosfamid może mieć wpływ na czynność
          mózgu. Czasami pacjenci przyjmujący ifosfamid, mogą nie zdawać sobie z tego sprawy, ale
          znajomi i krewni mogą zauważać u nich zmiany. Jeśli wystąpi którekolwiek z poniższych
          działań niepożądanych, lekarz zadecyduje o zaprzestaniu stosowania ifosfamidu u pacjenta:
          - splątanie
          - senność
          - utrata przytomności/śpiączka
          - dezorientacja
          - niepokój
          - depresja
          - omamy
          - urojenia (fałszywe przekonania)
          - niewyraźne widzenie
          - zaburzenia postrzegania
          - objawy pozapiramidowe (takie jak sztywność mięśni, skurcze mięśni, niepokój ruchowy,
            spowolnienie ruchowe, nieskoordynowane ruchy)
          - szybka mowa
          - powtarzanie słów
          - przymus działania
          - agresja
          - niekontrolowane oddawanie moczu
          - drgawki

        Powyższym działaniom niepożądanym mogą towarzyszyć gorączka oraz szybkie bicie serca.

        Inne możliwe działania niepożądane:

        Układ odpornościowy i zakażenia
        • reakcje alergiczne, których objawami są duszność, świszczący oddech, wysypka, swędzenie lub
          obrzęk twarzy i warg (nadwrażliwość). Ciężkie reakcje alergiczne mogą wywołać trudności
          w oddychaniu lub wstrząs, który może prowadzić do zgonu (wstrząs anafilaktyczny, reakcje
          anafilaktyczne/anafilaktoidalne);
        • obniżenie efektywności układu odpornościowego (immunosupresja);
        • zwiększone ryzyko i ciężkość zakażeń bakteryjnych, grzybiczych, wirusowych,
          pierwotniakowych, pasożytniczych związanych z działaniem ifosfamidu na układ
          odpornościowy;
        • uaktywnienie wcześniejszych zakażeń (utajone zakażenia);
        • ciężkie zakażenia przenoszone przez krew, które mogą prowadzić do poważnego spadku
          ciśnienia krwi prowadzącego do zgonu (sepsa, wstrząs).

        Nowotwory
        • nowotwory wtórne różnych części ciała, często w obrębie pęcherza moczowego;
        • nowotwór szpiku kości (zespół mielodysplastyczny);
        • nowotwór krwi (białaczka);
        • nowotwór układu limfatycznego (chłoniak nieziarniczy).

        Krew i układ limfatyczny
        • spadek aktywności szpiku kostnego (mielosupresja). Może to prowadzić do zmniejszenia liczby
          komórek krwi:
          − krwinek białych, które walczą z infekcjami (leukopenia, agranulocytoza, granulocytopenia,
             limfopenia, neutropenia). Może to prowadzić do wystąpienia gorączki (neutropenia
             z gorączką);
          − płytek krwi, które pomagają w krzepnięciu krwi (trombocytopenia);
          − krwinek czerwonych, które transportują tlen (niedokrwistość). Może to prowadzić
             do obniżenia zdolności do przenoszenia tlenu (zmniejszenie stężenia hemoglobiny);
          − krwinek czerwonych, krwinek białych i płytek krwi w tym samym czasie (pancytopenia);
        • tworzenie się małych zakrzepów w naczyniach krwionośnych zaburzających prawidłowy
          przepływ krwi w organizmie (rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe);
        • zespół hemolityczno-mocznicowy - stan powodujący nieprawidłowy rozpad krwinek
          czerwonych, zmniejszenie liczby płytek krwi i niewydolność nerek.

        Układ endokrynny
        • obrzęk mózgu z powodu zbyt dużej ilości wody we krwi (zatrucie wodne). Jego objawami mogą
          być bóle głowy, zmiany w osobowości lub zachowaniu, splątanie, senność;
        • wzrost wydzielania hormonu antydiuretycznego przez przysadkę mózgową. Może to wpływać
          na nerki, powodując niskie stężenie sodu we krwi (hiponatremia) i zatrzymywanie wody
          w organizmie.

