logo logo loop icon Szukaj apteki/leku Zwiń Medicover Strefa aptek
Znajdź aptekęZnajdź lekDla aptekO nas
×
Szukam leku
Szukam apteki
        strefa aptek.pl Leki Dulofor 60 mg kaps. dojelit., twarde 28 szt.

        Dulofor, 60 mg, kaps. dojelit., twarde, 28 szt.

        Dulofor
        60 mg, kaps. dojelit., twarde, 28 szt.
        • 30 mg, 28 szt., kaps. dojelit., twarde
        Producent

        Polpharma

        Opakowanie

        28 szt.

        Postać

        kaps. dojelit., twarde

        Dostępność

        Produkt dostępny na receptę

        Kwota refundowana

        29.47

        Dawkowanie

        Doustnie. Dorośli. Duże zaburzenia depresyjne. Dawka początkowa oraz zalecana dawka podtrzymująca wynoszą 60 mg raz na dobę i mogą być przyjmowane podczas posiłku lub między posiłkami. Nie uzyskano dowodów klinicznych, które sugerowałyby, że u pacjentów, u których nie uzyskano odpowiedzi na leczenie zalecaną dawkę początkową, zwiększenie dawki może przynieść korzyści. Odpowiedź na leczenie obserwuje się zwykle po 2-4 tyg. terapii. Po utrwaleniu odpowiedzi na leczenie przeciwdepresyjne zaleca się kontynuowanie terapii przez kilka miesięcy, aby zapobiec nawrotom. U pacjentów, u których uzyskano odpowiedź na leczenie duloksetyną z nawracającymi epizodami dużej depresji w wywiadzie należy rozważyć dalsze długotrwałe leczenie dawką od 60 do 120 mg na dobę. Zaburzenia lękowe uogólnione. Zalecana dawka początkowa wynosi 30 mg raz na dobę i może być przyjmowana podczas posiłku lub między posiłkami. W przypadku braku odpowiedniej odpowiedzi na leczenie, należy zwiększyć dawkę do 60 mg. U pacjentów ze współistniejącymi dużymi zaburzeniami depresyjnymi zaleca się stosowanie dawki początkowej i podtrzymującej 60 mg raz na dobę. U pacjentów, u których nie uzyskano wystarczającej odpowiedzi na leczenie dawką 60 mg, można rozważyć zwiększenie dawki do 90 mg lub 120 mg. Dawkę należy zwiększać w zależności od uzyskanej odpowiedzi na leczenie i tolerancji leku przez pacjenta. Po utrwaleniu się odpowiedzi, zaleca się kontynuowanie leczenia przez kilka miesięcy w celu zapobiegania nawrotom. Ból w obwodowej neuropatii cukrzycowej. Dawka początkowa oraz zalecana dawka podtrzymująca wynoszą 60 mg raz na dobę i mogą być przyjmowane podczas posiłku lub między posiłkami. W badaniach klinicznych oceniano bezpieczeństwo stosowania większych dawek niż 60 mg raz na dobę, aż do maksymalnej dawki 120 mg na dobę, podawanej w równych dawkach podzielonych. Stężenie duloksetyny w osoczu wykazuje dużą zmienność osobniczą. Dlatego, u niektórych pacjentów, u których nie uzyskano wystarczającej odpowiedzi na leczenie dawką 60 mg, zwiększenie dawki może przynieść korzyści. Odpowiedź kliniczną należy ocenić po 2 mies. leczenia. Po tym okresie u pacjentów z niewystarczającą początkową odpowiedzią kliniczną mało prawdopodobne jest osiągnięcie lepszych wyników. Należy regularnie (nie rzadziej niż co 3 mies.) oceniać korzyści z leczenia. Przerwanie leczenia. Należy unikać nagłego przerwania stosowania leku. W przypadku zakończenia leczenia należy stopniowo zmniejszać dawkę w ciągu przynajmniej 1 do 2 tyg. w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia objawów odstawienia. Jeżeli w wyniku zmniejszenia dawki lub przerwania leczenia wystąpią objawy nie do zniesienia dla pacjenta, można rozważyć wznowienie leczenia z użyciem wcześniej stosowanej dawki. Następnie lekarz może zalecić dalsze, stopniowe zmniejszanie dawki, ale w wolniejszym tempie. Szczególne grupy pacjentów. Nie zaleca się dostosowania dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku, jedynie ze względu na wiek pacjenta. Jednakże należy zachować ostrożność stosując lek u pacjentów w podeszłym wieku, szczególnie u pacjentów z dużymi zaburzeniami depresyjnymi lub uogólnionymi zaburzeniami lękowymi w przypadku podawania dawki 120 mg na dobę, dla której istnieją ograniczone dane. Nie wolno stosować leku u pacjentów z chorobami wątroby powodującymi zaburzenia czynności wątroby. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (CCr 30-80 ml/min). Nie wolno stosować leku u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (CCr <30 ml/min). Duloksetyny nie należy stosować u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych ze względu na bezpieczeństwo stosowania i skuteczność. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności duloksetyny w leczeniu zaburzeń lękowych uogólnionych u dzieci i młodzieży w wieku od 7 do 17 lat. Nie badano bezpieczeństwa stosowania i skuteczności duloksetyny w leczeniu bólu w obwodowej neuropatii cukrzycowej.

