logo logo loop icon Szukaj apteki/leku Zwiń Medicover Strefa aptek
Znajdź aptekęZnajdź lekDla aptekO nas
×
Szukam leku
Szukam apteki
        strefa aptek.pl Leki Dexaven 4 mg/ml roztw. do wstrz. 10 amp. 2 ml

        Dexaven, 4 mg/ml, roztw. do wstrz., 10 amp. 2 ml

        Dexaven
        4 mg/ml, roztw. do wstrz., 10 amp. 2 ml
        • 4 mg/ml, 10 amp. 1 ml, roztw. do wstrz.
        Producent

        Bausch Health Ireland

        Opakowanie

        10 amp. 2 ml

        Postać

        roztw. do wstrz.

        Dostępność

        Produkt dostępny na receptę

        Dawkowanie

        Dawkowanie należy indywidualizować w zależności od wskazań, stanu pacjenta i jego reakcji na leczenie. Ogólne wytyczne dawkowania. Stosuje się 4-16 mg/dobę, wyjątkowo do 32 mg/dobę. Zwykle jednorazowa dawka wynosi 4-8 mg. Dawkę można powtórzyć w razie potrzeby w odpowiednich odstępach, kilka razy w ciągu doby. Jednakże w nagłych sytuacjach zagrażających życiu (np. wstrząs anafilaktyczny, ostry atak astmy) mogą być potrzebne znacznie większe dawki. Gdy choroba znajduje się pod kontrolą, należy zmniejszać stopniowo dawkowanie do najmniejszej skutecznej dawki, stale monitorując i obserwując pacjenta. W leczeniu obrzęku mózgu należy stosować dawkę 10 mg dożylnie, a następnie 4 mg domięśniowo co 6 h, aż do ustąpienia objawów. Odpowiedź uzyskuje się zwykle w ciągu 12-24 h. Następnie, po 2-4 dniach dawkowanie może zostać zmniejszone, a po 5-7 dniach stopniowo zakończone. Leczenie polegające na miejscowym wstrzyknięciu i podaniu nasiękowym zazwyczaj wymaga podania dawki od 4 do 8 mg. Dawka 2 mg jest wystarczająca w przypadku wstrzyknięcia do małych stawów. W profilaktyce nudności i wymiotów indukowanych chemio- lub radioterapią oraz innych działań niepożądanych i powikłań związanych z prowadzoną terapią przeciwnowotworową optymalna dawka deksametazonu nie została ustalona. Zazwyczaj stosuje się od 8-20 mg dożylnie przed podaniem chemioterapii. W niektórych przypadkach dodatkowa dawka dożylna lub doustna deksametazonu była podawana po 24-72 h. Preparat powinien być stosowany zgodnie z dawkowaniem określonym w protokołach chemioterapii. W profilaktyce i leczeniu powikłań zabiegów chirurgicznych, w tym głównie nudności i wymiotów rekomendowana dawka wynosi od 4-5 mg deksametazonu podanego dożylnie. Dawkowanie leku należy indywidualizować w zależności od stanu pacjenta. Zwykle dawki początkowe są większe, a po uzyskaniu pożądanego efektu terapeutycznego zmniejsza się je do ustalenia najmniejszej dawki umożliwiającej utrzymanie korzystnego efektu terapeutycznego, lub aż do odstawienia leku. Sytuacje stresowe u pacjenta mogą spowodować konieczność zwiększenia dawkowania. Po długotrwałym stosowaniu, preparat należy odstawiać powoli. Dzieci i młodzież. Wymagania dotyczące dawkowania są różne i mogą być zmieniane w zależności od indywidualnych potrzeb pacjenta. Zazwyczaj od 0,2-0,4 mg/kg mc. na dobę. Szczególne grupy pacjentów. Działania niepożądane występujące po zastosowaniu glikokortykosteroidów mogą mieć cięższy przebieg u osób w podeszłym wieku, szczególnie dotyczy to pacjentów, u których występuje osteoporoza, nadciśnienie tętnicze, hipokaliemia, cukrzyca, podatność na infekcje i ścieńczenia skóry - aby uniknąć reakcji zagrażających życiu, należy otoczyć takich pacjentów szczególną opieką. Leczenie Covid-19. Dorośli: 6 mg na dobę, dożylnie, do 10 dni. Młodzież w wieku od 12 lat: 6 mg/dawkę dożylnie raz na dobę przez okres do 10 dni. Czas trwania leczenia powinien być ustalany na podstawie odpowiedzi klinicznej i indywidualnych wymagań pacjenta. Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów w podeszłym wieku, z zaburzeniami czynności nerek lub zaburzeniami czynności wątroby. Sposób podania. Preparat można podawać we wstrzyknięciu dożylnym lub domięśniowym, albo we wlewie kroplowym. Preparat może być również podawany nasiękowo lub dostawowo. Podanie domięśniowe powinno być głębokie, do dużej masy mięśni. Szybkie dożylne wstrzyknięcie dużych dawek glikokortykosteroidów może czasami spowodować zapaść sercowo-naczyniową, dlatego wstrzyknięcie należy wykonywać powoli. Niezależnie od drogi podania, należy ściśle przestrzegać aseptycznej techniki przygotowywania i podawania leku. Bezpośrednio przed podaniem we wlewie zawartość ampułki należy rozcieńczyć 0,9% roztworem NaCl lub roztworem glukozy 5%. Konieczne jest branie pod uwagę dodatkowej zawartości sodu wchodzącego w skład rozcieńczalnika.

