×
Szukam leku
Szukam apteki
    strefa aptek.pl Leki Finlee 10 mg tabl. do sporz. zaw. doustnej 210 szt.

    Finlee, 10 mg, tabl. do sporz. zaw. doustnej, 210 szt.

    Finlee
    10 mg, tabl. do sporz. zaw. doustnej, 210 szt.
    Producent

    Novartis Europharm

    Opakowanie

    210 szt.

    Postać

    tabl. do sporz. zaw. doustnej

    Dostępność

    produkt wydawany z apteki na podstawie recepty zastrzeżonej

    Dawkowanie

    Doustnie. Leczenie dabrafenibem powinien rozpoczynać i nadzorować wykwalifikowany lekarz posiadający doświadczenie w stosowaniu leków przeciwnowotworowych. Przed rozpoczęciem stosowania dabrafenibu, u pacjentów należy potwierdzić obecność mutacji genu BRAF V600E ocenioną za pomocą wyrobu medycznego do diagnostyki in vitro (IVD) z oznakowaniem CE i odpowiednim przeznaczeniem. Jeżeli wyrób medyczny do diagnostyki in vitro ze znakiem CE nie jest dostępny, potwierdzenie mutacji genu BRAF V600E należy ocenić za pomocą alternatywnego, zwalidowanego testu. Lek jest stosowany w skojarzeniu z trametynibem w postaci proszku do sporządzania roztworu doustnego. Dawkowanie trametynibu w postaci proszku do sporządzania roztworu doustnego, patrz ChPL. Zalecaną dawkę dabrafenibu stosowaną 2 razy na dobę ustala się na podstawie masy ciała: 8-9 kg: 20 mg; 10-13 kg: 30 mg; 14-17 kg: 40 mg; 18-21 kg: 50 mg; 22-25 kg: 60 mg; 26-29 kg: 70 mg; 30-33 kg: 80 mg; 34-37 kg: 90 mg; 38-41 kg: 100 mg; 42-45 kg: 110 mg; 46-50 kg: 130 mg; ≥51 kg: 150 mg. W razie konieczności masę ciała zaokrąglić do najbliższej wartości w kg. Nie ustalono zalecanej dawki dla pacjentów o masie ciała mniejszej niż 8 kg. Czas trwania leczenia. Leczenie dabrafenibem należy kontynuować do progresji choroby lub wystąpienia nieakceptowalnej toksyczności. Dane dotyczące pacjentów z glejakiem w wieku >18 lat są ograniczone, dlatego kontynuacja leczenia pacjentów dorosłych powinna opierać się na indywidualnej ocenie korzyści i ryzyka u każdego pacjenta przeprowadzonej przez lekarza. Pominięcie lub opóźnienie podania dawki. Jeśli dojdzie do pominięcia dawki leku, dawkę tę należy przyjąć tylko, jeśli do przyjęcia kolejnej wyznaczonej dawki pozostało więcej niż 6 h. W przypadku wystąpienia wymiotów po przyjęciu leku nie należy podawać dodatkowej dawki, a kolejną dawkę należy przyjąć o następnej wyznaczonej porze. Modyfikacja dawki. Postępowanie w razie działań niepożądanych może wymagać zmniejszenia dawki, przerwania leczenia lub zakończenia leczenia. Jeśli wystąpią objawy toksyczności związane z leczeniem, wówczas należy jednocześnie zmniejszyć dawkę, okresowo przerwać leczenie lub odstawić na stałe zarówno dabrafenib, jak i trametynib. Wyjątki, w których konieczne są modyfikacje dawkowania tylko jednego z dwóch leków opisano szczegółowo poniżej dla zapalenia błony naczyniowej oka, nowotworów złośliwych z mutacją RAS poza lokalizacją na skórze (związanych głównie z dabrafenibem), zmniejszenia frakcji wyrzutowej lewej komory serca (LVEF), niedrożności naczyń żylnych siatkówki (RVO), odwarstwienia się nabłonka barwnikowego siatkówki (RPED) i choroby śródmiąższowej płuc (ILD)/nieinfekcyjnego