logo logo loop icon Szukaj apteki/leku Zwiń Medicover Strefa aptek
Znajdź aptekęZnajdź lekDla aptekO nas
×
Szukam leku
Szukam apteki
        strefa aptek.pl Leki Cordarone 150 mg/3 ml roztw. do wstrz. 6 amp. 3 ml

        Cordarone, 150 mg/3 ml, roztw. do wstrz., 6 amp. 3 ml

        Cordarone
        150 mg/3 ml, roztw. do wstrz., 6 amp. 3 ml
        • 200 mg, 30 szt., tabl.
        Producent

        Sanofi-Aventis France

        Opakowanie

        6 amp. 3 ml

        Postać

        roztw. do wstrz.

        Dostępność

        produkt stosowany wyłącznie w lecznictwie zamkniętym

        Dawkowanie

        Dożylnie. Roztwór do wstrzykiwań należy stosować wyłącznie na oddziale intensywnego nadzoru kardiologicznego. Ze względu na ryzyko wystąpienia ciężkiego niedociśnienia tętniczego i zapaści naczyniowej amiodaron we wstrzyknięciu dożylnym można podawać tylko w nagłych sytuacjach, gdy inne leki są nieskuteczne. Dorośli. Wlew dożylny: dawka nasycająca wynosi zwykle 5 mg/kg mc. w 250 ml 5% glukozy we wlewie trwającym od 20 min do 2 h; wlew można powtarzać 2-3 razy na dobę; efekt terapeutyczny pojawia się w ciągu kilku pierwszych minut i następnie stopniowo słabnie, dlatego w celu jego przedłużenia należy kontynuować podawanie preparatu we wlewie; dawka podtrzymująca wynosi 10-20 mg/kg mc./dobę (zwykle 600-800 mg/24 h do dawki 1200 mg/24 h we wlewie w 250 ml 5% glukozy przez kilka dni. Należy stosować minimalną skuteczną dawkę. Zmiana drogi podania z dożylnej na doustną: po uzyskaniu pożądanego efektu terapeutycznego należy rozpocząć jednoczesne podawanie doustne amiodaronu w dawce nasycającej 200 mg 3 razy na dobę, dawkę podawaną dożylnie należy stopniowo zmniejszać. W przypadku infuzji ciągłej lub powtarzanej amiodaron należy podawać do żył centralnych. Dawkowanie w nagłych sytuacjach: 150-300 mg amiodaronu w 10-20 ml 5% roztworu glukozy w powolnym, trwającym 3 min wstrzyknięciu; wstrzyknięcie można powtórzyć nie wcześniej niż po 15 min, nawet jeśli w pierwszym wstrzyknięciu podano tylko roztwór z jednej ampułki ze względu na ryzyko wystąpienia zapaści naczyniowej. Jeżeli konieczne jest podanie kolejnych dawek amiodaronu, należy je podawać we wlewie dożylnym. Resuscytacja krążeniowo-oddechowa: w szczególnym przypadku resuscytacji krążeniowo-oddechowej pacjenta z migotaniem komór opornym na defibrylację, pierwszą dawkę 300 mg (lub 5 mg/kg) amiodaronu, rozcieńczając odpowiednią objętość roztworu produktu Cordarone w 20 ml 5% roztworu glukozy, podaje się w formie bolusu dożylnego. W przypadku utrzymywania się migotania komór można rozważyć podanie dodatkowej dożylnej dawki amiodaronu w wysokości 150 mg (lub 2,5 mg/kg). Dzieci i młodzież. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności amiodaronu u dzieci. Ze względu na obecność alkoholu benzylowego, należy zachować ostrożność podczas podawania dożylnie noworodkom, niemowlętom i dzieciom w wieku do 3 lat. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku należy zachować szczególne środki ostrożności ze względu na możliwość wystąpienia ciężkiej bradykardii lub zaburzeń przewodzenia.

        Zastosowanie

        Amiodaron podaje się dożylnie w sytuacjach, gdy konieczne jest uzyskanie szybkiego działania leku lub gdy podawanie doustne nie jest możliwe. Leczenie groźnych dla życia zaburzeń rytmu serca: zaburzenia rytmu w przebiegu zespołu Wolffa-Parkinsona-White`a; migotanie i trzepotanie przedsionków, napadowe tachyarytmie nadkomorowe: częstoskurcz nadkomorowy i węzłowy, gdy inne leki nie mogą być zastosowane; komorowe zaburzenia rytmu (częstoskurcz komorowy, migotanie komór), gdy inne leki przeciwarytmiczne są nieskuteczne.

        Treść ulotki

        1. Co to jest Cordarone i w jakim celu się go stosuje

        Lek Cordarone występuje w postaci roztworu do wstrzykiwań i zawiera substancję czynną
        amiodaronu chlorowodorek. Amiodaron jest silnym lekiem przeciwarytmicznym stosowanym
        w leczeniu niemiarowego bicia serca.

        Amiodaron podaje się dożylnie w sytuacjach, gdy konieczne jest uzyskanie szybkiego działania leku
        lub gdy podawanie doustne leku nie jest możliwe.

        Stosuje się go w leczeniu groźnych dla życia zaburzeń rytmu serca:
        - zaburzeń rytmu w przebiegu zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a
        - migotań i trzepotań przedsionków, napadowych tachyarytmii nadkomorowych: częstoskurczów
          nadkomorowych i węzłowych, gdy inne leki nie mogą być zastosowane
        - komorowych zaburzeń rytmu (częstoskurcz komorowy, migotanie komór), gdy inne leki
          przeciwarytmiczne są nieskuteczne.