        Metabolizm i odżywianie
        • zmniejszenie lub brak apetytu (anoreksja);
        • zmiany w metabolizmie spowodowane rozpadem komórek nowotworowych (zespół rozpadu
          guza);
        • zwiększenie kwasowości płynów ustrojowych (kwasica metaboliczna);
        • niskie stężenie potasu we krwi, co może powodować zaburzenia rytmu serca, zaparcia,
          zmęczenie, osłabienie mięśni lub skurcze, depresję, psychozę, majaczenie, splątanie lub omamy
          (hipokaliemia);
        • niskie stężenie wapnia we krwi, co może powodować skurcze mięśni i tiki, nieregularne bicie
          serca, wzmożenie odruchów, pieczenie lub mrowienie w rękach i stopach (hipokalcemia);
        • niskie stężenie fosforanów we krwi, co może powodować bóle kości, splątanie oraz osłabienie
          mięśni (hipofosfatemia);
        • wysokie stężenie cukru we krwi, co może powodować uczucie pragnienia, zmęczenie
          i drażliwość (hiperglikemia);
        • nadmierne pragnienie, któremu towarzyszy nadmierne spożycie płynów (polidypsja).

        Układ pokarmowy
        • nudności i wymioty;
        • biegunka;
        • zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, w tym owrzodzenia jamy ustnej (zapalenie jamy ustnej);
        • zapalenie jelit, które może powodować krwawienie (zapalenie jelita, zapalenie kątnicy,
          krwotoczne zapalenie jelit);
        • stan zapalny, który powoduje ból brzucha lub biegunkę (zapalenie jelita grubego);
        • krwawienie z żołądka lub jelit (krwawienie z przewodu pokarmowego);
        • ostry ból brzucha i pleców (zapalenie trzustki);
        • zaparcie.

        Układ nerwowy
        • zaburzenia układu nerwowego, które mogą powodować osłabienie, mrowienie lub drętwienie
          (neuropatia obwodowa). Stan ten może wystąpić w więcej niż jednym pęczku nerwowym
          (polineuropatia);
        • trudności w kontrolowaniu lub koordynacji mięśni używanych podczas mówienia lub osłabienie
          tych mięśni (dyzartria);
        • napady (drgawki);
        • stan padaczkowy (z napadami drgawkowymi lub niedrgawkowy) zdefiniowany jako jeden
          ciągły, nieprzerwany atak, który trwa dłużej niż 5 minut lub nawracające napady bez
          odzyskiwania przytomności między napadami przez ponad 5 minut;
        • odwracalna tylna leukoencefalopatia, która może powodować obrzęk mózgu, ból głowy,
          splątanie, drgawki i utratę wzroku;
        • wpływ na mózg (encefalopatia), czego objawami mogą być: problemy w myśleniu lub
          koncentracji, zmniejszona czujność, zmiany w osobowości, zmęczenie, drgawki, skurcze mięśni
          i drżenie;
        • zawroty głowy;
        • zaburzenia ruchowe i zaburzenia chodu;
        • wpływ na rdzeń kręgowy (mielopatia), co może powodować drętwienie, osłabienie i mrowienie
          w rękach, utratę zdolności motorycznych;
        • bóle nerwowe, które mogą również być odczuwane jako ból lub uczucie pieczenia (neuralgia);
        • mrowienie lub drętwienie, często w dłoniach lub stopach (parestezja);
        • zmiany w odczuwaniu dotyku (zaburzenia czucia) lub utrata czucia (niedoczulica);
        • zmiany w odczuwaniu smaku (zaburzenia smaku) lub utrata smaku;
        • niezdolność do kontrolowania wypróżniania (nietrzymanie kału).

        Oczy i uszy
        • zaburzenia widzenia, pogorszenie lub utrata wzroku;
        • zapalenie oka (zapalenie spojówek);
        • głuchota lub zaburzenia słuchu;
        • dzwonienie w uszach (szumy w uszach).