        Zastosowanie

        Lek jest wskazany do stosowania u osób dorosłych oraz dzieci w wieku od jednego miesiąca w następujących sytuacjach klinicznych: leczenie ostrych stanów zagrożenia życia wymagających podania glikokortykosteroidów (m.in. wstrząs o różnej etiologii, obrzęk mózgu, obrzęk krtani i strun głosowych, ostre odczyny uczuleniowe, ciężkie stany spastyczne oskrzeli, tj. stan astmatyczny, dychawica oskrzelowa w przebiegu zakażenia, przewlekły nieżyt oskrzeli, przełomy w chorobie Addisona); sytuacje kliniczne wymagające zastosowania glikokortykosteroidów celem leczenia i (lub) łagodzenia objawów choroby podstawowej lub jej powikłań; profilaktyka nudności i wymiotów indukowanych chemio- lub radioterapią oraz innych działań niepożądanych i powikłań związanych z prowadzoną terapią przeciwnowotworową, którym można zapobiec lub złagodzić poprzez podanie glikokortykosteroidów; profilaktyka i leczenie powikłań zabiegów chirurgicznych, w tym głównie nudności i wymiotów, którym można zapobiec lub złagodzić poprzez podanie glikokortykosteroidów. Ponadto lek jest wskazany w leczeniu COVID-19 u pacjentów dorosłych i młodzieży (w wieku 12 lat i starszych o mc. co najmniej 40 kg), którzy wymagają tlenoterapii. Uwaga. Ze względu na ciężkie powikłania i działania niepożądane przewlekłej kortykoterapii pozasubstytucyjnej, decyzję o podjęciu takiego leczenia należy każdorazowo rozważyć uwzględniając zarówno możliwe korzyści dla pacjenta jak i potencjalne zagrożenia.

        Treść ulotki

        1. Co to jest lek Dexaven i w jakim celu się go stosuje

        Roztwór do wstrzykiwań Dexaven zawiera fosforan deksametazonu, w postaci dobrze
        rozpuszczalnego w wodzie i płynach ustrojowych sodu fosforanu deksametazonu.
        Deksametazon jest syntetycznym glikokortykosteroidem (rodzaj hormonu kory nadnerczy). Wywiera
        bardzo silne i długotrwałe działanie przeciwzapalne, przeciwalergiczne i immunosupresyjne,
        natomiast pozbawiony jest działania mineralokortykoidowego (hormonalnego wpływu na składniki
        mineralne organizmu).

        Dexaven może być stosowany u osób dorosłych i dzieci w wieku od jednego miesiąca
        w następujących przypadkach:
        - Leczenie ostrych stanów zagrożenia życia wymagających podania glikokortykosteroidów
          (m.in. wstrząs o różnej etiologii, obrzęk mózgu, obrzęk krtani i strun głosowych, ostre
          odczyny uczuleniowe, ciężkie stany spastyczne oskrzeli, tj. stan astmatyczny, dychawica
          oskrzelowa w przebiegu zakażenia, przewlekły nieżyt oskrzeli, przełomy w chorobie
          Addisona).
        - Sytuacje kliniczne wymagające zastosowania glikokortykosteroidów celem leczenia i (lub)
          łagodzenia objawów choroby podstawowej lub jej powikłań.
        - Profilaktyka nudności i wymiotów indukowanych chemio- lub radioterapią oraz innych
          działań niepożądanych i powikłań związanych z prowadzoną terapią przeciwnowotworową,
          którym można zapobiec lub złagodzić poprzez podanie glikokortykosteroidów.
        - Profilaktyka i leczenie powikłań zabiegów chirurgicznych, w tym głównie nudności
          i wymiotów, którym można zapobiec lub złagodzić poprzez podanie glikokortykosteroidów.