        2. Informacje ważne przed zastosowaniem Cordarone

        Kiedy nie stosować Cordarone:
        - jeśli pacjent ma uczulenie na jod, amiodaron lub którykolwiek z pozostałych składników tego
          leku (wymienionych w punkcie 6);
          W razie wystąpienia objawów uczulenia tj. swędząca wysypka, trudności z przełykaniem
          i oddychaniem lub obrzęk warg, twarzy, gardła i języka, należy natychmiast skontaktować się
          z lekarzem;
        - u pacjentów z chorobami serca: bradykardią zatokową, blokiem zatokowo-przedsionkowym
          i zespołem chorego węzła zatokowego, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem
          (ryzyko zahamowania czynności węzła);
        - u pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia, z wyjątkiem osób z
          wszczepionym stymulatorem;
        - u pacjentów z blokiem dwu- lub trójwiązkowym z wyjątkiem osób z wszczepionym
          rozrusznikiem serca lub założonym tymczasowym układem stymulacyjnym;
        - jednocześnie z lekami, które mogą powodować zagrażające życiu zaburzenia rytmu serca - typu
          torsade de pointes (patrz: Cordarone a inne leki);
        - jeśli pacjent ma chorobę tarczycy;
        - jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią;
        - w razie zapaści krążeniowej, ciężkiego niedociśnienia tętniczego;
        - w razie ciężkiej niewydolności układu oddechowego;
        - u pacjenta z kardiomiopatią zastoinową lub niewydolnością serca.

        Powyższe przeciwwskazania nie mają zastosowania, jeśli amiodaron jest stosowany na oddziale
        intensywnej terapii w resuscytacji krążeniowo-oddechowej nagłego zatrzymania krążenia w
        przebiegu migotania komór, gdy defibrylacja nie jest skuteczna.

        Ostrzeżenia i środki ostrożności
        Cordarone należy podawać w postaci dożylnej wyłącznie na oddziale intensywnej terapii,

        gdzie stan kliniczny pacjenta jest stale kontrolowany (zapis EKG, wartości ciśnienia
        tętniczego).
        - Lek Cordarone powoduje zmiany w zapisie EKG – nie świadczy to jednak o zatruciu lekiem.
        - Lek Cordarone może wywoływać zaburzenia rytmu serca lub powodować pogorszenie leczonych
          zaburzeń rytmu serca zwłaszcza w rezultacie interakcji z niektórymi lekami (patrz: Cordarone a
          inne leki i punkt 4) i (lub) w przypadku zaburzeń elektrolitowych (zmniejszenia stężenia jonów
          potasu i (lub) magnezu we krwi). Nie należy dopuszczać do powstania zbyt niskiego stężenia
          potasu w organizmie (hipokaliemii) oraz uzupełniać niedobór.
        - Nie jest zalecane jednoczesne stosowanie leku Cordarone z następującymi lekami: leki
          beta-adrenolityczne, antagoniści kanału wapniowego zmniejszające czynność serca (werapamil,
          diltiazem), leki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię (patrz Cordarone a inne
          leki).
        - Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Cordarone należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą,
          jeśli pacjent obecnie przyjmuje lek zawierający sofosbuwir, stosowany w leczeniu wirusowego
          zapalenia wątroby typu C, ponieważ może to spowodować zagrażające życiu spowolnienie pracy
          serca. Lekarz może rozważyć alternatywne metody leczenia. Jeśli konieczne jest leczenie
          amiodaronem i sofosbuwirem, wymagane może być dodatkowe monitorowanie pracy serca.
        - Należy natychmiast powiadomić lekarza, jeśli pacjent przyjmuje lek zawierający sofosbuwir,
          stosowany w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu C i jeśli w trakcie leczenia wystąpią:
          - wolna lub nieregularna praca serca lub zaburzenia rytmu serca,
          - duszność lub pogorszenie istniejącej duszności,
          - ból w klatce piersiowej,
          - zawroty głowy,
          - kołatanie serca,
          - stan bliski omdleniu lub omdlenie.
        - Lek Cordarone może powodować wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc. Objawia się ono
          dusznościami oraz kaszlem bez odkrztuszania. W razie podejrzenia wystąpienia śródmiąższowego
          zapalenia płuc u pacjenta, lekarz wykona badanie radiologiczne klatki piersiowej i rozważy dalsze
          leczenie lekiem Cordarone, ponieważ śródmiąższowe zapalenie płuc zwykle ustępuje, jeżeli
          terapia lekiem zostanie szybko zakończona. Lekarz rozważy też leczenie kortykosteroidami.
        - Bardzo rzadko obserwowano występowanie ciężkich powikłań oddechowych, czasami
          prowadzących do śmierci, zwykle w okresie bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (patrz
          Cordarone a inne leki i punkt 4).
        - Przed zabiegiem operacyjnym anestezjolog musi być poinformowany o tym, że pacjentowi
          podano lek Cordarone.
        - Podczas stosowania leku Cordarone oraz w ciągu 24 godzin od jego podania mogą wystąpić ostre
          lub przewlekłe zaburzenia czynności wątroby prowadzące niekiedy do zgonu. Dlatego od
          początku terapii lekarz będzie regularnie zlecał badania czynności wątroby (określenie aktywności
          aminotransferaz we krwi). W razie wystąpienia zaburzeń czynności wątroby lekarz rozważy
          zmniejszenie dawki leku lub przerwanie leczenia.
        - Należy natychmiast przerwać leczenie lekiem Cordarone, jeśli podczas jego stosowania pojawią
          się ciężkie reakcje skórne (np. postępująca wysypka z pęcherzami lub zmiany na błonach
          śluzowych, gorączka i bóle stawowe, ciężka gwałtownie przebiegająca choroba objawiająca się
          pękającymi olbrzymimi pęcherzami podnaskórkowymi, rozległymi nadżerkami na skórze,
          spełzaniem dużych płatów naskórka oraz gorączką – patrz też punkt 4). Objawy te mogą zagrażać
          życiu pacjenta.
        - W przypadku wystąpienia niewyraźnego widzenia lub pogorszenia widzenia należy niezwłocznie
          przeprowadzić kompletne badanie okulistyczne, w tym badanie dna oka. W przypadku
          stwierdzenia uszkodzenia i (lub) zapalenia nerwu wzrokowego konieczne jest odstawienie leku
          Cordarone ze względu na ryzyko utraty wzroku.
        - W celu uniknięcia niepożądanego działania w miejscu podania, lek Cordarone podaje się poprzez
          dostęp do żył centralnych.
        - Jeśli pacjent znajduje się na liście oczekujących na przeszczep serca, lekarz prowadzący może
          zmienić rodzaj leczenia przed przeszczepem. Wynika to z faktu, że przyjmowanie amiodaronu
          przed przeszczepem serca zwiększa ryzyko wystąpienia zagrażającego życiu powikłania
          (pierwotna dysfunkcja przeszczepu), w którym przeszczepione serce przestaje pracować
          prawidłowo w ciągu pierwszych 24 godzin po operacji.