        Serce i krążenie
        • zmiany w rytmie serca (arytmia), które mogą być zauważalne (kołatanie):
          − nieregularne bicie serca (migotanie);
          − przyspieszone bicie serca (tachykardia), która może stanowić zagrożenie życia (częstoskurcz
             komorowy);
          − wolniejsze bicie serca (bradykardia);
        • zawał serca (zawał mięśnia sercowego);
        • zmniejszenie zdolności serca do pompowania wystarczającej ilości krwi w organizmie, która
          może stanowić zagrożenie życia (wstrząs kardiogenny, niewydolność serca, zatrzymanie akcji
          serca);
        • choroba mięśnia sercowego (kardiomiopatia);
        • stan zapalny tkanek wokół serca (zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia);
        • gromadzenie się płynu w worku osierdziowym (wysięk osierdziowy). Zwiększone ciśnienie
          tego płynu może zatrzymać prawidłowe wypełnianie serca (tamponada serca);
        • nieprawidłowy zapis EKG serca (wydłużony odcinek QT elektrokardiogramu);
        • zakrzep w płucach powodujący ból w klatce piersiowej i duszność (zatorowość płucna);
        • zakrzep, zazwyczaj w nodze, powodujący ból, opuchliznę lub zaczerwienienie (zakrzepica
          żylna);
        • zapalenie naczyń krwionośnych;
        • niskie lub wysokie ciśnienie tętnicze (niedociśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze);
        • zaczerwienienie skóry (zaczerwienienie twarzy).

        Płuca
        • zagrażające życiu zmniejszenie zdolności płuc do przenoszenia tlenu do krwi (niewydolność
          oddechowa);
        • stany powodujące zapalenie płuc, które może wywoływać wystąpienie duszności, kaszlu oraz
          podwyższonej temperatury albo bliznowacenia płuc (zapalenie płuc, zespół ostrej
          niewydolności oddechowej, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych);
        • bliznowacenie płuc, powodujące trudności w oddychaniu (zwłóknienie płuc);
        • płyn w płucach lub w okolicy płuc (obrzęk płuc, wysięk opłucnowy);
        • podwyższone ciśnienie krwi w płucach, co może powodować duszność, zmęczenie, kaszel,
          dusznicę, omdlenia, obrzęki obwodowe (nadciśnienie płucne);
        • trudności w oddychaniu lub świszczący oddech (skurcz oskrzeli);
        • skrócenie oddechu (duszność);
        • zmniejszenie stężenia tlenu w organizmie (hipoksja);
        • kaszel.

        Wątroba
        • nagromadzenie toksyn w organizmie z powodu niewydolności wątroby (hepatotoksyczność);
        • niewydolność wątroby;
        • niedrożność małych żył wątrobowych (żylno-okluzyjna choroba wątroby), która może
          powodować wzrost masy ciała, powiększenie wątroby, ból oraz żółtaczkę;
        • zmniejszenie dopływu krwi lub niedrożność żyły wrotnej w wątrobie (zakrzepica żyły wrotnej);
        • stany powodujące zapalenie wątroby, które mogą prowadzić do żółtaczki, spadku masy ciała
          oraz złego samopoczucia (zapalenie wątroby);
        • zaburzenia wytwarzania żółci przez wątrobę, co może powodować swędzenie, żółtaczkę, jasno
          zabarwiony kał, ciemny mocz (cholestaza);
        • zwiększenie stężenia niektórych białek produkowanych przez wątrobę, czyli enzymów. Lekarz
          zleci badania krwi w celu ich zbadania.