        Ponadto Dexaven jest stosowany w leczeniu COVID-19 u pacjentów dorosłych i młodzieży (w wieku
        12 lat i starszych o masie ciała wynoszącej co najmniej 40 kg) wymagających tlenoterapii.

        2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Dexaven

        Kiedy nie stosować leku Dexaven
        - jeśli pacjent ma uczulenie na deksametazon lub inne kortykosteroidy lub którykolwiek z pozostałych
          składników tego leku (wymienionych w punkcie 6);
        - jeśli pacjent ma układowe zakażenia, o ile nie jest stosowane leczenie przeciwzakażeniowe;
        - domięśniowo, jeśli pacjent ma samoistną plamicę małopłytkową;
        - dostawowo, w przypadkach gdy u pacjenta występuje:
          - zakażenie w obrębie lub w bezpośrednim sąsiedztwie stawu, wymagające leczenia,
          - bakteryjne zapalenie stawów,
          - niestabilność stawów wymagająca leczenia,
          - skaza krwotoczna (samoistna lub spowodowana przez leki przeciwzakrzepowe),
          - zwapnienie okołostawowe,
          - pozanaczyniowa martwica kości,
          - zerwanie ścięgna,
          - staw Charcota.
        - nasiękowo bez dodatkowego leczenia przyczynowego w przypadku występowania zakażeń
          w miejscu podania.

        W ostrych, groźnych dla życia stanach nie ma żadnych przeciwwskazań do zastosowania leku
        Dexaven, zwłaszcza jeśli przewiduje się stosowanie go przez krótki czas (24 – 36 godzin).

        Ostrzeżenia i środki ostrożności
        Nie należy przerywać przyjmowania jakichkolwiek innych leków z grupy steroidów, chyba że zalecił
        tak lekarz.

        Deksametazonu nie należy podawać w chorobie COVID-19 u pacjentów, którzy nie wymagają
        podawania tlenu lub wentylacji mechanicznej, ze względu na brak korzyści terapeutycznych i ryzyko
        pogorszenia stanu zdrowia w tej grupie pacjentów.

        Przed rozpoczęciem stosowania leku Dexaven należy omówić to z lekarzem, farmaceutą lub
        pielęgniarką.
        Ogólne środki ostrożności dotyczące stosowania leków z grupy steroidów w określonych chorobach,
        maskowaniu zakażeń, jednocześnie stosowanych leków itp. zgodnie z aktualnymi zaleceniami.

        Lek może być zastosowany tylko w sposób i w dawkach określonych przez lekarza.

        Podczas stosowania leku Dexaven mogą wystąpić zaburzenia psychiczne od euforii, bezsenności,
        zmiany nastroju i osobowości, ciężkiej depresji do objawów psychotycznych. Należy
        poinformować lekarza o występujących w przeszłości lub występujących u członków najbliższej
        rodziny: chwiejności emocjonalnej, skłonnościach psychotycznych lub przebytych chorobach, takich
        jak depresja lub zespół maniakalno-depresyjny. Objawy towarzyszące tym stanom mogą nasilić się
        pod wpływem leku Dexaven.

        Glikokortykosteroidy mogą maskować pewne objawy zapalenia i podczas ich stosowania może dojść
        do rozwoju nowych zakażeń. Podczas stosowania glikokortykosteroidów może wystąpić
        zmniejszona odporność organizmu i trudności z lokalizacją zakażenia.

        W okresie przyjmowania leku nie należy się szczepić, ponieważ reakcje immunologiczne są osłabione
        i może być zaburzone wytwarzanie przeciwciał.

        Należy poinformować lekarza o przebytych chorobach infekcyjnych, takich jak ospa wietrzna, odra
        i otrzymanych szczepieniach oraz w przypadku narażenia na którąkolwiek z wymienionych chorób.
        W czasie stosowania deksametazonu należy unikać narażenia na choroby wirusowe (ospa,
        odra), szczególnie jeśli nie przebyto tych chorób w przeszłości.