        Zastosowanie

        Leczenie dużych zaburzeń depresyjnych. Leczenie bólu w obwodowej neuropatii cukrzycowej. Leczenie zaburzeń lękowych uogólnionych. Lek jest wskazany do stosowania u dorosłych.

        Treść ulotki

        1. Co to jest lek Dulofor i w jakim celu się go stosuje

        Lek Dulofor zawiera substancję czynną duloksetynę. Dulofor zwiększa stężenie serotoniny
        i noradrenaliny w układzie nerwowym.

        Lek Dulofor wskazany jest u dorosłych w leczeniu:
        - depresji,
        - zaburzeń lękowych uogólnionych (przewlekłe uczucie lęku lub nerwowość),
        - bólu w neuropatii cukrzycowej (opisywanego zwykle jako palący, przeszywający, kłujący,
          rwący lub porównywany do porażenia prądem. W określonej części ciała może nastąpić utrata
          czucia lub wystąpić mogą odczucia dotyku, ciepła lub chłodu, a ucisk może wywoływać ból).

        U większości osób z depresją lub lękiem lek Dulofor zaczyna działać w ciągu dwóch tygodni od
        rozpoczęcia leczenia, jednak poprawa samopoczucia może nastąpić po 2 do 4 tygodniach. Jeśli po tym
        czasie pacjent nie poczuje się lepiej, należy zwrócić się do lekarza. Nawet jeżeli nastąpi poprawa stanu
        pacjenta, lekarz może zalecić kontynuowanie przyjmowania leku Dulofor, aby zapobiec nawrotowi
        depresji lub lęku.

        U osób z bólem w neuropatii cukrzycowej poprawa stanu może nastąpić po kilku tygodniach. Należy
        zwrócić się do lekarza, jeśli poprawa nie nastąpiła po upływie 2 miesięcy.

        2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Dulofor

        Kiedy nie stosować leku Dulofor:
        - jeśli pacjent ma uczulenie na duloksetynę lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
          (wymienionych w punkcie 6),
        - jeśli u pacjenta występuje choroba wątroby,
        - jeśli u pacjenta występuje ciężka choroba nerek,
        - jeśli pacjent przyjmuje lub w ciągu ostatnich 14 dni przyjmował inny lek, będący inhibitorem
          monoaminooksydazy (IMAO) (patrz „Lek Dulofor a inne leki”),
        - jeśli pacjent przyjmuje fluwoksaminę, która jest przeważnie stosowana w leczeniu depresji,
          cyprofloksacynę lub enoksacynę (leki stosowane w leczeniu niektórych zakażeń).

        Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli u pacjenta występuje wysokie ciśnienie tętnicze lub choroba serca.
        Lekarz zdecyduje, czy pacjent powinien przyjmować lek Dulofor.

        Ostrzeżenia i środki ostrożności
        Poniżej wymieniono przyczyny, z powodu których lek Dulofor może nie być odpowiedni dla pacjenta.
        Pacjent przed przyjęciem leku Dulofor powinien poinformować lekarza, jeżeli:
        - pacjent przyjmuje inne leki przeciwdepresyjne (patrz „Lek Dulofor a inne leki”),
        - pacjent przyjmuje leki ziołowe zawierające ziele dziurawca zwyczajnego (Hypericum
         
        perforatum),
        - u pacjenta występuje choroba nerek,
        - u pacjenta występowały w przeszłości napady padaczkowe,
        - u pacjenta występowały w przeszłości epizody manii,
        - u pacjenta występuje choroba afektywna dwubiegunowa,
        - u pacjenta występują choroby oczu, takie jak określony rodzaj jaskry (podwyższone ciśnienie
          w oku),
        - u pacjenta występowały kiedyś zaburzenia krzepnięcia krwi (skłonność do powstawania
          siniaków), zwłaszcza jeśli pacjentka jest w ciąży (patrz „Ciąża i karmienie piersią”),
        - u pacjenta występuje ryzyko wystąpienia zmniejszonego stężenia sodu (na przykład podczas
          przyjmowania leków moczopędnych, zwłaszcza przez osoby w wieku podeszłym),
        - pacjent przyjmuje obecnie inne leki, które mogą powodować uszkodzenie wątroby.