        Cordarone a inne leki
        Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub
        ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

        Nie wolno stosować leku Cordarone jednocześnie z lekami mogącymi spowodować zagrażające
        życiu zaburzenia rytmu serca (typu torsade de pointes). Do tych leków należą:
        - leki stosowane w leczeniu arytmii (nierównego bicia serca): chinidyna, dyzopiramid,
          prokainamid, sotalol, bretylium, beprydyl,
        - podawane dożylnie erytromycyna (antybiotyk), kotrimoksazol (lek przeciwzakaźny) lub lek
          pierwotniakobójczy - pentamidyna,
        - leki przeciwpsychotyczne, takie jak: chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, pimozyd,
          haloperydol, amisulpiryd, sertindol,
        - niektóre leki stosowane w innych chorobach psychicznych: preparaty litu
          i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, np. doksepina, amitryptylina,
        - niektóre leki przeciwhistaminowe stosowane w leczeniu uczulenia: terfenadyna, astemizol,
          mizolastyna,
        - leki przeciw malarii: chinina, chlorochina, meflochina, halofantryna,
        - lek stosowany w leczeniu zaburzeń krążenia mózgowego, zawrotów głowy, szumu
          w uszach, zaburzeń pamięci i uczenia się, zwłaszcza w podeszłym wieku - winkamina,
        - leki neuroleptyczne,
        - lek stosowany w leczeniu opóźnionego opróżniania żołądka - cyzapryd.

        Nie zaleca się stosowania leku Cordarone jednocześnie z:
        - fluorochinolonami - lekami przeciw zakażeniom: cyprofloksacyną, ofloksacyną,
          lewofloksacyną,
        - lekami beta-adrenolitycznymi - stosowanymi w chorobach serca np. propranololem,
        - lekami z grupy antagonistów kanałów wapniowych spowalniających rytm serca -
          stosowanymi w dusznicy bolesnej (choroba serca) lub w nadciśnieniu tętniczym (za duże
          ciśnienie krwi): werapamilem, diltiazemem,
        - lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby
          typu C, np. sofosbuwirem, daklataswirem, symeprewirem czy ledipaswirem, ze względu na
          ryzyko spowolnienia pracy serca (bradykardia),
        - niektórymi lekami przeczyszczającymi (stosowanymi w leczeniu zaparć) wywołującymi za
          małe stężenie potasu we krwi: bisakodylem, senesem,
        - lekami obniżającymi stężenie cholesterolu – statynami, np. symwastatyną, atorwastatyną,
          lowastatyną.

        Należy zachować ostrożność podczas stosowania następujących leków jednocześnie
        z Cordarone:
        - leki moczopędne, np. furosemid,
        - leki przeciwzapalne - kortykosteroidy stosowane ogólnoustrojowo, np. hydrokortyzon,
          prednizolon,
        - tetrakozaktyd – lek stosowany do badania pewnych zaburzeń hormonalnych,
        - lek przeciwgrzybiczy - amfoterycyna B podawana dożylnie,
        - środki stosowane w znieczuleniu ogólnym lub duże stężenie tlenu podawane podczas
          zabiegów operacyjnych (patrz Ostrzeżenia i środki ostrożności w punkcie 2 i punkt 4).
          Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu leku
          Cordarone,
        - fenytoina – stosowana w leczeniu napadów padaczkowych: należy prowadzić ścisłą
          obserwację pacjenta i natychmiast po wystąpieniu objawów przedawkowania zmniejszyć
          dawkę fenytoiny i oznaczyć stężenie fenytoiny w osoczu,
        - glikozyd naparstnicy np. digoksyna – stosowana w chorobach serca: lekarz zleci
          przeprowadzanie badań stężenia digoksyny w osoczu oraz wykonanie badania EKG
          i zmieni dawkę glikozydu naparstnicy; pacjenta należy obserwować pod kątem wystąpienia
          objawów zatrucia glikozydami naparstnicy,
        - leki przeciwzakrzepowe – warfaryna, dabigatran: konieczne będzie regularne badanie
          krzepnięcia krwi, aby dostosować doustne dawki leków przeciwzakrzepowych, zarówno
          podczas leczenia jak i po zakończeniu leczenia lekiem Cordarone; może być konieczne
          dostosowanie dawki dabigatranu,
        - leki zapobiegające odrzuceniu przeszczepu - cyklosporyna, takrolimus i syrolimus,
        - flekainid – stosowany w leczeniu arytmii: leczenie będzie prowadzone pod ścisłą kontrolą
          lekarską; lekarz zmieni dawkę flekainidu,
        - fentanyl – silny lek przeciwbólowy,
        - lidokaina – środek znieczulający,
        - syldenafil – stosowany w leczeniu impotencji,
        - midazolam – stosowany w stanach lękowych i w celu uspokojenia przed zabiegami
          operacyjnymi,
        - triazolam – stosowany w bezsenności,
        - dihydroergotamina i ergotamina – leki przeciwmigrenowe,
        - kolchicyna – stosowana w leczeniu ostrych napadów dny moczanowej.

