×
Szukam leku
Szukam apteki
    strefa aptek.pl Leki Finlepsin 200 mg tabl. 50 szt.

    Finlepsin, 200 mg, tabl., 50 szt.

    Finlepsin
    200 mg, tabl., 50 szt.
    Producent

    Teva Pharmaceuticals Polska

    Opakowanie

    50 szt.

    Postać

    tabl.

    Dostępność

    Produkt dostępny na receptę

    Kwota refundowana

    11.41

    Dawkowanie

    Doustnie. Leczenie należy rozpoczynać od małych dawek, dobranych indywidualnie w zależności od stanu klinicznego pacjenta. Dawka jest następnie stopniowo zwiększana do uzyskania optymalnej dawki podtrzymującej. Dawka dobowa jest zazwyczaj podawana w 1 lub 2 dawkach pojedynczych i wynosi od 400 do 1200 mg karbamazepiny. Maksymalna dawka dobowa (w wyjątkowych przypadkach) nie powinna być większa niż 1600 mg z powodu nasilonego występowania działań niepożądanych po większych dawkach. Dawkę należy określać na podstawie stężenia leku w osoczu, zwłaszcza w leczeniu skojarzonym. Stężenia terapeutyczne karbamazepiny wynoszą 4-12 μg/ml. W przypadkach indywidualnych wymagana dawka może znacząco różnić się od podawanych dawek początkowych i podtrzymujących (np. z powodu zwiększonego lub zmniejszonego rozkładu leku pod wpływem enzymów indukujących lub odpowiednio hamujących w leczeniu skojarzonym). Zawsze, gdy jest to możliwe, przed podjęciem decyzji o rozpoczęciu leczenia, pacjentów pochodzenia chińskiego lub tajskiego należy zbadać na obecność allelu HLA-B*1502, który silnie prognozuje ryzyko wystąpienia ciężkiego zespołu Stevensa-Johnsona (SJS) wywołanego przyjmowaniem karbamazepiny. Jeżeli to możliwe, powinno się stosować leczenie jednym lekiem przeciwpadaczkowym (monoterapia). Leczenie powinno być nadzorowane przez specjalistę. W przypadku zamiany innych preparatów przeciwpadaczkowych na preparaty karbamazepiny, dawkę odstawianego leku należy zmniejszać stopniowo. Czas podawania leku zależy od wskazań i indywidualnej reakcji pacjenta. W żadnych okolicznościach pacjent nie może samowolnie zaprzestać terapii. Tabl. o natychmiastowym uwalnianiu 200 mg. Padaczka. Dorośli: dawka początkowa - 100-200 mg raz lub 2 razy na dobę; dawka podtrzymująca - 200-400 mg 3 razy na dobę. Dzieci 11-15 lat: dawka początkowa - 100 mg 2 lub 3 razy na dobę; dawka podtrzymująca - 200-400 mg 3 razy na dobę lub 200 mg 3-5 razy na dobę. Dzieci 6-10 lat: dawka początkowa - 100 mg 2 razy na dobę; dawka podtrzymująca - 200 mg 3 razy na dobę. Dzieci 3-5 lat (jeśli są w stanie połknąć tabletkę): dawka początkowa - 100 mg raz lub 2 razy na dobę; dawka podtrzymująca - 200 mg raz lub 2 razy na dobę. W leczeniu padaczki u dorosłych, dawkę początkową 0,5 lub 2 tabletki (100 lub 400 mg karbamazepiny na dobę) należy powoli zwiększać do dawki podtrzymującej 3 do 6 tabletek (600 do 1200 mg karbamazepiny). Dawka podtrzymująca u dzieci wynosi od 10-20 mg/kg mc./dobę. Leczenie przeciwpadaczkowe jest zwykle długotrwałe. Dawka, długość leczenia i przerwanie terapii są ustalane dla indywidualnych pacjentów przez neurologa. Zazwyczaj zmniejszenie dawki i przerwanie leczenia można rozważać tylko w przypadku uzyskania okresu 2-3 lat bez wystąpienia napadów. Leczenie przerywa się przez stopniowe zmniejszanie dawki w okresie 1-2 lat. W przypadku dzieci należy w tym okresie kontrolować przyrost masy ciała dziecka. Zmiany patologiczne w zapisie EEG nie powinny się nasilać. Nerwoból nerwu trójdzielnego/nerwoból nerwu językowo-gardłowego. Dawka dobowa karbamazepiny wynosi zwykle 200-400 mg. Dawkę zwiększa się do ustąpienia bólu zwykle do 400 lub 800 mg na dobę w 1 lub 2 dawkach podzielonych. W niektórych przypadkach leczenie można kontynuować zredukowaną dawką podtrzymującą -1 tabl. 200 mg 2 razy na dobę. U pacjentów w podeszłym wieku