        Duloksetyna, główny składnik leku Dulofor, występuje także w różnych lekach stosowanych
        w leczeniu innych chorób:
        - bólu w neuropatii cukrzycowej,
        - depresji,
        - lęku,
        - nietrzymania moczu.
        Należy unikać jednoczesnego stosowania więcej niż jednego z tych leków. Pacjent powinien
        skonsultować z lekarzem, jeśli przyjmuje inne leki zawierające duloksetynę.

        Dulofor może wywoływać uczucie niepokoju lub niemożność spokojnego usiedzenia lub ustania
        w miejscu. W razie wystąpienia takich objawów, należy poinformować o tym lekarza.

        Należy również skontaktować się z lekarzem:
        Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe, takie jak niepokój, omamy, utrata
        koordynacji, przyspieszone bicie serca, podwyższona temperatura ciała, szybkie zmiany ciśnienia
        krwi, wzmożone odruchy, biegunka, śpiączka, nudności, wymioty, ponieważ może to oznaczać zespół
        serotoninowy.

        W najcięższej postaci zespół serotoninowy może przypominać złośliwy zespół neuroleptyczny.
        Objawami przedmiotowymi i podmiotowymi złośliwego zespołu neuroleptycznego mogą być
        połączenie gorączki, przyspieszonego bicia serca, pocenia się, silnej sztywności mięśni, splątania,
        zwiększenia aktywności enzymów mięśniowych (oznaczanych na podstawie badania krwi).

        Leki, takie jak Dulofor (tak zwane SNRI), mogą spowodować wystąpienie objawów zaburzeń
        czynności seksualnych (patrz punkt 4). W niektórych przypadkach objawy te utrzymywały się po
        przerwaniu leczenia.

        Myśli samobójcze i pogłębiająca się depresja lub stany lękowe
        Depresja i (lub) stany lękowe mogą przyczynić się do wystąpienia myśli o samookaleczeniu lub
        samobójstwie. Mogą się one nasilić po rozpoczęciu przyjmowania leków przeciwdepresyjnych,
        ponieważ musi upłynąć trochę czasu, zazwyczaj dwa tygodnie lub dłużej, zanim leki zaczną działać.
        Myśli te mogą nasilić się:
        - u pacjentów, u których wcześniej występowały myśli samobójcze lub myśli o samookaleczeniu.
        - u młodych dorosłych. Dane z badań klinicznych wykazały zwiększone ryzyko wystąpienia
          zachowań samobójczych u dorosłych w wieku poniżej 25 lat z chorobami psychicznymi, którzy byli
          leczeni lekami przeciwdepresyjnymi.

        Osoby, u których występuje depresja i (lub) zaburzenia lękowe, mogą czasami mieć myśli
        o samookaleczeniu lub o popełnieniu samobójstwa. Myśli te mogą nasilać się na początku stosowania
        leków przeciwdepresyjnych, gdyż leki te zaczynają działać dopiero po jakimś czasie, zazwyczaj po
        2 tygodniach, ale czasem później.

        Wystąpienie myśli samobójczych, myśli o samookaleczeniu lub popełnieniu samobójstwa jest bardziej
        prawdopodobne, jeśli:
        - pacjent miał już w przeszłości myśli samobójcze lub chęć samookaleczenia;
        - pacjent jest młodym dorosłym - dane z badań klinicznych wskazują na zwiększone ryzyko
          zachowań samobójczych u osób w wieku poniżej 25 lat z zaburzeniami psychicznymi,
          przyjmujących leki przeciwdepresyjne.

        Jeśli u pacjenta wystąpią myśli o samookaleczeniu lub samobójstwie, należy natychmiast
        skontaktować się z lekarzem lub udać się bezpośrednio do szpitala.

        Pomocne może okazać się poinformowanie krewnych lub przyjaciół o depresji lub zaburzeniach
        lękowych oraz poproszenie ich o przeczytanie tej ulotki. Pacjent może zwrócić się z prośbą
        o informowanie go, jeśli zauważą, że depresja lub lęk nasiliły się lub wystąpiły niepokojące zmiany
        w zachowaniu.