        Cordarone z jedzeniem i piciem
        Zaleca się unikanie spożywania soku z grejpfruta podczas leczenia lekiem Cordarone.

        Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność
        Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
        dziecko, powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku.

        Ciąża

        Ze względu na wpływ Cordarone na tarczycę płodu, stosowanie leku w okresie ciąży jest
        przeciwwskazane. Przed zastosowaniem leku należy poradzić się lekarza.

        Karmienie piersią

        Stosowanie leku Cordarone w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. Przed zastosowaniem
        leku należy poradzić się lekarza.

        Płodność

        Brak danych dotyczących wpływu amiodaronu na płodność u ludzi.

        Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
        Na podstawie danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu, lek nie powoduje
        ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

        Cordarone zawiera alkohol benzylowy
        Cordarone zawiera 60 mg alkoholu benzylowego w jednej ampułce (co odpowiada 20 mg/ml) jako
        środek konserwujący.
        Alkohol benzylowy może powodować reakcje alergiczne.
        Podawanie alkoholu benzylowego małym dzieciom wiąże się z ryzykiem ciężkich działań
        niepożądanych w tym zaburzeń oddychania (tzw. ”gasping syndrome”).
        Tego leku nie należy podawać noworodkom (do 4 tygodnia życia) bez zalecenia lekarza.
        Tego leku nie należy podawać małym dzieciom (w wieku poniżej 3 lat) dłużej niż przez tydzień
        bez zalecenia lekarza lub farmaceuty.

        Kobiety w ciąży lub karmiące piersią powinny skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą
        przed zastosowaniem leku, gdyż duża ilość alkoholu benzylowego może gromadzić się w ich
        organizmie i powodować działania niepożądane (tzw. kwasicę metaboliczną).
        Pacjenci z chorobami wątroby lub nerek powinni skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą przed
        zastosowaniem leku, gdyż duża ilość alkoholu benzylowego może gromadzić się w ich organizmie
        i powodować działania niepożądane (tzw. kwasicę metaboliczną).

        3. Jak stosować Cordarone

        Lek podaje lekarz lub pielęgniarka zgodnie z zaleceniem lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
        się do lekarza.

        Lek należy podawać dożylnie stale kontrolując stan pacjenta (zapis EKG, pomiary ciśnienia
        tętniczego).
        Lek Cordarone przed podaniem pacjentowi jest rozcieńczany.
        Lekarz dobiera odpowiednią wielkość dawki dla każdego pacjenta w zależności od masy ciała
        i schorzenia.

        Zazwyczaj stosuje się następujące dawkowanie:

        Dorośli:
        Infuzja dożylna
        Dawka nasycająca: 5 mg/kg mc. podana w 250 ml 5% roztworu glukozy w infuzji trwającej od
        20 minut do 2 godzin. Infuzję można powtarzać 2 do 3 razy na dobę. Szybkość infuzji należy
        ustalić w oparciu o uzyskany efekt działania leku.

        Dawka podtrzymująca: 10-20 mg/kg mc./dobę (zazwyczaj 600 do 800 mg/24 godziny do dawki
        1200 mg/24 godziny) w infuzji w 250 ml 5% roztworu glukozy przez kilka dni.

        Gdy tylko zostanie uzyskany pożądany efekt terapeutyczny, lekarz zaleci jednoczesne
        podawanie doustne leku zawierającego amiodaron w zwykłej dawce nasycającej (3 x 200 mg na
        dobę). Dawkę podawaną dożylnie zmniejsza się stopniowo.

        W stanach nagłych stosuje się 150-300 mg amiodaronu w 10-20 ml 5% roztworu glukozy w
        powolnym, trwającym co najmniej 3 minuty wstrzyknięciu.
        Następne wstrzyknięcie można powtórzyć nie wcześniej niż po 15 minutach, nawet jeżeli w
        pierwszym wstrzyknięciu podano tylko roztwór z jednej ampułki (150 mg). Jeżeli konieczne
        jest podanie następnych dawek amiodaronu, należy je podawać w formie infuzji dożylnej.

        Resuscytacja krążeniowo-oddechowa
        W szczególnym przypadku resuscytacji krążeniowo-oddechowej pacjenta z migotaniem komór
        opornym na defibrylację, pierwszą dawkę 300 mg (lub 5 mg/kg) amiodaronu, rozcieńczając
        odpowiednią objętość roztworu leku Cordarone w 20 ml 5% roztworu glukozy, podaje się we
        wstrzyknięciu dożylnym. W przypadku utrzymywania się migotania komór można rozważyć
        podanie dodatkowej dożylnej dawki amiodaronu w wysokości 150 mg (lub 2,5 mg/kg).

        Nie należy mieszać innych leków z lekiem Cordarone w tej samej strzykawce.
        Nie należy wstrzykiwać innych leków w ten sam dostęp żylny.

        W przypadku wrażenia, że działanie leku Cordarone jest za mocne lub za słabe, należy zwrócić
        się do lekarza.

        Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku
        Nie ma szczegółowych danych dotyczących dawkowania u osób w podeszłym wieku.
        U pacjentów w podeszłym wieku należy zachować szczególne środki ostrożności.

        Stosowanie u dzieci i młodzieży
        Należy zachować ostrożność podczas stosowania leków podawanych dożylnie, zawierających alkohol
        benzylowy, u dzieci w wieku poniżej 3 lat (patrz także ”Cordarone zawiera alkohol benzylowy”).

        Zastosowanie większej niż zalecana dawki Cordarone
        Ponieważ lek będzie podawany pacjentowi podczas pobytu w szpitalu, jest mało prawdopodobne aby
        zastosowano zbyt małą lub zbyt dużą dawkę leku, jeśli jednak pacjent będzie miał jakiekolwiek
        wątpliwości powinien poinformować o nich lekarza lub pielęgniarkę.

        Pominięcie zastosowania Cordarone
        Lek stosowany w lecznictwie zamkniętym.

        Przerwanie stosowania Cordarone
        W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
        do lekarza lub pielęgniarki.

        4. Możliwe działania niepożądane

        Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

        Należy zaprzestać stosowania Cordarone i niezwłocznie zasięgnąć porady medycznej w razie
        wystąpienia:
        Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
        - obrzęku Quinckego - ciężkiej reakcji uczuleniowej powodującej obrzęk w obrębie twarzy,
          trudności w oddychaniu i przełykaniu;
        - reakcji skórnej zagrażającej życiu charakteryzującej się występowaniem wysypki, pęcherzy,
          złuszczaniem się skóry i bólem [toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), zespół
          Stevensa-Johnsona (SJS), pęcherzowe zapalenie skóry, reakcja polekowa z eozynofilią i
          objawami uogólnionymi (DRESS)].
        - nieregularnego bicia serca, może to być objawem zagrażającej życiu arytmii typu torsade de
          pointes
        (patrz Ostrzeżenia i środki ostrożności oraz Cordarone i inne leki w punkcie 2);
        - niewyraźnego widzenia lub pogorszenia widzenia; mogą to być objawy uszkodzenia nerwu
          wzrokowego, które może prowadzić do utraty wzroku (patrz Ostrzeżenia i środki ostrożności
          w punkcie 2);
        - widzenie, słyszenie lub odczuwanie rzeczy, których nie ma (omamy);
        - może wystąpić większa niż zwykle liczba zakażeń. Może to być spowodowane zmniejszeniem
          liczby białych krwinek (neutropenia);
        - znaczne zmniejszenie liczby białych krwinek, co zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia
          zakażeń (agranulocytoza).

        Bardzo rzadko (występuje rzadziej niż u 1 na 10 000 pacjentów):
        - wstrząsu anafilaktycznego (zespół objawów klinicznych, gdy autoregulacyjne mechanizmy
          ustroju nie są w stanie zapewnić prawidłowego przepływu krwi przez ważne dla życia narządy
          i tkanki, spowodowany gwałtownie przebiegającą reakcją uczuleniową) objawiającego się
          splątaniem, osłabieniem, omdleniem
        - zawrotów głowy, zmęczenia i krótkiego oddechu; mogą to być objawy znacznego zwolnienia
          rytmu serca, zatrzymania czynności węzła zatokowego, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniem
          czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku, wystąpienie nowego
          typu zaburzeń rytmu serca lub pogorszenie istniejących zaburzeń rytmu serca, czasami
          z zatrzymaniem akcji serca;
        - zażółcenia oczu i skóry (żółtaczki), bólów brzucha, utraty apetytu, zmęczenia, gorączki, dużej
          aktywności aminotransferaz w badaniach krwi; są to objawy zagrażającego życiu ostrego
          zaburzenia czynności wątroby lub niewydolności wątroby;
        - duszności i kaszlu bez odkrztuszania; mogą to być objawy zagrażającego życiu
          śródmiąższowego zapalenia płuc lub zwłóknienia płuc (patrz Ostrzeżenia i środki ostrożności
          w punkcie 2) lub wystąpienia skurczu oskrzeli i (lub) bezdechu w przypadku ciężkiej
          niewydolności oddechowej i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową;
        - bólu głowy nasilającego się rano lub po wysiłku, nudności, drgawek, omdlenia, zaburzeń
          widzenia lub dezorientacji, mogą to być objawy zaburzeń czynności mózgu z powodu
          zwiększonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu).

        Pozostałe działania niepożądane leku Cordarone mogą wystąpić z następującą częstością:
        Często (występuje u 1 do 10 na 100 pacjentów):
        - zwolnienie rytmu serca, zazwyczaj umiarkowane;
        - reakcje w miejscu podania leku, takie jak: ból, rumień, obrzęk, martwica, wynaczynienie krwi,
          naciek, stan zapalny, stwardnienie, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie żył, zapalenie tkanki
          łącznej, zakażenie, zmiany zabarwienia skóry;
        - obniżenie ciśnienia tętniczego krwi, zwykle umiarkowane i przemijające, objawiające się
          zawrotami głowy, dezorientacją i omdleniem. Donoszono o przypadkach ciężkiego
          niedociśnienia tętniczego lub zapaści naczyniowej w następstwie przedawkowania leku lub
          zbyt szybkiego podania leku;
        - swędząca czerwona wysypka (wyprysk);
        - zmniejszenie popędu seksualnego.