        W okresie przyjmowania leku należy przeprowadzać częstą kontrolę kliniczną stanu zdrowia
        pacjentów w następujących przypadkach:
        - zakażenie ropne;
        - aktywny lub utajony wrzód trawienny; 
        - osteoporoza (szczególnie u kobiet w okresie pomenopauzalnym);
        - nadciśnienie tętnicze;
        - zastoinowa niewydolność krążenia;
        - cukrzyca;
        - trwająca lub przebyta ciężka psychoza maniakalno – depresyjna (zwłaszcza przebyta psychoza
          posteroidowa);
        - przebyta gruźlica;
        - jaskra (również jeżeli choroba występuje w rodzinie);
        - uszkodzenie lub marskość wątroby;
        - niewydolność nerek;
        - padaczka;
        - owrzodzenie błony śluzowej przewodu pokarmowego;
        - świeża anastomoza jelitowa;
        - predyspozycja do zakrzepowego zapalenia żył;
        - wrzodziejące zapalenie jelita grubego;
        - uchyłkowatość jelit;
        - miastenia (szybkie zmęczenie i osłabienie mięśni szkieletowych);
        - opryszczka oka zagrażająca perforacją rogówki;
        - niedoczynność tarczycy.

        Po podaniu leku Dexaven mogą wystąpić ciężkie reakcje uczuleniowe, takie jak obrzęk głośni,
        pokrzywka, skurcz oskrzeli, szczególnie u pacjentów, u których reakcje uczuleniowe występowały
        w przeszłości.

        Podanie dostawowe leku Dexaven zwiększa ryzyko zakażeń stawów. Przedłużone i powtarzane
        stosowanie glikokortykosteroidów w obrębie obciążonych stawów może prowadzić do
        pogorszenia zmian degeneracyjnych stawów. Jedną z możliwych przyczyn jest przeciążenie objętego
        chorobą stawu po ustąpieniu bólu lub innych objawów.

        Jeśli u pacjenta wystąpi nieostre widzenie lub inne zaburzenia widzenia, należy skontaktować się
        z lekarzem.

        Należy zwrócić się do lekarza, jeśli u pacjenta występują objawy zespołu rozpadu guza, takie jak
        skurcze mięśni, osłabienie mięśni, splątanie, zaburzenia widzenia lub utrata wzroku oraz płytki
        oddech, w przypadku gdy pacjent ma nowotwór układu krwiotwórczego.

        Należy zachować ostrożność podczas stosowania leku Dexaven u dzieci.

        Należy uważnie obserwować wzrost i rozwój dzieci w trakcie długotrwałego stosowania
        glikokortykosteroidów.

        Dostępne dane wskazują na występowanie długotrwałych zdarzeń niepożądanych wpływających na
        rozwój neurologiczny wcześniaków z przewlekłą chorobą płuc po rozpoczęciu wczesnego leczenia
        (<96 godzin) w dawce początkowej 0,25 mg/kg masy ciała dwa razy na dobę.

        Jeśli deksametazon jest podawany przedwcześnie urodzonemu niemowlęciu, konieczne jest
        kontrolowanie czynności i struktury serca.

        Działania niepożądane występujące po zastosowaniu glikokortykosteroidów mogą mieć cięższy
        przebieg u osób w podeszłym wieku, szczególnie dotyczy to osteoporozy, nadciśnienia tętniczego,
        hipokaliemii, cukrzycy, podatności na infekcje i ścieńczenia skóry.

        Lek Dexaven a inne leki
        Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta
        obecnie lub ostatnio a także o lekach, które pacjent planuje stosować, również tych, które wydawane
        są bez recepty.

        Niektóre leki mogą nasilić działanie Dexavenu i lekarz może chcieć uważnie monitorować stan
        pacjenta przyjmującego takie leki (w tym niektóre leki na HIV: rytonawir, kobicystat).

        W razie konieczności zastosowania deksametazonu w postaci wstrzyknięć w ostrych, groźnych dla
        życia stanach, zwłaszcza jeśli przewiduje się podawanie leku przez krótki czas, interakcje z innymi
        lekami nie są brane pod uwagę.
        Jeżeli deksametazon stosuje się długotrwale, działanie stosowanych równocześnie innych leków może
        być osłabione lub nasilone.