        Dzieci i młodzież w wieku poniżej 18 lat
        Zazwyczaj lek Dulofor nie powinien być stosowany u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.
        U pacjentów w wieku poniżej 18 lat, którzy przyjmują leki z tej grupy, występuje większe ryzyko
        wystąpienia działań niepożądanych, takich jak próby samobójcze, myśli samobójcze i wrogość
        (przeważnie agresja, zachowania buntownicze i przejawy gniewu). Mimo to lekarz może przepisać lek
        Dulofor pacjentowi w wieku poniżej 18 lat, jeżeli zdecyduje, że jest to dla niego korzystne. Jeśli
        lekarz przepisał lek Dulofor pacjentowi w wieku poniżej 18 lat, co wzbudziło wątpliwości, należy
        ponownie skontaktować się z lekarzem. Należy poinformować lekarza, jeżeli u pacjenta w wieku
        poniżej 18 lat przyjmującego lek Dulofor wystąpią lub nasilą się którekolwiek z wymienionych
        powyżej działań niepożądanych. Ponadto brak długoterminowych danych o bezpieczeństwie
        stosowania leku Dulofor w tej grupie wiekowej, dotyczących wzrostu, dojrzewania oraz rozwoju
        poznawczego i rozwoju zachowania.

        Lek Dulofor a inne leki
        Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
        obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

        Lekarz zdecyduje, czy można przyjmować lek Dulofor jednocześnie z innymi lekami. Nie należy
        zaczynać ani przerywać stosowania innych leków, w tym leków sprzedawanych bez recepty
        i preparatów ziołowych, bez skontaktowania się z lekarzem.

        Należy poinformować lekarza w razie przyjmowania któregokolwiek z wymienionych poniżej leków:

        Inhibitory monoaminooksydazy (IMAO): Nie należy przyjmować leku Dulofor jednocześnie z innym
        lekiem przeciwdepresyjnym zwanym inhibitorem monoaminooksydazy (IMAO) lub w krótkim
        odstępie czasu (w ciągu 14 dni) po zaprzestaniu stosowania IMAO. Do leków z grupy IMAO należą
        moklobemid (lek przeciwdepresyjny) oraz linezolid (antybiotyk). Jednoczesne przyjmowanie IMAO
        z wieloma lekami wydawanymi na receptę, w tym z lekiem Dulofor, może powodować ciężkie lub
        nawet zagrażające życiu działania niepożądane. Po odstawieniu IMAO musi upłynąć przynajmniej
        14 dni zanim rozpocznie się przyjmowanie leku Dulofor. Zanim zacznie się przyjmowanie IMAO
        musi upłynąć przynajmniej 5 dni od odstawienia leku Dulofor.

        Leki powodujące senność: Lekami tymi mogą być leki wydawane na receptę, np. benzodiazepiny,
        silne leki przeciwbólowe, leki przeciwpsychotyczne, fenobarbital i leki przeciwhistaminowe.

        Leki zwiększające stężenie serotoniny: Tryptany, buprenorfina, tramadol, tryptofan, selektywne
        inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (np. paroksetyna i fluoksetyna), selektywne inhibitory
        wychwytu zwrotnego noradrenaliny (np. wenlafaksyna), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne
        (np. klomipramina, amitryptylina), petydyna, ziele dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum)
        i IMAO (np. moklobemid i linezolid). Leki te zwiększają ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.
        W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów podczas stosowania tych leków jednocześnie
        z lekiem Dulofor, należy skontaktować się z lekarzem.

        Doustne leki przeciwzakrzepowe lub leki przeciwpłytkowe: Leki, które rozrzedzają krew lub
        zapobiegają krzepnięciu krwi. Leki te mogą zwiększyć ryzyko wystąpienia krwawienia.

        Stosowanie leku Dulofor z jedzeniem, piciem i alkoholem
        Lek Dulofor można przyjmować w czasie posiłków lub między posiłkami. Należy zachować
        ostrożność, spożywając alkohol podczas przyjmowania leku Dulofor.

        Ciąża i karmienie piersią
        Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
        dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

        Pacjentka powinna poinformować lekarza, jeżeli podczas stosowania leku Dulofor zajdzie w ciążę lub
        planuje zajść w ciążę. Pacjentka może przyjmować lek Dulofor dopiero po omówieniu z lekarzem
        spodziewanych korzyści z leczenia i możliwego zagrożenia dla nienarodzonego dziecka.