        Bardzo rzadko (występuje rzadziej niż u 1 na 10 000 pacjentów):
        - złe samopoczucie, uczucie dezorientacji lub słabości, nudności (mdłości), utrata apetytu,
          drażliwość. Może to oznaczać chorobę zwaną „zespołem nieadekwatnego wydzielania
          hormonu antydiuretycznego (SIADH)”;
        - nudności;
        - zwiększenie aktywności aminotransferaz uwidocznione w badaniach krwi, które jest zwykle
          umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na
          początku leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po
          zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie;
        - bóle głowy;
        - pocenie się;
        - nagłe zaczerwienienie twarzy.

        Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
        - bóle pleców;
        - pokrzywka;
        - nadczynność tarczycy objawiająca się pobudzeniem, zmniejszeniem masy ciała, zwiększoną
          potliwością;
        - nagłe zapalenie trzustki lub ostre zapalenie trzustki;
        - zmniejszenie libido;
        - majaczenie (w tym splątanie), halucynacje;
        - zagrażające życiu powikłanie po przeszczepie serca (pierwotna dysfunkcja przeszczepu),
          w którym przeszczepione serce przestaje działać prawidłowo (patrz Ostrzeżenia i środki
          ostrożności w punkcie 2).

        Zgłaszanie działań niepożądanych
        Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
        w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać
        bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
        Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych,
        Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309,
        Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
        Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi
        podmiotu odpowiedzialnego w Polsce.
        Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
        bezpieczeństwa stosowania leku.

        5. Jak przechowywać Cordarone

        Lek przechowywać w temperaturze poniżej 25°C.
        Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
        Nie stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku po: „EXP”. Termin
        ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

        6. Zawartość opakowania i inne informacje

        Co zawiera Cordarone
        - Substancją czynną leku jest amiodaronu chlorowodorek
          1 ampułka zawiera 150 mg amiodaronu chlorowodorku
        - Pozostałe składniki to:
          alkohol benzylowy,
          polisorbat 80,
          woda do wstrzykiwań.

        Jak wygląda Cordarone i co zawiera opakowanie
        Opakowanie zawiera 6 ampułek po 3 ml.

        Podmiot odpowiedzialny:
        Sanofi Winthrop Industrie
        82, Avenue Raspail
        94250 Gentilly
        Francja

        Wytwórca:
        Sanofi-Winthrop Industrie
        1, rue de la Vierge
        33440 Ambares
        Francja

        Delpharm Dijon
        6 boulevard de l`Europe
        21800 Quetigny
        Francja

        W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do przedstawiciela podmiotu
        odpowiedzialnego w Polsce:
        Sanofi-Aventis Sp. z o.o.
        ul. Bonifraterska 17
        00-203 Warszawa
        tel.: +48 22 280 00 00

        Data ostatniej aktualizacji ulotki:
        -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
        Informacje przeznaczone wyłącznie dla fachowego personelu medycznego:

        W celu uzyskania pełnej informacji o leku należy zapoznać się z Charakterystyką Produktu
        Leczniczego (ChPL).

        Dawkowanie i sposób podawania
        Cordarone, roztwór do wstrzykiwań należy stosować wyłącznie w ośrodkach intensywnej
        opieki dysponujących możliwością monitorowania kardiologicznego, defibrylacji i stymulacji
        serca. Lek należy stosować w infuzji dożylnej. W przypadku infuzji ciągłej lub powtarzanej
        amiodaron należy podawać przez centralny dostęp żylny, aby uniknąć niepożądanych reakcji w
        miejscu podania (patrz punkt 4.8).

        Ze względu na ryzyko wystąpienia ciężkiego niedociśnienia tętniczego i zapaści krążeniowej
        amiodaron we wstrzyknięciu dożylnym można podawać tylko w nagłych sytuacjach, gdy inne leki są
        nieskuteczne, wyłącznie na oddziale intensywnej terapii, prowadząc ciągłe monitorowanie
        elektrokardiograficzne. Stosowana dawka wynosi około 5 mg/kg masy ciała. Za wyjątkiem
        przypadków resuscytacji krążeniowo-oddechowej pacjentów z migotaniem komór , gdy defibrylacja
        nie jest skuteczna, wstrzyknięcie dawki amiodaronu powinno trwać minimum 3 minuty.
        Produkt leczniczy Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, wykazuje niezgodność z fizjologicznym
        roztworem chlorku sodu i może być stosowany wyłącznie z 5% roztworem glukozy. Roztwór
        amiodaronu o stężeniu mniejszym niż 300 mg (2 ampułki) w 500 ml 5% roztworu glukozy nie jest
        stabilny i nie należy go stosować.

        Infuzja dożylna
        Dawka nasycająca: zwykle dawka nasycająca wynosi 5 mg/kg mc. podana w 250 ml 5%
        roztworu glukozy w infuzji trwającej od 20 minut do 2 godzin. Infuzję można powtarzać 2 do 3
        razy na dobę. Szybkość infuzji należy ustalić w oparciu o uzyskany efekt działania leku.
        Efekt terapeutyczny pojawia się w ciągu kilku pierwszych minut i następnie stopniowo słabnie,
        dlatego w celu jego przedłużenia należy kontynuować podawanie leku w infuzji.

        Dawka podtrzymująca: 10-20 mg/kg mc./dobę (zazwyczaj 600 do 800 mg/24 godziny
        do dawki 1200 mg/24 godziny) w infuzji w 250 ml 5% roztworu glukozy przez kilka dni. W
        każdym przypadku należy dążyć do podawania minimalnej skutecznej dawki.

        Przejście z podawania dożylnego na doustne: gdy tylko zostanie uzyskany pożądany efekt
        terapeutyczny należy rozpocząć jednoczesne podawanie doustne amiodaronu w zwykłej dawce
        nasycającej (3 x 200 mg na dobę). Dawkę podawaną dożylnie należy zmniejszać stopniowo.