zapalenia płuc (związanych głównie z trametynibem). Nie zaleca się modyfikowania dawek lub czasowego przerywania leczenia w przypadku działań niepożądanych, takich jak nowotwory złośliwe skóry. Schemat modyfikacji dawkowania w zależności od stopnia nasilenia działań niepożądanych (z wyłączeniem gorączki). Stopień (CTCAE) 1 lub stopień 2 (tolerowane): kontynuować leczenie i kontrolować pacjenta odpowiednio do wskazań klinicznych. Stopień (CTCAE) 2 (nietolerowane) lub stopień 3: wstrzymać leczenie do czasu zmniejszenia nasilenia objawów toksyczności do stopnia 0 do 1, a następnie zmniejszyć dawkę o jeden poziom po wznowieniu leczenia. Stopień (CTCAE) 4: całkowicie zaprzestać leczenia lub wstrzymać leczenie do czasu zmniejszenia nasilenia objawów toksyczności do stopnia 0 do 1, a następnie zmniejszyć dawkę o jeden poziom po wznowieniu leczenia. Zalecane poziomy zmniejszania dawek z powodu działań niepożądanych: mc. 8-9 kg: zalecana dawka dabrafenibu 20 mg: pierwszy poziom zmniejszenia dawki: 1; drugi poziom zmniejszenia dawki: nie dotyczy; trzeci poziom zmniejszenia dawki: nie dotyczy; mc. 10-13 kg: zalecana dawka dabrafenibu 30 mg: pierwszy poziom zmniejszenia dawki: 2; drugi poziom zmniejszenia dawki: 1; trzeci poziom zmniejszenia dawki: nie dotyczy; mc. 14-17 kg: zalecana dawka dabrafenibu 40 mg: pierwszy poziom zmniejszenia dawki: 3; drugi poziom zmniejszenia dawki: 2; trzeci poziom zmniejszenia dawki: 1; mc. 18-21 kg: zalecana dawka dabrafenibu 50 mg: pierwszy poziom zmniejszenia dawki: 3; drugi poziom zmniejszenia dawki: 2; trzeci poziom zmniejszenia dawki: 1; mc. 22-25 kg: zalecana dawka dabrafenibu 60 mg: pierwszy poziom zmniejszenia dawki: 4; drugi poziom zmniejszenia dawki: 3; trzeci poziom zmniejszenia dawki: 2; mc. 26-29 kg: zalecana dawka dabrafenibu 70 mg: pierwszy poziom zmniejszenia dawki: 5; drugi poziom zmniejszenia dawki: 4; trzeci poziom zmniejszenia dawki: 2; mc. 30-33 kg: zalecana dawka dabrafenibu 80 mg: pierwszy poziom zmniejszenia dawki: 5; drugi poziom zmniejszenia dawki: 4; trzeci poziom zmniejszenia dawki: 3; mc. 34-37 kg: zalecana dawka dabrafenibu 90 mg: pierwszy poziom zmniejszenia dawki: 6; drugi poziom zmniejszenia dawki: 6; trzeci poziom zmniejszenia dawki: 3; mc. 38-41 kg: zalecana dawka dabrafenibu 100 mg: pierwszy poziom zmniejszenia dawki: 7; drugi poziom zmniejszenia dawki: 5; trzeci poziom zmniejszenia dawki: 3; mc. 42-45 kg: zalecana dawka dabrafenibu 110 mg: pierwszy poziom zmniejszenia dawki: 7; drugi poziom zmniejszenia dawki: 6; trzeci poziom zmniejszenia dawki: 4; mc. 46-50 kg: zalecana dawka dabrafenibu 130 mg: pierwszy poziom zmniejszenia dawki: 9; drugi poziom zmniejszenia dawki: 7; trzeci poziom zmniejszenia dawki: 4; mc. ≥51 kg: zalecana dawka dabrafenibu 150 mg: pierwszy poziom zmniejszenia dawki: 10; drugi poziom zmniejszenia dawki: 8; trzeci poziom zmniejszenia dawki: 5. Należy trwale zakończyć leczenie dabrafenibem, jeśli pacjent nie jest w stanie tolerować dawki 10 mg 2 razy na dobę lub w przypadku maksymalnego 3-krotnego zmniejszenia dawki. Gdy objawy niepożądane u danego pacjenta poddają się skutecznie leczeniu, wówczas