        Pacjentka powinna poinformować położną i (lub) lekarza o przyjmowaniu leku Dulofor. Stosowanie
        w trakcie ciąży podobnych leków (selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny) może
        zwiększać ryzyko ciężkiego stanu u dzieci, zwanego przetrwałym nadciśnieniem płucnym
        noworodków, powodującego szybszy oddech u dziecka i sinicę. Takie objawy występują zwykle
        w ciągu pierwszych 24 godzin po urodzeniu. Jeśli pacjentka stwierdzi ich wystąpienie u swojego
        dziecka, powinna natychmiast skontaktować się z położną i (lub) lekarzem.

        Jeśli pacjentka przyjmuje lek Dulofor pod koniec trwania ciąży, u noworodka mogą wystąpić pewne
        objawy. Zwykle występują w chwili urodzenia lub w ciągu kilku dni po urodzeniu. Objawy mogą
        obejmować wiotkość mięśni, drżenie, drżączkę, trudności w ssaniu, problemy z oddychaniem i napady
        drgawek. Jeśli pacjentka stwierdzi wystąpienie któregokolwiek z tych objawów lub martwi ją stan
        zdrowia dziecka, powinna zwrócić się do lekarza lub położnej z prośbą o pomoc.

        Jeśli pacjentka przyjmuje lek Dulofor pod koniec trwania ciąży, istnieje zwiększone ryzyko
        nadmiernego krwawienia z pochwy krótko po porodzie, zwłaszcza jeśli pacjentka ma zaburzenia
        krzepnięcia w wywiadzie. Należy poinformować lekarza lub położną o przyjmowaniu duloksetyny,
        aby mogli zalecić odpowiednie postępowanie.

        Dostępne dane dotyczące stosowania duloksetyny w ciągu pierwszych trzech miesięcy ciąży, ogólnie
        nie wykazują zwiększonego ryzyka wad wrodzonych u dziecka. Jeśli pacjentka przyjmuje lek Dulofor
        w drugiej połowie ciąży, może wystąpić zwiększone ryzyko wczesnego porodu, głównie między 35.
        a 36. tygodniem ciąży (6 dodatkowych przedwcześnie urodzonych niemowląt na każde 100 kobiet
        przyjmujących duloksetynę w drugiej połowie ciąży).

        Pacjentka powinna poinformować lekarza, jeśli karmi piersią. Nie jest zalecane stosowanie leku
        Dulofor w okresie karmienia piersią. Kobiety karmiące piersią powinny zwrócić się do lekarza lub
        farmaceuty po poradę.

        Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
        Dulofor może powodować senność lub zawroty głowy. Pacjent nie powinien prowadzić pojazdów ani
        obsługiwać maszyn, zanim nie pozna swojej reakcji na lek Dulofor.

        Dulofor zawiera laktozę, czerwień Allura (E 129), żółcień pomarańczową FCF (E 110) i sód
        Jeśli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję na niektóre cukry, pacjent powinien skontaktować
        się z lekarzem przed przyjęciem leku.

        Czerwień Allura (E 129) może wywoływać reakcje alergiczne.

        Żółcień pomarańczowa FCF (E 110) może powodować reakcje alergiczne (tylko dla Dulofor 60 mg).

        Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na kapsułkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od
        sodu”.

        3. Jak stosować lek Dulofor

        Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości
        należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

        Lek Dulofor przyjmuje się doustnie. Kapsułkę należy połykać w całości, popijając wodą.

        Leczenie depresji i bólu w neuropatii cukrzycowej:
        Zwykle stosowana dawka leku Dulofor to 60 mg przyjmowane raz na dobę. Jednakże, lekarz zaleci
        dawkę odpowiednią dla konkretnego pacjenta.

        Leczenie zaburzeń lękowych uogólnionych:
        Zwykle stosowana dawka początkowa leku Dulofor to 30 mg raz na dobę. U większości pacjentów
        dawka jest następnie zwiększana do 60 mg raz na dobę. Jednakże, lekarz zaleci odpowiednią dawkę
        dla konkretnego pacjenta. Dawka może być zwiększona aż do 120 mg, w zależności od reakcji
        pacjenta na leczenie.

        Przyjmowanie leku Dulofor codziennie o tej samej porze dnia pomoże pamiętać o jego zażyciu.

        Lekarz poinformuje pacjenta, jak długo należy przyjmować lek Dulofor. Nie należy przerywać
        stosowania leku Dulofor ani zmieniać stosowanej dawki bez konsultacji z lekarzem. Istotne jest
        właściwe leczenie choroby, aby pacjent poczuł się lepiej. W przypadku braku leczenia stan pacjenta
        może się utrzymywać, a także może się nasilić i stać się trudny do leczenia.

        Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Dulofor
        W razie przyjęcia większej niż zalecana dawki leku Dulofor należy natychmiast skontaktować się
        z lekarzem lub farmaceutą. Objawy przedawkowania to: senność, śpiączka, zespół serotoninowy
        (rzadko występująca reakcja, która może powodować uczucie nadmiernego zadowolenia, senność,
        zaburzenia koordynacji ruchowej, niepokój, wrażenie upojenia alkoholowego, gorączkę, pocenie się
        lub sztywność mięśni), drgawki, wymioty i szybka akcja serca.

        Pominięcie zastosowania leku Dulofor
        W razie pominięcia dawki, należy zażyć ją tak szybko, jak to możliwe. Jeśli jednak nadejdzie pora
        przyjęcia następnej dawki, należy pominąć opuszczoną dawkę i zażyć pojedynczą dawkę, jak
        zazwyczaj. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki. Nie należy
        zażywać większej dawki dobowej leku Dulofor niż zalecił lekarz.

        Przerwanie stosowania leku Dulofor
        Nawet w przypadku odczucia poprawy nie należy przerywać stosowania kapsułek bez porozumienia
        się z lekarzem. Jeśli lekarz zdecyduje, że pacjent nie musi już stosować leku Dulofor, zaleci
        zmniejszanie stosowanej dawki przez co najmniej 2 tygodnie.

        U niektórych pacjentów, którzy nagle przerywają stosowanie leku Dulofor, mogą wystąpić objawy,
        takie jak:
        - zawroty głowy,
        - uczucie mrowienia podobne do kłucia szpilkami lub igłami lub wrażenie porażenia prądem
          (szczególnie w obrębie głowy),
        - zaburzenia snu (żywe sny, koszmary senne, trudności w zasypianiu),
        - zmęczenie, senność,
        - niepokój ruchowy lub pobudzenie,
        - lęk,
        - mdłości (nudności) lub wymioty,
        - drżenie (drgawki),
        - ból głowy,
        - ból mięśni,
        - drażliwość,
        - biegunka,
        - nadmierna potliwość.

        Objawy te zazwyczaj nie są ciężkie i ustępują w ciągu kilku dni. Jeśli jednak są uciążliwe, należy
        skontaktować się z lekarzem.

        W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku, należy zwrócić
        się do lekarza lub farmaceuty.

        4. Możliwe działania niepożądane

        Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
        Działania te są zwykle łagodne lub umiarkowane i zazwyczaj ustępują po kilku tygodniach.

        Bardzo często zgłaszane działania niepożądane (mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 osób)
        - ból głowy
        - senność
        - nudności
        - suchość w jamie ustnej

        Często zgłaszane działania niepożądane (mogą dotyczyć do 1 na 10 osób)
        - brak apetytu
        - zaburzenia snu
        - pobudzenie
        - zmniejszony popęd płciowy
        - trudność lub niemożność osiągnięcia orgazmu
        - lęk
        - nietypowe sny
        - zawroty głowy
        - uczucie spowolnienia
        - drżenie mięśni
        - drętwienie, w tym zdrętwienie, uczucie kłucia lub mrowienie skóry
        - niewyraźne widzenie
        - szumy w uszach (słyszenie dźwięku w uszach przy braku zewnętrznego źródła dźwięku)
        - uczucie kołatania serca
        - zwiększenie ciśnienia tętniczego, nagłe zaczerwienienie twarzy
        - wzmożone ziewanie
        - zaparcie
        - biegunka
        - ból brzucha
        - wymioty
        - zgaga
        - niestrawność, wiatry
        - zwiększone pocenie, wysypka (swędząca)
        - ból mięśni, kurcze mięśni
        - bolesne oddawanie moczu, częste oddawanie moczu
        - problem z uzyskaniem erekcji, zmiany w ejakulacji
        - upadki (zwłaszcza u osób w podeszłym wieku), zmęczenie
        - zmniejszenie masy ciała

        U dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat z depresją, leczonych tym lekiem obserwowano
        zmniejszenie masy ciała po rozpoczęciu przyjmowania leku. Po 6 miesiącach leczenia masa ciała
        zwiększała się i wyrównywała z tą obserwowaną u innych dzieci i nastolatków w tym samym wieku
        i tej samej płci.