        Dawkowanie w nagłych sytuacjach: stosuje się 150-300 mg amiodaronu w 10-20 ml 5%
        roztworu glukozy w powolnym, trwającym co najmniej 3 minuty wstrzyknięciu.
        Następne wstrzyknięcie można powtórzyć nie wcześniej niż po 15 minutach, nawet jeżeli w
        pierwszym wstrzyknięciu podano tylko roztwór z jednej ampułki (150 mg) ze względu na
        ryzyko wystąpienia zapaści krążeniowej. Jeżeli konieczne jest podanie następnych dawek
        amiodaronu, należy je podawać w infuzji dożylnej.

        Resuscytacja krążeniowo-oddechowa
        W szczególnym przypadku resuscytacji krążeniowo-oddechowej pacjenta z migotaniem komór
        opornym na defibrylację, pierwszą dawkę 300 mg (lub 5 mg/kg) amiodaronu, rozcieńczając
        odpowiednią objętość roztworu produktu Cordarone w 20 ml 5% roztworu glukozy, podaje się
        w formie bolusu dożylnego. W przypadku utrzymywania się migotania komór można rozważyć
        podanie dodatkowej dożylnej dawki amiodaronu w wysokości 150 mg (lub 2,5 mg/kg).

        Nie należy mieszać innych leków z amiodaronem w tej samej strzykawce.

        Nie należy wstrzykiwać innych leków w ten sam dostęp żylny.

        Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku
        Nie ma szczegółowych danych dotyczących dawkowania u osób w podeszłym wieku.
        Jednak u pacjentów w podeszłym wieku należy zachować szczególne środki ostrożności ze względu
        na możliwość wystąpienia ciężkiej bradykardii lub zaburzeń przewodzenia.

        Dzieci i młodzież
        Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności amiodaronu u dzieci. Dostępne obecnie dane
        są opisane w punktach 5.1. i 5.2 ChPL
        Ze względu na obecność alkoholu benzylowego, należy zachować ostrożność podczas podawania
        dożylnie amiodaronu noworodkom, niemowlętom i dzieciom w wieku do 3 lat (patrz punkt 4.4).

        Sposób otwarcia ampułki:
        Ampułkę należy przytrzymać w taki sposób, aby kolorowy punkt był skierowany w stronę osoby
        trzymającej (rys. 1). Górną część ampułki należy umieścić między kciukiem a palcem wskazującym
        (kciuk należy umieścić na kolorowym punkcie), a następnie należy nacisnąć ampułkę z tyłu (rys. 2 i
        3).

        Niezgodności farmaceutyczne
        Stosowanie materiałów medycznych z plastiku zawierających DEHP (2-dwuetyloheksyloftalan), w
        obecności roztworu amiodaronu do podawania dożylnego, może prowadzić do uwalniania DEHP. W
        celu minimalizowania ekspozycji pacjenta na DEHP zaleca się wykonanie końcowego rozcieńczenia
        amiodaronu przed infuzją i podawanie leku stosując zestawy niezawierające DEHP.
        Produkt leczniczy Cordarone podawany dożylnie wykazuje także niezgodność z fizjologicznym
        roztworem chlorku sodu i może być stosowany wyłącznie z 5% roztworem glukozy. Roztwór
        amiodaronu o stężeniu mniejszym niż 300 mg (2 ampułki) w 500 ml roztworu glukozy 5% nie jest
        stabilny i nie należy go stosować.

        Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
        Amiodaron może być podawany dożylnie wyłącznie na oddziale intensywnej terapii, gdzie
        stan kliniczny pacjenta jest stale monitorowany (zapis EKG, wartości ciśnienia tętniczego).

        W przypadku gdy tylko jest to możliwe, amiodaron w postaci dożylnej powinien być podawany
        poprzez centralny dostęp żylny, aby uniknąć reakcji niepożądanych w miejscu podania (patrz punkt
        4.8).

        Należy zwrócić uwagę na wszelkie objawy niedociśnienia, ciężkiej niewydolności oddechowej,
        niewyrównanej lub ciężkiej niewydolności serca.

        Szczegółowe informacje dotyczące wstrzyknięć dożylnych
        Ze względu na ryzyko zaburzeń hemodynamicznych (ciężkie niedociśnienie, zapaść
        krążeniowa) wstrzyknięcie dożylne nie jest zalecane rutynowo. W sytuacjach gdy tylko jest
        to możliwe preferowana jest infuzja dożylna.

        Amiodaron może być podawany we wstrzyknięciu dożylnym tylko w nagłych sytuacjach, gdy
        inne leki są nieskuteczne, wyłącznie na oddziale intensywnej terapii, gdzie pacjent jest ciągle
        monitorowany (zapis EKG, wartości ciśnienia tętniczego).

        Dawka wynosi około 5 mg/kg masy ciała. Amiodaron powinien być podawany
        we wstrzyknięciu dożylnym trwającym co najmniej 3 minuty z wyjątkiem przypadków
        resuscytacji krążeniowo-oddechowej związanej z migotaniem komór, gdy defibrylacja nie jest
        skuteczna. Następne wstrzyknięcie można powtórzyć nie wcześniej niż po 15 minutach, nawet
        jeżeli w pierwszym wstrzyknięciu podano tylko roztwór z jednej ampułki (150 mg) ze względu
        na ryzyko wystąpienia nieodwracalnej zapaści krążeniowej.

        Jeżeli konieczne jest podanie następnych dawek amiodaronu, należy je podawać w formie
        infuzji dożylnej. Nie należy mieszać innych leków z amiodaronem w tej samej strzykawce. Nie
        należy wstrzykiwać innych leków w ten sam dostęp żylny.