        Skóra i tkanka podskórna
        • utrata włosów (łysienie);
        • wykwity skórne lub powstanie małych, okrągłych, podniesionych guzków, które mają wyraźne
          granice (wysypka grudkowa);
        • stan zapalny skóry, który może powodować wysypkę, pęcherze, swędzenie, owrzodzenia,
          sączenie i blizny (zapalenie skóry);
        • stany zagrażające życiu, które mogą powodować wystąpienie wysypki, owrzodzeń, bólu gardła,
          gorączki, zapalenia spojówek, oddzielenia warstw skóry (toksyczna martwica naskórka, zespół
          Stevensa-Johnsona);
        • obrzęk, drętwienie, czerwone grudki i łuszczenie się skóry na dłoniach i stopach (zespół
          erytrodystezji dłoniowo-podeszwowej);
        • zaczerwienienie i pęcherze na skórze pojawiające się kilka miesięcy lub lat po zakończeniu
          leczenia (popromienne zapalenie skóry);
        • wykwity skórne, w których zmiany są płaskie, o średnicy poniżej 1 cm (wysypka plamkowa);
        • swędzenie (świąd);
        • swędząca czerwona wysypka, która może rozwinąć się we wrzody (rumień);
        • zmiany koloru paznokci i skóry;
        • oddzielenie łożyska paznokcia, co może powodować schodzenie paznokci;
        • opuchlizna twarzy;
        • nadmierna potliwość.

        Układ mięśniowo-szkieletowy i tkanka łączna
        • nieprawidłowy rozpad mięśni, który może prowadzić do problemów z nerkami (rabdomioliza);
        • rozmiękanie kości, co może powodować silny ból kości, ból spowodowany przez niewielkie
          szczeliny w kościach, ból pleców, częściowe lub całkowite złamania kości, osłabienie
          mięśniowe, (osteomalacja, krzywica);
        • opóźnienie wzrostu;
        • ból mięśni (mialgia) lub ból stawów (artralgia);
        • uczucie dyskomfortu w górnych lub dolnych kończynach (bóle kończyn);
        • skurcze mięśni.

        Nerki i drogi moczowe
        • zapalenie błony śluzowej pęcherza moczowego, co powoduje ból, krwawienie, obecność krwi
          w moczu, zmniejszony przepływ moczu (krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego);
        • krew w moczu (hematuria);
        • zagrażające życiu obniżenie zdolności nerki do odpowiedniego usuwania toksyn i produktów
          przemiany materii z krwi (niewydolność nerek);
        • zmiany w strukturze nerek, które uniemożliwiają im prawidłowe funkcjonowanie (strukturalne
          uszkodzenie nerek);
        • nieprawidłowe funkcjonowanie nerek prowadzące do nadmiernej produkcji moczu
          i nadmiernego pragnienia, co powoduje deficyt wody, wapnia, potasu, magnezu i innych
          substancji w organizmie (zespół Fanconiego);
        • glukoza w moczu (kłębuszkowa moczówka prosta);
        • nieprawidłowe funkcjonowanie nerek objawiające się zmętnieniem moczu (fosfaturia);
        • nieprawidłowe funkcjonowanie nerek powodujące zwiększenie całkowitego stężenia
          aminokwasów w moczu (aminoacyduria). Lekarz zaleci badanie moczu w tym kierunku.
        • stan zwykle definiowany jako nadmierna lub nadzwyczaj duża produkcja lub wydalanie moczu
          (poliuria);
        • powtarzająca się niezdolność do kontrolowania oddawania moczu (moczenie);
        • uczucie zalegania moczu;
        • niewydolność nerek.

        Ciąża i płodność
        • bezpłodność. Produkcja spermy u mężczyzn i komórek jajowych u kobiet może być
          zmniejszona lub zatrzymana. W niektórych przypadkach może to być stan nieodwracalny;
        • utrata funkcji jajników przed ukończeniem 40. roku życia (niewydolność jajników,
          przedwczesna menopauza);
        • brak miesiączki lub owulacji (zaburzenia owulacji);
        • brak mierzalnego poziomu plemników w męskim nasieniu (azoospermia) lub mniejsza liczba
          plemników w ejakulacie (oligospermia);
        • zmniejszony poziom estrogenu we krwi;
        • zwiększony poziom hormonu gonadotropiny we krwi;
        • stosowanie u młodych pacjentów, może skutkować zaburzeniami płodności w przyszłości.