        Niezbyt często zgłaszane działania niepożądane (mogą dotyczyć do 1 na 100 osób)
        - zapalenie gardła powodujące chrypkę
        - myśli samobójcze
        - trudności z zasypianiem, pogorszona jakość snu
        - zgrzytanie zębami
        - dezorientacja
        - brak motywacji
        - nagłe mimowolne ruchy lub drganie mięśni
        - uczucie niepokoju lub niemożność spokojnego usiedzenia lub ustania w miejscu
        - zdenerwowanie
        - zaburzenia koncentracji
        - zaburzenia smaku, trudności w kontrolowaniu ruchów, np. brak koordynacji lub niezamierzone
          ruchy mięśni, zespół niespokojnych nóg
        - rozszerzenie źrenic (ciemny środkowy punkt oka), problemy ze wzrokiem
        - zawroty głowy, zawroty głowy spowodowane zaburzeniami błędnika
        - ból ucha
        - szybkie i (lub) niemiarowe bicie serca
        - omdlenia, zawroty głowy
        - uczucie pustki w głowie lub omdlenia przy wstawaniu
        - uczucie zimna w palcach rąk i (lub) stóp
        - ucisk w gardle
        - krwawienie z nosa
        - wymioty z krwią lub czarny, smolisty kał
        - zapalenie żołądka i jelit, odbijanie się treści żołądkowej
        - trudności w połykaniu
        - zapalenie wątroby, które może powodować ból brzucha i zażółcenie skóry lub białkówek oka
        - nocne pocenie się, pokrzywka, zimne poty
        - wrażliwość na światło słoneczne
        - zwiększona skłonność do powstawania siniaków
        - sztywność i drganie mięśni
        - trudność lub niemożność oddawania moczu
        - trudność w rozpoczęciu oddawania moczu
        - potrzeba oddawania moczu w nocy
        - potrzeba oddawania moczu w ilości większej niż zazwyczaj
        - zmniejszenie ilości wydzielanego moczu
        - nieprawidłowe krwawienie z pochwy
        - zaburzenia miesiączkowania, w tym nasilone, bolesne, nieregularne lub przedłużające się
          miesiączki
        - rzadko skąpe miesiączki lub brak miesiączki
        - ból jąder lub moszny
        - ból w klatce piersiowej
        - uczucie zimna, uczucie gorąca
        - zaburzenia chodu
        - pragnienie
        - dreszcze
        - zwiększenie masy ciała

        Lek Dulofor może wywoływać działania niepożądane, których nie jest się świadomym, takie jak
        zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych lub stężenia we krwi potasu, zwiększenie aktywności
        kinazy fosfokreatynowej, stężenia glukozy czy cholesterolu we krwi.

        Rzadko zgłaszane działania niepożądane (mogą dotyczyć do 1 na 1 000 osób)
        - ciężka reakcja alergiczna powodująca trudności w oddychaniu, zawroty głowy z obrzękiem
          języka lub warg, reakcje alergiczne
        - zmniejszenie czynności tarczycy, które może powodować zmęczenie lub zwiększenie masy
          ciała
        - odwodnienie
        - małe stężenie sodu we krwi (zwłaszcza u osób w wieku podeszłym; objawami mogą być:
          zawroty głowy, osłabienie, stany splątania, uczucie senności, nadmiernego zmęczenia lub
          nudności, lub wymioty, cięższe objawy to omdlenia, drgawki oraz upadki)
        - zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH)
        - zachowania samobójcze
        - stan pobudzenia maniakalnego (nadmierna aktywność, gonitwa myśli i zmniejszona potrzeba
          snu)
        - omamy, agresja i przejawy gniewu
        - „zespół serotoninowy” (rzadko występująca reakcja, która może powodować wrażenie
          nadmiernego zadowolenia, senność, zaburzenia koordynacji ruchowej, niepokój, zwłaszcza
          ruchowy, wrażenie upojenia alkoholowego, gorączkę, pocenie się lub sztywność mięśni)
        - drgawki
        - zwiększenie ciśnienia w oku (jaskra)
        - kaszel, świsty oddechowe i duszność, z mogącą wystąpić jednocześnie gorączką
        - zapalenie jamy ustnej, nieprzyjemny oddech
        - jasnoczerwona krew w kale, zapalenie jelita grubego (prowadzące do biegunki)
        - niewydolność wątroby, żółte zabarwienie skóry lub białkówek oka (żółtaczka)
        - zespół Stevensa-Johnsona (poważny stan z pęcherzami na skórze, w jamie ustnej, oczach i na
          narządach płciowych)
        - ciężka reakcja alergiczna powodująca obrzęk twarzy lub gardła (obrzęk naczynioruchowy)
        - skurcz mięśni żuchwy
        - nieprawidłowy zapach moczu
        - objawy menopauzy
        - nieprawidłowa mleczna wydzielina z piersi u mężczyzn lub kobiet
        - nadmierne krwawienie z pochwy krótko po porodzie (krwotok poporodowy).