lub szczególnie wrażliwych dawka początkowa to 0,5 tabl. 200 mg (100 mg karbamazepiny) przyjmowana w pojedynczej dawce rano lub wieczorem może być wystarczająca. Należy stosować taką dawkę podtrzymującą, aby zapewniała całkowite uwolnienie od bólu przez kilka tygodni. Poprzez ostrożne zmniejszanie dawki należy sprawdzać, czy nie następuje samoistne ustąpienie dolegliwości. W razie nawrotu bólu należy kontynuować leczenie dawką podtrzymującą. Ból w neuropatii cukrzycowej. Zwykła dawka dobowa to 600 mg (1 tabl. 3 razy na dobę). W wyjątkowych przypadkach dawkowanie można zwiększyć do 2 tabl. 3 razy na dobę (1200 mg/dobę). Należy stosować taką dawkę podtrzymującą, aby zapewniała całkowite uwolnienie od bólu przez kilka tygodni. Poprzez ostrożne zmniejszanie dawki należy sprawdzać, czy nie następuje samoistne ustąpienie dolegliwości. W razie nawrotu bólu należy kontynuować leczenie dawką podtrzymującą. Nerwoból nerwu trójdzielnego w stwardnieniu rozsianym. Przeciętna dawka dobowa to 1 tabl. 2-4 razy na dobę (400-800 mg karbamazepiny). Należy stosować taką dawkę podtrzymującą, aby zapewniała całkowite uwolnienie od bólu przez kilka tygodni. Poprzez ostrożne zmniejszanie dawki należy sprawdzać, czy nie następuje samoistne ustąpienie dolegliwości. W razie nawrotu bólu należy kontynuować leczenie dawką podtrzymującą. Zapobieganie napadom drgawkowym w alkoholowym zespole abstynencyjnym w warunkach szpitalnych. Zwykła dawka dobowa to 1 tabl. 3 razy dziennie (200 mg rano, 400 mg wieczorem). W ciężkich przypadkach początkową dawkę można zwiększyć do 3 tabl. 2 razy na dobę (1200 mg karbamazepiny/dobę). Nie zaleca się skojarzonego stosowania karbamazepiny z lekami uspokajającymi i nasennymi. Możliwe jest stosowanie karbamazepiny z innymi substancjami stosowanymi zwykle w leczeniu alkoholowego zespołu abstynencyjnego. Należy regularnie oznaczać stężenia karbamazepiny we krwi. Wymagana jest szczególna uwaga lekarza, ponieważ mogą wystąpić działania niepożądane ze strony ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego. Leczenie karbamazepiną alkoholowego zespołu abstynencyjnego powinno zostać zakończone w ciągu 7 do 10 dni, przez stopniowe zmniejszanie dawki leku. Tabl. o przedłużonym uwalnianiu. Padaczka. Dorośli: dawka początkowa - 100-400 mg wieczorem; dawka podtrzymująca - 200-600 mg rano i 400-600 mg wieczorem. Dzieci 11-15 lat: dawka początkowa - 100 mg wieczorem; dawka podtrzymująca - 200-400 mg rano i 400-600 mg wieczorem. Dzieci 6-10 lat: dawka początkowa - 100 mg wieczorem; dawka podtrzymująca - 200 mg rano i 200-400 mg wieczorem. Dawka podtrzymująca u dzieci wynosi 10-20 mg/kg mc./dobę. Postaci farmaceutyczne inne niż tabl. o przedłużonym uwalnianiu (zawiesiny, syropy lub tabletki) są dostępne dla dzieci w wieku poniżej 6 lat dla dawkowania początkowego i podtrzymującego. Nie jest zalecane podawanie tabl. o przedłużonym uwalnianiu dzieciom poniżej 6 lat ze względu na brak doświadczenia. Leczenie przeciwpadaczkowe jest zwykle długotrwałe. Dawka, długość leczenia i przerwanie terapii są ustalane dla indywidualnych pacjentów przez neurologa. Zazwyczaj zmniejszenie dawki i przerwanie leczenia można rozważać tylko w przypadku uzyskania okresu 2-3 lat bez wystąpienia napadów. Leczenie przerywa się przez stopniowe zmniejszanie dawki w okresie 1-2 lat. W przypadku dzieci należy w tym okresie kontrolować przyrost masy ciała dziecka. Zmiany patologiczne w zapisie EEG nie powinny się nasilać. Nerwoból nerwu trójdzielnego/nerwoból nerwu językowo-gardłowego. Dawka dobowa karbamazepiny wynosi zwykle 200-400 mg. Dawkę zwiększa się do ustąpienia bólu zwykle do 400 lub 800 mg na dobę w 1 lub 2 dawkach podzielonych. W niektórych przypadkach