×
Szukam leku
Szukam apteki
    strefa aptek.pl Leki Flecainide acetate Holsten 50 mg tabl. 30 szt.

    Flecainide acetate Holsten, 50 mg, tabl., 30 szt.

    Flecainide acetate Holsten
    50 mg, tabl., 30 szt.
    • 100 mg, 30 szt., tabl.
    Producent

    Holsten Pharma

    Opakowanie

    30 szt.

    Postać

    tabl.

    Dostępność

    Produkt dostępny na receptę

    Kwota refundowana

    48.30

    Dawkowanie

    Doustnie. Rozpoczęcie leczenia octanem flekainidu i dostosowanie dawki powinno odbywać się pod nadzorem lekarza i przy monitorowaniu EKG oraz stężenia w osoczu. W trakcie takich procedur, u niektórych pacjentów może być konieczna hospitalizacja, zwłaszcza u pacjentów z zagrażającymi życiu arytmiami komorowymi. Decyzje te należy podejmować pod nadzorem specjalisty. U pacjentów z istniejącą kardiomiopatią organiczną, a w szczególności u pacjentów z zawałem mięśnia sercowego w wywiadzie, leczenie flekainidem można rozpocząć wyłącznie, gdy inne leki przeciwarytmiczne, które nie należą do klasy I C (zwłaszcza amiodaron), są nieskuteczne lub nie są tolerowane oraz jeśli leczenie niefarmakologiczne (zabieg chirurgiczny, ablacja lub wszczepienie defibrylatora) nie jest wskazane. W trakcie leczenia wymagane jest bardzo dokładne monitorowanie stężenia w osoczu i kontrolę EKG w regularnych odstępach (kontrola EKG raz na miesiąc i długookresowa kontrola EKG co 3 mies.). W trakcie leczenia początkowego i w okresie zwiększania dawki badanie EKG należy wykonywać co 2-4 dni. Dorośli i młodzież (w wieku powyżej 12 lat). Arytmie nadkomorowe: zalecana dawka początkowa to 50 mg 2 razy na dobę; w razie konieczności dawkę można zwiększyć do maksymalnie 300 mg na dobę. Arytmie komorowe: zalecana dawka początkowa to 100 mg 2 razy na dobę; maksymalna dawka to 400 mg na dobę i zwykle stosuje się ją u pacjentów dużej postury lub w przypadkach, gdy konieczna jest szybka kontrola arytmii; po 3 do 5 dniach zaleca się stopniowe dostosowanie dawki do najmniejszej dawki, za pomocą której można utrzymać kontrolę arytmii; możliwe, że w trakcie długotrwałego leczenia będzie można zmniejszyć dawkę. Stężenie w osoczu. Na podstawie leczenia supresyjnego dodatkowych pobudzeń komorowych (PVC) wydaje się, że w celu osiągnięcia maksymalnego działanie terapeutycznego konieczne może być stężenie w osoczu w zakresie 200-1000 ng/ml. Stężenia w osoczu powyżej 700-1000 ng/ml są związane ze zwiększonym prawdopodobieństwem wystąpienia działań niepożądanych. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku maksymalna początkowa dawka dobowa powinna wynosić 50 mg 2 razy na dobę, ponieważ u osób w podeszłym wieku szybkość eliminacji flekainidu z osocza może być zmniejszona. Należy wziąć to pod uwagę podczas dostosowywania dawki. Dawka u pacjentów w podeszłym wieku nie powinna przekraczać 300 mg dobę (lub 150 mg 2 razy na dobę). Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności i dlatego nie należy stosować flekainidu u dzieci w wieku poniżej 12 lat. U pacjentów ze znacznymi zaburzeniami czynności nerek (CCr 35 ml/min/1,73m2 pc. lub mniej, lub stężenie kreatyniny w surowicy >1,5 mg/dl) maksymalna dawka początkowa powinna wynosić 100 mg na dobę (lub 50 mg 2 razy na dobę). W przypadku stosowania u tych pacjentów stanowczo zaleca się częste kontrolowanie stężenia w osoczu. Następnie, w zależności od skuteczności i tolerancji, dawkę tę można ostrożnie zwiększać. Po 6 do 7 dniach można dostosować dawkę, w zależności od skuteczności i tolerancji. U niektórych pacjentów z ciężką niewydolnością nerek może występować bardzo powolny klirens flekainidu, a poprzez to wydłużenie T0,5 (60-70 h). Pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby należy bardzo dokładnie kontrolować, dawka nie powinna przekraczać 100 mg na dobę (lub 50 mg 2 razy na dobę). Pacjentów z wszczepionym na stałe stymulatorem serca in situ należy leczyć z zachowaniem ostrożności. Dawka nie powinna przekraczać 200 mg na dobę (lub 100 mg 2 razy na dobę), ponieważ wiadomo, że flekainid zwiększa wartości progowe stymulacji wsierdzia. U pacjentów leczonych jednocześnie cymetydyną lub amiodaronem konieczna jest bardzo dokładna kontrola. U niektórych pacjentów może być konieczne zmniejszenie dawki i nie powinna ona przekraczać 200 mg na dobę (lub 100 mg 2 razy na dobę). W trakcie leczenia początkowego i podtrzymującego pacjentów tych należy nadzorować. W przypadku stosowania flekainidu u pacjentów, u których zakres dawkowania jest ograniczony, należy wykonywać częste badania kontrolne EKG (poza regularnym kontrolowaniem stężenia flekainidu w osoczu). Dostosowanie dawki powinno odbywać się w odstępach co 6 do 8 dni. U tych pacjentów badanie EKG należy wykonywać w 2. i 3. tyg. w celu kontrolowania indywidualnej dawki. Sposób podania. Tabletki należy przyjmować z niewielką ilością płynu. Tabletkę 100 mg można podzielić na równe dawki.

    Zastosowanie

    Leczenie: nawrotnego węzłowego częstoskurczu przedsionkowo-komorowego, arytmii związanej z zespołem Wolffa-Parkinsona-White`a i podobnymi chorobami, w których występują dodatkowe drogi przewodzenia w przypadku, gdy inne leczenie było nieskuteczne; ciężkiej objawowej i zagrażającej życiu napadowej arytmii komorowej, w przypadku której nie uzyskano odpowiedzi na inne rodzaje leczenia lub w przypadku, gdy inne leki nie były tolerowane; napadowych arytmii przedsionkowych (migotanie przedsionków, trzepotanie przedsionków i częstoskurcz) u pacjentów z powodującymi niepełnosprawność objawami po kardiowersji, pod warunkiem, że istnieje wyraźna konieczność leczenia z powodu nasilenia objawów klinicznych, w przypadku, gdy inne leczenie nie było skuteczne. Należy wykluczyć strukturalną chorobę serca i (lub) zaburzenia czynności lewej komory serca z powodu zwiększonego ryzyka działania proarytmicznego. Flekainid można stosować w celu utrzymania prawidłowego rytmu serca po kardiowersji za pomocą innych metod.