        Bardzo rzadko zgłaszane działania niepożądane (mogą dotyczyć do 1 na 10 000 osób)
        - zapalenie naczyń krwionośnych skóry

        Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
        - objawy przedmiotowe i podmiotowe choroby zwanej kardiomiopatią stresową, którymi mogą
          być: ból w klatce piersiowej, duszność, zawroty głowy, omdlenia, nieregularne bicie serca.

        Zgłaszanie działań niepożądanych
        Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
        w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce.
        Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania
        Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
        Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
        Al. Jerozolimskie 181C
        02-222 Warszawa
        tel.: + 48 22 49 21 301
        faks: + 48 22 49 21 309
        Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
        Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
        Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
        bezpieczeństwa stosowania leku.

        5. Jak przechowywać lek Dulofor

        Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

        Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na blistrze i pudełku po EXP.
        Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.
        Zapis na opakowaniu po skrócie EXP oznacza termin ważności, a po skrócie Lot oznacza numer serii.

        Przechowywać w temperaturze poniżej 30°C.

        Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
        farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
        środowisko.

        6. Zawartość opakowania i inne informacje

        Co zawiera lek Dulofor
        - Substancją czynną leku jest duloksetyna.
        - Każda 30 mg kapsułka zawiera 30 mg duloksetyny (w postaci chlorowodorku).
        - Każda 60 mg kapsułka zawiera 60 mg duloksetyny (w postaci chlorowodorku).
        - Pozostałe składniki to:
          Zawartość kapsułki: skrobia żelowana, kukurydziana, celuloza mikrokrystaliczna, powidon K30, talk,
          magnezu stearynian, sodu stearylofumaran, hypromelozy octanobursztynian, tytanu dwutlenek
          (E 171), laktoza jednowodna, hypromeloza, makrogol 4000
          Osłonka kapsułki: tytanu dwutlenek (E 171), żelatyna, błękit brylantowy FCF (E 133), czerwień
          Allura (E 129), żółcień chinolinowa (E 104) (tyko 60 mg), żółcień pomarańczowa (E 110) (tylko
          60 mg)
          Jadalny zielony tusz zawiera: szelak, indygotynę (E 132), tytanu dwutlenek (E 171), glikol
          propylenowy (E 1520)

        Jak wygląda lek Dulofor i co zawiera opakowanie
        Dulofor, 30 mg: kapsułka o rozmiarze 2 z nieprzezroczystym białym korpusem z nadrukiem “30”
        i nieprzezroczystym ciemnoniebieskim wieczkiem, zawierająca 4 białe lub prawie białe, okrągłe,
        obustronnie wypukłe tabletki.

        Dulofor, 60 mg: kapsułka o rozmiarze 0E z żółtawozielonym korpusem z nadrukiem “60”
        i nieprzezroczystym ciemnoniebieskim wieczkiem, zawierająca 8 białych lub prawie białych, okrągłych,
        obustronnie wypukłych tabletek.

        Lek Dulofor, kapsułki dojelitowe, twarde jest dostępny w blistrach (PVC/PE/PCTFE/Aluminium lub
        PA/Aluminium/PVC/Aluminium) w tekturowym pudełku.
        Wielkości opakowań:
        Dulofor 30 mg: 7, 28 i 98 kapsułek
        Dulofor 60 mg: 28, 56, 84, 98, 100 i 500 kapsułek

        Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

        Podmiot odpowiedzialny i wytwórca
        Podmiot odpowiedzialny

        Zakłady Farmaceutyczne POLPHARMA S.A.
        ul. Pelplińska 19, 83-200 Starogard Gdański
        tel. +48 22 364 61 01

        Wytwórca
        Pharmathen International S.A.
        Industrial Park Sapes
        Rodopi Prefecture, Block No 5
        69300 Rodopi
        Grecja

        Pharmathen S.A.
        6 Dervenakion Str.
        153 51 Pallini, Attiki
        Grecja

        Data ostatniej aktualizacji ulotki: wrzesień 2024 r.
        Dane o lekach i suplementach diety dostarcza Pharmindex
        Produkt został dodany do koszyka
        Przejdź do koszyka

        STREFAAPTEK.PL

        • O nas
        • Regulamin StrefaAptek.pl
        • Kontakt
        • Polityka prywatności
        • Klauzula informacyjna dla pacjenta
        • Mapa serwisu

        DLA APTEK

        • Klauzula informacyjna dla aptek
        • Współpraca
        Copyright © Medicover 2026