        Przyspieszenie metabolizmu deksametazonu i jednocześnie zmniejszenie jego działania leczniczego
        może wystąpić przy równoczesnym stosowaniu:
        - fenobarbitalu (lek nasenny);
        - ryfampicyny (lek przeciwgruźliczy);
        - ryfambutyny (lek bakteriobójczy);
        - karbamazepiny (lek stosowany w leczeniu padaczki);
        - fenylobutazonu (lek o działaniu przeciwzapalnym i przeciwbólowym);
        - fenytoiny (lek przeciwdrgawkowy i przeciwarytmiczny);
        - prymidonu (lek stosowany w leczeniu padaczki);
        - aminoglutetimidu (lek stosowany w leczeniu przeciwnowotworowym);
        - efedryny (składnik leków na przeziębienie).

        Siła działania deksametazonu może być zwiększona przez równoczesne stosowanie:
        - estrogenów (żeńskie hormony płciowe);
        - doustnych leków antykoncepcyjnych;
        - produktów leczniczych zawierających substancje hamujące CYP3A4, takie jak ketokonazol
          i itrakonazol (leki stosowane w leczeniu grzybicy).

        Deksametazon zwiększa:
        - utratę potasu, przy jednoczesnym stosowaniu z acetazolamidem (lek stosowany m.in. w leczeniu
          jaskry, padaczki), karbenoksolonem (lek stosowany w leczeniu choroby wrzodowej) lekami
          moczopędnymi (diuretykami) oraz lekami przeczyszczającymi;
        - toksyczność równocześnie stosowanych glikozydów nasercowych;
        - ryzyko występowania obrzęków przy jednoczesnym stosowaniu steroidów anabolicznych;
        - działanie niepożądane niesteroidowych leków przeciwzapalnych, a zwłaszcza ich wpływ na
          przewód pokarmowy;
        - klirens nerkowy salicylanów.

        Deksametazon zmniejsza:
        - stężenie niesteroidowych leków przeciwzapalnych w surowicy, tym samym zmniejszając ich
          skuteczność;
        - reakcje organizmu na szczepionki i anatoksyny, poprzez hamowanie czynności układu
          immunologicznego;
        - o połowę stężenia prazykwantelu (leku stosowanego w leczeniu zakażeń pasożytniczych) w osoczu.
        Deksametazon zmniejsza (rzadziej nasila) działanie pochodnych kumaryny (doustne leki
        przeciwzakrzepowe), co wymaga odpowiedniej zmiany ich dawkowania oraz kontroli parametrów
        krwi.
        Po stosowaniu kortykosteroidów z protyreliną, zwiększenie poziomu TSH po podaniu protyreliny
        może być obniżone.

        Fluorochinolony (jedna z grup antybiotyków) mogą zwiększać ryzyko dolegliwości ze strony ścięgien.

        Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność
        Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
        dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

        Ciąża
        Lek może być stosowany w ciąży jedynie w przypadkach, gdy w opinii lekarza korzyść dla matki
        przeważa nad możliwym zagrożeniem dla płodu. Noworodki urodzone przez matki, które podczas
        ciąży otrzymywały znaczne dawki deksametazonu, powinny pozostawać pod obserwacją ze względu
        na ryzyko wystąpienia niedoczynności kory nadnerczy.
        U noworodków matek, którym podano lek Dexaven pod koniec ciąży, może po urodzeniu występować
        we krwi małe stężenie cukru.

        Karmienie piersią
        Glikokortykosteroidy przenikają do mleka matki i mogą upośledzać wzrost, endogenną produkcję
        glikokortykosteroidów i wywołać inne działania niepożądane u noworodków i niemowląt. Zaleca się
        zaprzestanie karmienia piersią w okresie przyjmowania leku.

        Płodność
        Brak danych dotyczących wpływu deksametazonu na płodność u ludzi.

        Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
        Dexaven nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
        i obsługiwania maszyn.

        Lek Dexaven zawiera
        0,1 mg chlorku benzalkoniowego w każdym 1 ml, co odpowiada
        0,1 mg/1 ml w leku Dexaven 4 mg/ml i 0,2 mg/2 ml w leku Dexaven 8 mg/2 ml.

        Lek Dexaven zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na ampułkę (1 ml i 2 ml), to znaczy lek uznaje
        się za „wolny od sodu”.

        3. Jak stosować lek Dexaven

        Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. Lekarz zadecyduje, jak długo należy
        przyjmować deksametazon. W razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza.