leczenie można kontynuować zredukowaną dawką podtrzymującą 200 mg karbamazepiny 2 razy na dobę. Po ustąpieniu bólu dawkę można stopniowo zmniejszać i odstawić lek po kilku tygodniach leczenia, jeśli nie ma nawrotu bólu. W razie nawrotu bólu należy kontynuować leczenie dawką podtrzymującą. U pacjentów w podeszłym wieku lub szczególnie wrażliwych zalecana dawka początkowa - pół tabl. o przedł. uwal. 200 mg (100 mg karbamazepiny) 2 razy na dobę. Ból w neuropatii cukrzycowej. Zwykła dawka dobowa to 600 mg (200 mg rano i 400 mg wieczorem). W wyjątkowych przypadkach dawkowanie można zwiększyć do 600 mg 2 razy na dobę (1200 mg na dobę). Należy stosować taką dawkę podtrzymującą, aby zapewniała całkowite uwolnienie od bólu przez kilka tygodni. Poprzez ostrożne zmniejszanie dawki należy sprawdzać, czy nie następuje samoistne ustąpienie dolegliwości. W razie nawrotu bólu należy kontynuować leczenie dawką podtrzymującą. Nerwoból nerwu trójdzielnego w stwardnieniu rozsianym. Przeciętna dawka dobowa to 200-400 mg 2 razy na dobę (400-800 mg karbamazepiny). Należy stosować taką dawkę podtrzymującą, aby zapewniała całkowite uwolnienie od bólu przez kilka tygodni. Poprzez ostrożne zmniejszanie dawki należy sprawdzać, czy nie następuje samoistne ustąpienie dolegliwości. W razie nawrotu bólu należy kontynuować leczenie dawką podtrzymującą. Zapobieganie napadom drgawkowym w alkoholowym zespole abstynencyjnym w warunkach szpitalnych. Zwykła dawka dobowa wynosi 600 mg (200 mg rano, 400 mg wieczorem). W ciężkich przypadkach początkową dawkę można zwiększyć do 600 mg 2 razy na dobę (1200 mg karbamazepiny na dobę). Nie zaleca się skojarzonego stosowania karbamazepiny z lekami uspokajającymi i nasennymi. Możliwe jest stosowanie karbamazepiny z innymi substancjami stosowanymi zwykle w leczeniu alkoholowego zespołu abstynencyjnego. Należy regularnie oznaczać stężenia karbamazepiny we krwi. Wymagana jest szczególna uwaga lekarza, ponieważ mogą wystąpić działania niepożądane ze strony ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego. Leczenie karbamazepiną alkoholowego zespołu abstynencyjnego powinno zostać zakończone w ciągu 7 do 10 dni, przez stopniowe zmniejszanie dawki leku. Profilaktyka zaburzeń afektywnych dwubiegunowych. Początkowa dawka wynosi 200-400 mg na dobę. Dawka podtrzymująca odpowiada zwykle dawce początkowej. Dawkę podtrzymującą można w razie potrzeby zwiększyć do 800 mg na dobę. Profilaktyczne leczenie zaburzeń afektywnych jest leczeniem długotrwałym. Czas trwania leczenia jest ustalany przez lekarza prowadzącego. Zmniejszenie dawki/odstawienie leku. W razie konieczności zmniejszenia dawki lub zmiany karbamazepiny na inny lek przeciwdrgawkowy u pacjentów z padaczką, należy unikać nagłego odstawienia leku, a dawkę zmniejszać stopniowo. Jeśli nagłe odstawienie karbamazepiny jest konieczne, zamianę na inny lek przeciwpadaczkowy należy przeprowadzić z pomocą odpowiednich leków (np. diazepam w podaniu doodbytniczym lub dożylnym albo fenytoina w podaniu dożylnym). Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów z ciężką chorobą układu sercowo-naczyniowego, chorobami wątroby lub niewydolnością nerek oraz u osób w podeszłym wieku, może wystarczyć zmniejszona dawka. Sposób podania. Tabletki i tabletki retard są podzielne, można je podzielić na równe dawki. Należy je przyjmować z dostateczną ilością płynów (tj. szklanką wody) podczas posiłku lub po posiłkach. Tabletkę o przedł. uwalnianiu można rozpuścić w wodzie, gdyż po rozpuszczeniu zachowane są właściwości przedłużonego uwalniania w zawiesinie. W niektórych przypadkach wykazano dobrą skuteczność dawki dobowej podzielonej na 4 do 5 dawek - dotyczy to postaci o natychmiastowym uwalnianiu.