można rozważyć ponowne zwiększenie dawki z zastosowaniem takich samych stopni modyfikacji dawkowania. Modyfikacja dawki z powodu wybranych działań niepożądanych. Gorączka. Jeśli temperatura ciała pacjenta wynosi ≥38st.C, leczenie dabrafenibem i trametynibem należy przerwać. W przypadku nawrotu leczenie można również przerwać po wystąpieniu pierwszych objawów gorączki. Należy rozpocząć podawanie leków przeciwgorączkowych, takich jak ibuprofen lub acetaminofen/paracetamol. Należy rozważyć zastosowanie doustnych kortykosteroidów w sytuacji, gdy działanie leków przeciwgorączkowych jest niewystarczające. Należy ocenić stan pacjentów w celu wykrycia przedmiotowych i podmiotowych objawów zakażenia i w razie konieczności leczyć zgodnie z lokalnie obowiązującą praktyką. Leczenie należy wznowić, jeśli u pacjenta nie występują objawy od co najmniej 24 h (1) podając taką samą dawkę lub (2) zmniejszając dawkę o jeden poziom, jeśli gorączka nawraca i (lub) towarzyszą jej inne ciężkie objawy, w tym odwodnienie, hipotonia lub niewydolność nerek. Wyjątki dotyczące modyfikacji dawkowania (gdy zmniejszenie dawki dotyczy tylko jednego z dwóch leków) w związku z wybranymi działaniami niepożądanymi. Zapalenie błony naczyniowej oka. Nie ma konieczności modyfikacji dawkowania w przypadku zapalenia błony naczyniowej oka, o ile zapalenie to jest skutecznie kontrolowane za pomocą leków stosowanych miejscowo. Jeśli zapalenie błony naczyniowej oka nie odpowiada na leki stosowane miejscowo podawane do oka, należy wstrzymać podawanie dabrafenibu aż do ustąpienia zapalenia oka, a następnie należy wznowić leczenie dabrafenibem w dawce zmniejszonej o jeden poziom. Nie ma konieczności modyfikacji dawkowania trametynibu stosowanego w skojarzeniu z dabrafenibem. Nowotwory złośliwe z mutacją RAS o lokalizacji poza skórą. U pacjentów z nowotworami złośliwymi z mutacją RAS o lokalizacji poza skórą, przed podjęciem decyzji o kontynuacji leczenia należy koniecznie rozważyć korzyści i ryzyko. Nie ma konieczności modyfikacji dawkowania trametynibu stosowanego w skojarzeniu z dabrafenibem. Zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF)/ Zaburzenia czynności lewej komory. W przypadku bezwzględnego zmniejszenia LVEF o >10% w stosunku do wartości przed leczeniem oraz wartości frakcji wyrzutowej poniżej dolnej granicy normy przyjętej w ośrodku należy zapoznać się z instrukcjami dotyczącymi modyfikowania dawki trametynibu w ChPL trametynibu w postaci proszku do sporządzania roztworu doustnego. Nie ma konieczności modyfikacji dawkowania dabrafenibu stosowanego w skojarzeniu z trametynibem. Niedrożność naczyń żylnych siatkówki (RVO) i odwarstwienie nabłonka barwnikowego siatkówki (RPED). W przypadku zgłoszenia przez pacjentów nowych zaburzeń widzenia, takich jak pogorszenie widzenia centralnego, widzenie niewyraźne lub utrata wzroku na dowolnym etapie leczenia skojarzonego dabrafenibu z trametynibem, należy zapoznać się z instrukcjami dotyczącymi modyfikowania dawki trametynibu w ChPL trametynibu w postaci proszku do sporządzania roztworu doustnego. Nie ma konieczności modyfikacji dawkowania dabrafenibu, gdy