        Lek podawany jest we wstrzyknięciu dożylnym, domięśniowym lub we wlewie drogą dożylną.
        Podanie domięśniowe powinno być głębokie, do dużej masy mięśni. Lek może być również podawany
        nasiękowo lub dostawowo. Wstrzyknięcie należy wykonywać powoli.
        Bezpośrednio przed podaniem we wlewie zawartość ampułki rozcieńcza się izotonicznym roztworem
        chlorku sodu (0,9%) lub roztworem glukozy 5%.
        Konieczne jest uwzględnienie dodatkowej zawartości sodu wchodzącego w skład rozcieńczalnika.

        Czas trwania leczenia zależy od wskazań i jest określany przez lekarza.

        Lekarz w zależności od nasilenia choroby, reakcji pacjenta na leczenie oraz szczególnych sytuacji (np.
        stres u pacjenta), ustali dla każdego pacjenta indywidualny schemat leczenia, którego należy
        ściśle przestrzegać.

        Zwykle dawki początkowe są większe. Po uzyskaniu pożądanego działania leczniczego dawkę
        zmniejsza się, aż do ustalenia najmniejszej dawki umożliwiającej utrzymanie korzystnego działania
        leczniczego, lub aż do odstawienia leku.

        Dorośli
        O ile nie przepisano inaczej, zalecana dawka wynosi od 4 do 16 mg na dobę; wyjątkowo do 32 mg na
        dobę. Zazwyczaj, jednorazowa dawka wynosi 4 do 8 mg.
        W razie potrzeby dawkę można powtarzać w odpowiednich odstępach, kilka razy w ciągu doby.
        Jednakże w nagłych sytuacjach zagrażających życiu (np. wstrząs anafilaktyczny, ostry atak astmy)
        mogą być potrzebne znacznie większe dawki.

        Leczenie obrzęku mózgu: należy stosować dawkę 10 mg dożylnie, a następnie 4 mg domięśniowo co
        6 godzin, aż do ustąpienia objawów. Odpowiedź uzyskuje się zwykle w ciągu 12 – 24 godzin.
        Następnie, po 2 – 4 dniach dawkowanie może zostać zmniejszone, a po 5 – 7 dniach stopniowo
        zakończone.

        Do stosowania w leczeniu Covid-19
        W leczeniu choroby COVID-19 należy stosować dawkę 6 mg na dobę, dożylnie, do 10 dni.
        U młodzieży (w wieku 12 lat lub starszej) zaleca się podawanie dożylnie 6 mg raz na dobę przez okres
        do 10 dni.

        Leczenie polegające na miejscowym podaniu nasiękowym i wstrzyknięciu zazwyczaj wymaga
        podania dawki od 4 do 8 mg. Dawka 2 mg jest wystarczająca w przypadku wstrzyknięcia do
        małych stawów.

        W profilaktyce nudności i wymiotów indukowanych chemio- lub radioterapią oraz innych działań
        niepożądanych i powikłań związanych z prowadzoną terapią przeciwnowotworową optymalna dawka
        deksametazonu nie została ustalona. Zazwyczaj stosuje się od 8 do 20 mg dożylnie przed podaniem
        chemioterapii. W niektórych przypadkach dodatkowa dawka dożylna lub doustna deksametazonu była
        podawana po 24-72 h. Lek należy stosować zgodnie z dawkowaniem określonym w protokołach
        chemioterapii.

        W profilaktyce i leczeniu powikłań zabiegów chirurgicznych, w tym głównie nudności i wymiotów
        rekomendowana dawka wynosi od 4 do 5 mg deksametazonu podanego dożylnie. Dawkowanie ustali
        lekarz w zależności od stanu pacjenta.

        Stosowanie u dzieci i młodzieży
        Wymagania dotyczące dawkowania są zmienne i mogą być zmieniane w zależności od
        indywidualnych potrzeb pacjenta. Zazwyczaj od 0,2 do 0,4 mg/kg masy ciała na dobę.

        Po długotrwałym stosowaniu, lek należy odstawiać powoli.

        Stosowanie leku u osób w podeszłym wieku
        Działania niepożądane występujące po zastosowaniu glikokortykosteroidów mogą mieć cięższy
        przebieg u osób w podeszłym wieku, szczególnie dotyczy to pacjentów, u których występuje
        osteoporoza, nadciśnienie tętnicze, hipokaliemia, cukrzyca, podatność na infekcje i ścieńczenia skóry.
        Aby uniknąć reakcji zagrażających życiu, należy otoczyć takich pacjentów szczególną opieką.

        Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Dexaven
        W przypadku zastosowania większej niż zalecana dawki leku należy niezwłocznie zwrócić się do
        lekarza.