    Zastosowanie

    Tabletki. Padaczka: napady częściowe proste i złożone; napady uogólnione toniczno-kloniczne (szczególnie wtórnie uogólnione), występujące w czasie snu oraz napady o postaciach mieszanych. Idiopatyczny nerwoból nerwu trójdzielnego. Idiopatyczny nerwoból nerwu językowo-gardłowego. Ból w przebiegu neuropatii cukrzycowej. Nerwoból nerwu trójdzielnego w przebiegu stwardnienia rozsianego. Zapobieganie napadom drgawkowym w alkoholowym zespole abstynencyjnym w warunkach szpitalnych. Tabletki o przedłużonym uwalnianiu. Padaczka: napady częściowe proste i złożone; napady uogólnione toniczno-kloniczne (szczególnie wtórnie uogólnione), występujące w czasie snu oraz napady o postaciach mieszanych. Idiopatyczny nerwoból nerwu trójdzielnego. Idiopatyczny nerwoból nerwu językowo-gardłowego. Ból w przebiegu neuropatii cukrzycowej. Nerwoból nerwu trójdzielnego w przebiegu stwardnienia rozsianego. Profilaktyka zaburzeń afektywnych dwubiegunowych u pacjentów nie reagujących na leczenie litem. Zapobieganie napadom drgawkowym w alkoholowym zespole abstynencyjnym w warunkach szpitalnych. Uwaga: w przypadku zmiany z postaci farmaceutycznej o natychmiastowym uwalnianiu na tabletki o przedłużonym uwalnianiu należy się upewnić, że odpowiednie stężenia karbamazepiny są uzyskiwane w osoczu.