        Wady wrodzone, choroby rodzinne i genetyczne
        • zahamowanie wzrostu, zniekształcenia lub śmierć płodu w macicy.

        Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania
        • zapalenie żył, zwykle w nogach;
        • gorączka, zwykle w połączeniu z objawami zakażenia (gorączka neutropeniczna);
        • zmęczenie;
        • uczucie ogólnego dyskomfortu lub niepokoju (złe samopoczucie);
        • zagrażające życiu uszkodzenie wielu narządów;
        • ogólne pogorszenie stanu fizycznego;
        • zmiany skórne i podrażnienie w miejscu wstrzyknięcia lub wlewu;
        • ból w klatce piersiowej;
        • obrzęk;
        • zapalenie błony śluzowej jam ciała (zapalenie błony śluzowej);
        • objawy grypopodobne takie jak ból głowy, gorączka, dreszcze, bóle stawów i mięśni,
          osłabienie, zmęczenie.

        Zgłaszanie działań niepożądanych

        Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
        w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub pielęgniarce. Działania niepożądane można
        zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
        Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
        Biobójczych
        Al. Jerozolimskie 181C
        02‑222 Warszawa
        tel.: + 48 22 49 21 301
        faks: + 48 22 49 21 309
        Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl

        Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
        Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
        bezpieczeństwa stosowania leku.

        5. Jak przechowywać lek HOLOXAN

        Ponieważ lek HOLOXAN jest zwykle podawany w szpitalu, będzie bezpiecznie i prawidłowo
        przechowywany przez personel medyczny. W razie konieczności, warunki przechowywania podano
        poniżej.
        • Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
        • Nie stosować tego leku, po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Termin
          ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.

        Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C.

        Przechowywać w oryginalnym opakowaniu.

        6. Zawartość opakowania i inne informacje

        Co zawiera lek HOLOXAN
        Substancją czynną leku jest ifosfamid. Każda fiolka zawiera 1 g lub 2 g ifosfamidu.
        Lek nie zawiera żadnych innych składników.

        Jak wygląda lek HOLOXAN i co zawiera opakowanie
        Lek HOLOXAN ma postać suchego, białego proszku i jest dostarczany w fiolkach z bezbarwnego
        szkła. Opakowanie zawiera 1 fiolkę lub 10 fiolek.

        Zawartość każdej fiolki powinna być przed użyciem zmieszana z wodą do wstrzykiwań.

        Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

        Podmiot odpowiedzialny
        Baxter Polska Sp. z o.o.
        ul. Kruczkowskiego 8
        00-380 Warszawa

        Wytwórca
        Baxter Oncology GmbH
        Kantstrasse 2
        D-33790 Halle, Niemcy

        Data ostatniej aktualizacji ulotki: 03.03.2023

        Baxter, Holoxan i Uromitexan są znakami towarowymi firmy Baxter International Inc.

        ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

        Informacje przeznaczone wyłącznie dla fachowego personelu medycznego

        Przygotowanie roztworu do wlewu:
        Posługując się roztworem produktu leczniczego HOLOXAN należy stosować się do ogólnych
        wytycznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania cytostatyków.

        Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie
        z lokalnymi przepisami.

        W celu podania w postaci wlewu zaleca się rozcieńczenie przygotowanego roztworu preparatu
        5% roztworem glukozy, 0,9% roztworem chlorku sodu lub płynem Ringera. Można posłużyć się
        następującymi wytycznymi: HOLOXAN do krótkich wlewów dożylnych (około 30-60 minut)
        przygotowuje się przez rozcieńczenie do końcowej objętości 250 ml, a do dłużej trwających wlewów
        (1 do 2 godzin) do 500 ml. Do sporządzania roztworu do wlewów ciągłych 24-godzinnych, dużych
        dawek produktu HOLOXAN np.: 5 g/m², należy przygotowany roztwór rozcieńczyć do 3 litrów
        5% roztworem glukozy i/lub roztworem soli fizjologicznej.