        Pominięcie zastosowania leku Dexaven
        Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

        Przerwanie stosowania leku Dexaven
        Lek należy zawsze stosować zgodnie ze schematem zaleconym przez lekarza. Nie wolno przerywać
        stosowania leku Dexaven bez konsultacji z lekarzem, gdyż nagłe przerwanie leczenia może
        stanowić zagrożenie życia.

        Nie należy przerywać podawania ogólnoustrojowych kortykosteroidów u pacjentów, którzy są już
        leczeni ogólnoustrojowymi (doustnymi) kortykosteroidami z innych powodów (np. pacjenci
        z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (POChP)), ale nie wymagają suplementacji tlenem.

        W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
        do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki.

        4. Możliwe działania niepożądane

        Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

        Lek zastosowany krótkotrwale jest dobrze tolerowany i mało jest prawdopodobne wystąpienie działań
        niepożądanych, które zgłaszano podczas długotrwałego leczenia.
        Zawsze jednak należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych
        spowodowanych stosowaniem glikokortykosteroidów.

        Działania niepożądane o nieznanej częstości występowania (częstość nie może być określona na
        podstawie dostępnych danych):

        Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej: jałowa martwica głowy kości udowej i ramiennej,
        osłabienie mięśni, miopatia posteroidowa, utrata masy mięśniowej, osteoporoza, samoistne złamania
        łącznie z kompresyjnymi złamaniami kręgosłupa i patologicznymi złamaniami kości długich.

        Zaburzenia żołądka i jelit: nudności, wymioty, utrata łaknienia, która może spowodować zmniejszenie
        masy ciała, zwiększony apetyt, który może doprowadzić do zwiększenia masy ciała, biegunka lub
        zaparcia, wzdęcie brzucha, podrażnienie żołądka i zapalenie przełyku z owrzodzeniami, wrzód
        żołądka z możliwością perforacji i krwawienia, perforacja jelita cienkiego i grubego, w szczególności
        w zapalnych chorobach jelit, zapalenie trzustki.

        Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: zaburzone gojenie się ran, ścieńczenie skóry, która staje się
        wrażliwa i podatna na uszkodzenia, wybroczyny i wylewy krwawe, rumień na twarzy, rozstępy
        skórne, hirsutyzm (nadmierne owłosienie typu męskiego u kobiet), wykwity trądzikopodobne,
        zmniejszenie reaktywności w testach skórnych, reakcje nadwrażliwości takie jak: alergiczne zapalenie
        skóry, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy.
        Leczenie glikokortykosteroidami podawanymi pozajelitowo powoduje hipo- lub hiperpigmentację
        (zmniejszenie lub zwiększenie zabarwienia skóry), bliznowacenie, stwardnienia w obrębie skóry,
        zmniejszenie odczuwania bólu, zanik skóry lub tkanki podskórnej i ropnie jałowe w miejscu podania.

        Zaburzenia układu nerwowego: napady drgawek, zapalenie nerwów, parestezje, po odstawieniu
        glikokortykosteroidu może dojść do zwiększenia ciśnienia wewnątrzczaszkowego z tarczą zastoinową
        (rzekomy guz mózgu).

        Zaburzenia endokrynologiczne: zaburzenia miesiączkowania, objawy zespołu Cushinga, zahamowanie
        wzrostu u dzieci, wtórne zahamowanie czynności osi przysadkowo – nadnerczowej, zmniejszenie
        tolerancji węglowodanów, ujawnienie się utajonej cukrzycy i wzrost zapotrzebowania na insulinę lub
        doustne leki przeciwcukrzycowe u chorych na cukrzycę.

        Zaburzenia oka: zwiększone ciśnienie śródgałkowe, jaskra wtórna, wytrzeszcz, uszkodzenie nerwu
        wzrokowego, zaćma podtorebkowa tylnej części soczewki, zaburzenia widzenia, utrata wzroku,
        nieostre widzenie, zaostrzenie choroby wirusowej i grzybiczej oka.

        Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: ujemny bilans azotowy spowodowany nasilonym
        katabolizmem białek, retencja sodu, retencja płynów, utrata potasu, alkaloza hipokaliemiczna,
        hipokalcemia, hiperglikemia.

        Zaburzenia psychiczne: zawroty i bóle głowy, omamy, psychozy, euforia, zmiany nastroju, objawy
        rzekomego guza mózgu spowodowane zwiększeniem ciśnienia wewnątrzczaszkowego i wystąpieniem
        tarczy zastoinowej.