lek jest przyjmowany w skojarzeniu z trametynibem w potwierdzonych przypadkach RVO lub RPED. Śródmiąższowa choroba płuc (ILD)/ nieinfekcyjne zapalenie płuc. W przypadku pacjentów leczonych dabrafenibem w skojarzeniu z trametynibem z podejrzeniem ILD lub nieinfekcyjnego zapalenia płuc, w tym pacjentów z nowymi lub postępującymi objawami i wynikami badań obejmującymi kaszel, duszności, niedotlenienie, wysięk opłucnowy lub nacieki, będących w trakcie badań diagnostycznych, należy zapoznać się z instrukcjami dotyczącymi modyfikowania dawki trametynibu w ChPL trametynibu w postaci proszku do sporządzania roztworu doustnego. Nie ma konieczności modyfikacji dawkowania dabrafenibu, gdy lek jest przyjmowany w skojarzeniu z trametynibem u pacjentów z ILD lub zapaleniem płuc. Szczególne grupy pacjentów. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek. Brak danych na temat pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, w związku z czym nie można określić ewentualnej konieczności dostosowania dawki; należy zachować ostrożność podczas stosowania dabrafenibu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby. Brak danych na temat pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, w związku z czym nie można określić ewentualnej konieczności dostosowania dawki. Metabolizm wątrobowy i wydzielanie z żółcią są głównymi drogami eliminacji dabrafenibu i jego metabolitów, w związku z czym ekspozycja u pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby może być zwiększona. Należy zachować ostrożność podczas stosowania dabrafenibu u pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności terapii skojarzonej dabrafenibem i trametynibem u dzieci w wieku <1 roku. Dane nie są dostępne. Badania prowadzone na młodych zwierzętach wykazały działania dabrafenibu, których nie obserwowano u dorosłych zwierząt. Dane dotyczące bezpieczeństwa dłuższego stosowania u dzieci i młodzieży są obecnie ograniczone. Sposób podania. Lek należy przyjmować bez posiłku, co najmniej 1 h przed lub 2 h po posiłku. Mleko matki i (lub) mleko modyfikowane można podawać na żądanie, jeśli pacjent nie toleruje pozostawania na czczo. Zaleca się przyjmowanie dawek leku mniej więcej o tej samej porze każdego dnia, zachowując odstęp ok. 12 h między dawkami. Dawkę trametynibu przyjmowaną raz na dobę należy zażywać codziennie o tej samej porze, jednocześnie z poranną albo wieczorną dawką dabrafenibu. Jeśli pacjent nie jest w stanie przełykać lub ma założony zgłębnik nosowo-żołądkowy in situ, zawiesina przygotowana z tabletki dabrafenibu może być podana przez zgłębnik.

    Zastosowanie

    Glejak o niskim stopniu złośliwości. W skojarzeniu z trametynibem w leczeniu dzieci i młodzieży w wieku 1 roku i starszych z glejakiem o niskim stopniu złośliwości (LGG) z mutacją BRAF V600E, którzy wymagają terapii systemowej. Glejak o wysokim stopniu złośliwości. W skojarzeniu z trametynibem w leczeniu dzieci i młodzieży w wieku 1 roku i starszych z glejakiem o wysokim stopniu złośliwości (HGG) z mutacją BRAF V600E, którzy otrzymali wcześniej przynajmniej jeden cykl leczenia radioterapią i (lub) chemioterapią.