        Wykazano, że roztwór powstały po rozpuszczeniu proszku, jak i po rozcieńczeniu tak przygotowanego
        roztworu, zachowuje stabilność chemiczną i fizyczną przez 48 godzin w temperaturze 25ºC.

        Z mikrobiologicznego punktu widzenia zaleca się, aby rozcieńczone roztwory zużyć niezwłocznie po
        sporządzeniu. W przeciwnym razie osoba podająca lek jest odpowiedzialna za okres ważności
        i warunki przechowywania, jakkolwiek roztworu nie należy przechowywać dłużej niż 24 godziny
        w temperaturze 2ºC do 8ºC.

        Dawkowanie i sposób stosowania
        Produkt leczniczy HOLOXAN powinien być podawany wyłącznie przez lekarzy mających
        doświadczenie w jego stosowaniu.

        Dawkowanie musi być ustalone indywidualnie dla każdego pacjenta. Dawki, czas trwania leczenia
        i (lub) przerwy w leczeniu zależą od wskazania terapeutycznego, schematu terapii skojarzonej,
        ogólnego stanu zdrowia pacjenta i funkcjonowania narządów, a także od wyników badań
        laboratoryjnych.

        Stężenie ifosfamidu w gotowym do użycia roztworze nie może być większe niż 4%.

        Podawanie frakcjonowane:
        1,2 – 2,4 g/m² powierzchni ciała (30 do 60 mg/kg masy ciała) na dobę przez 5 kolejnych dni.
        Całkowita dawka podana w całym cyklu wynosi 6 – 12 g/m² powierzchni ciała (150 do 300 mg/kg
        masy ciała). Podawanie w postaci krótkiego wlewu dożylnego przez czas od około 30 do 120 min,
        w zależności od objętości wlewu.

        Podawanie we wlewie ciągłym
        5 g/m² powierzchni ciała (125 mg/kg masy ciała), podawana jest w postaci ciągłego wlewu
        24-godzinnego.

        Dawka maksymalna w jednym cyklu leczenia nie może przekroczyć 8 g/m² powierzchni ciała
        (200 mg/kg masy ciała). W porównaniu z dawkami frakcjonowanymi, pojedyncza duża dawka może
        powodować wystąpienie bardziej nasilonych objawów hemato-, uro-, nefro- i neurotoksyczności
        ośrodkowej.

        Wytyczne dotyczące zmniejszenia dawek w przypadku hamowania czynności szpiku kostnego
        ____________________________________________________________________________
        Liczba leukocytów/μl      Liczba płytek krwi/μl      Dawkowanie
        ____________________________________________________________________________
        > 4 000                        > 100 000                    100% wyliczonej dawki
        ____________________________________________________________________________
        4 000-2 500                 100 000-50 000             50% wyliczonej dawki
        ____________________________________________________________________________
        < 2 500                      < 50 000                       Odłożenie leczenia do czasu
                                                                              normalizacji lub indywidualna
                                                                              decyzja
        ____________________________________________________________________________

        Uwaga:
        Powyższe zalecenia dawkowania odnoszą się do monoterapii ifosfamidem. W przypadku terapii
        skojarzonej z innymi cytostatykami należy postępować zgodnie z odpowiednim schematem leczenia.
        Dane o lekach i suplementach diety dostarcza Pharmindex
        Produkt został dodany do koszyka
        Przejdź do koszyka

        STREFAAPTEK.PL

        • O nas
        • Regulamin StrefaAptek.pl
        • Kontakt
        • Polityka prywatności
        • Klauzula informacyjna dla pacjenta
        • Mapa serwisu

        DLA APTEK

        • Klauzula informacyjna dla aptek
        • Współpraca
        Copyright © Medicover 2026