        Zaburzenia naczyniowe: zakrzepy z zatorami, zatory tłuszczowe, hipercholesterolemia, przyspieszona
        miażdżyca naczyń, martwicze zapalenie naczyń, zakrzepowe zapalenie żył.

        Zaburzenia serca: arytmie lub zmiany EKG związane z niedoborem potasu, omdlenia, nasilenie
        nadciśnienia tętniczego, pęknięcie serca jako konsekwencja niedawno przebytego zawału serca, nagłe 
        zatrzymanie krążenia, zastoinowa niewydolność krążenia, nadciśnienie tętnicze, pogrubienie mięśnia
        sercowego (kardiomiopatia przerostowa) u niemowląt przedwcześnie urodzonych, co zazwyczaj wraca
        do normy po zaprzestaniu leczenia.

        Zaburzenia krwi i układu chłonnego: leukocytoza, małopłytkowość, limfopenia.

        Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: nasilenie lub maskowanie objawów zakażenia,
        bezsenność, reakcje anafilaktyczne, pieczenie i mrowienie, które mogą wystąpić po dożylnym podaniu
        glikokortykosteroidów.

        Zespół z odstawienia
        Występuje po nagłym odstawieniu deksametazonu po długotrwałym stosowaniu. Spowodowany jest
        ostrą niewydolnością nadnerczy i może powodować zagrożenie życia. W zespole z odstawienia mogą
        również wystąpić: bóle mięśniowe, bóle stawów, gorączka, zapalenie śluzówki nosa, zapalenie
        spojówek, bolesne guzki skóry i utrata masy ciała.

        Zgłaszanie działań niepożądanych
        Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane
        niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie lub pielęgniarce.
        Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania
        Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
        Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:
        Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: 22 49-21-301, fax: 22 49-21-309,
        Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
        Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu
        działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa
        stosowania leku.

        5. Jak przechowywać lek Dexaven

        Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu
        ochrony przed światłem.
        Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
        Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku po: Termin
        ważności. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.
        Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
        farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
        środowisko.

        Po rozcieńczeniu w płynach infuzyjnych (patrz pkt. 6.6 charakterystyki) wykazano stabilność
        chemiczną i fizyczną przez 24 godziny w temperaturze 25 stopni C. Z przyczyn mikrobiologicznych
        produkt należy zużyć natychmiast, chyba że metoda otwierania/rozcieńczania zapobiega możliwości
        zanieczyszczenia drobnoustrojami. Jeśli produkt nie zostanie zużyty natychmiast, za czas i warunki
        przechowywania odpowiada użytkownik.

        6. Zawartość opakowania i inne informacje

        Co zawiera lek Dexaven
        - Substancją czynną leku jest deksametazonu fosforan (w postaci deksametazonu sodu fosforanu).
          1 ml roztworu zawiera 4 mg deksametazonu fosforanu.
        - Pozostałe składniki to: benzalkoniowy chlorek, disodu edetynian, disodu fosforan dwunastowodny,
          sodu diwodorofosforan dwuwodny, woda do wstrzykiwań, azot.

        Jak wygląda lek Dexaven i co zawiera opakowanie
        Dexaven to bezbarwny lub jasnożółty, przezroczysty roztwór.

        Opakowanie leku to: ampułki ze szkła oranżowego w tekturowym pudełku.
        5 ampułek po 1 ml
        10 ampułek po 1 ml
        10 ampułek po 2 ml

        Podmiot odpowiedzialny i wytwórca
        Podmiot odpowiedzialny
        Bausch Health Ireland Limited
        3013 Lake Drive
        Citywest Business Campus
        Dublin 24, D24PPT3
        Irlandia
        Tel: +48 17 865 51 00

        Wytwórca
        Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne Jelfa S.A.
        58-500 Jelenia Góra, ul. Wincentego Pola 21

        Data ostatniej aktualizacji ulotki:


        Dane o lekach i suplementach diety dostarcza Pharmindex
        Produkt został dodany do koszyka
        Przejdź do koszyka

        STREFAAPTEK.PL

        • O nas
        • Regulamin StrefaAptek.pl
        • Kontakt
        • Polityka prywatności
        • Klauzula informacyjna dla pacjenta
        • Mapa serwisu

        DLA APTEK

        • Klauzula informacyjna dla aptek
        • Współpraca
        Copyright © Medicover 2026