        Zaburzenia czynności serca (patrz punkt 4.8 ChPL)
        Działanie farmakologiczne amiodaronu powoduje zmiany w badaniu EKG: wydłużenie odstępu QT
        (związane z wydłużeniem okresu repolaryzacji) z możliwym powstaniem fali U. Jednak te zmiany nie
        świadczą o zatruciu amiodaronem.
        Donoszono o wystąpieniu nowego typu zaburzeń rytmu serca lub pogorszeniu leczonych zaburzeń
        rytmu serca, czasami prowadzących do zgonu. Ważne jest, ale trudne do rozróżnienia czy wynika to z
        braku skuteczności leku, który wykazuje działanie proarytmiczne, czy jest to związane z nasileniem
        zaburzeń rytmu serca. Rzadziej donoszono o działaniu proarytmicznym amiodaronu niż innych leków
        przeciwarytmicznych. Działanie proarytmiczne amiodaronu występuje zwłaszcza jako rezultat
        interakcji z lekami wydłużającymi odstęp QT i (lub) w przypadku zaburzeń elektrolitowych (patrz
        punkty 4.5 i 4.8). Niezależnie od wydłużenia odstępu QT, amiodaron wykazuje niską aktywność
        wywoływania zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes.

        Ciężka bradykardia i blok serca
        Podczas stosowania schematów zawierających sofosbuwir jednocześnie z amiodaronem
        zaobserwowano zagrażające życiu przypadki bradykardii i bloku serca.
        Bradykardia występowała zwykle w ciągu kilku godzin do dni, ale obserwowano także przypadki,
        w których ten czas był dłuższy, najczęściej do 2 tygodni od rozpoczęcia leczenia HCV.

        Pacjentom przyjmującym schemat zawierający sofosbuwir należy podawać amiodaron wyłącznie
        wtedy, gdy stosowanie innych alternatywnych leków przeciwarytmicznych jest przeciwwskazane lub
        nie są one tolerowane.

        Jeśli jednoczesne stosowanie amiodaronu jest konieczne, zaleca się monitorowanie czynności serca
        u pacjentów w warunkach szpitalnych przez pierwsze 48 godzin od rozpoczęcia jednoczesnego
        podawania; a następnie częstość pracy serca powinna być monitorowana w warunkach
        ambulatoryjnych lub samodzielnie przez pacjenta, codziennie przez co najmniej pierwsze 2 tygodnie
        leczenia.

        Ze względu na długi okres półtrwania amiodaronu należy również monitorować czynność serca
        w sposób opisany powyżej u pacjentów, którzy przerwali stosowanie amiodaronu w ciągu ostatnich
        kilku miesięcy i mają rozpocząć przyjmowanie schematu zawierającego sofosbuwir.

        Należy powiadomić wszystkich pacjentów przyjmujących amiodaron w skojarzeniu ze schematem
        zawierającym sofosbuwir o ryzyku wystąpienia objawów bradykardii i bloku serca oraz o
        konieczności niezwłocznego zwrócenia się o pomoc lekarską w przypadku ich wystąpienia.

        Zaburzenia układu oddechowego (patrz punkt 4.8 ChPL)
        Wystąpienie duszności oraz nieproduktywnego kaszlu może być związane z toksycznym działaniem
        na płuca, takim jak wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc. Bardzo rzadko zgłaszano przypadki
        śródmiąższowego zapalenia płuc po zastosowaniu amiodaronu w postaci dożylnej. W przypadku
        podejrzenia takiego rozpoznania u pacjenta, u którego wystąpiła duszność wysiłkowa zarówno jako
        jedyny objaw, jak i związana z pogorszeniem ogólnego stanu pacjenta (zmęczenie, utrata masy ciała,
        gorączka), należy wykonać badanie radiologiczne klatki piersiowej. W takim przypadku należy
        ponownie ocenić zasadność dalszego leczenia amiodaronem, ponieważ śródmiąższowe zapalenie płuc
        jest zazwyczaj odwracalne po wczesnym odstawieniu amiodaronu (objawy kliniczne ustępują
        zazwyczaj po upływie 3 do 4 tygodni, z następową stopniową poprawą wyników badań
        radiologicznych oraz badań czynnościowych płuc, w okresie kilku miesięcy). Należy rozważyć także
        wprowadzenie leczenia z zastosowaniem kortykosteroidów.
        Zgłaszano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich powikłań oddechowych, czasami
        prowadzących do zgonu, występujących zwykle bezpośrednio po zabiegu chirurgicznym (zespół ostrej
        niewydolności oddechowej dorosłych). Może być to związane z interakcją tlenu podawanego w
        dużym stężeniu (patrz punkty 4.5 oraz 4.8).

        Zaburzenia czynności wątroby (patrz punkt 4.8 ChPL)
        Zaleca się regularne, ścisłe monitorowanie czynności wątroby (oznaczenie aktywności
        aminotransferaz) podczas leczenia amiodaronem począwszy od momentu rozpoczęcia leczenia.
        Dawkowanie amiodaronu należy zmniejszyć lub zakończyć leczenie w przypadku zwiększenia
        aktywności aminotransferaz 3-krotnie powyżej górnej granicy normy, co może świadczyć o
        wystąpieniu ostrych, ciężkich zaburzeń czynności wątroby (w tym ciężkiej niewydolności komórek
        wątrobowych lub niewydolności wątroby, czasami prowadzących do zgonu) lub przewlekłych
        zaburzeń czynności wątroby. Mogą one wystąpić podczas stosowania zarówno w postaci doustnej
        produktu, jak i dożylnej oraz w ciągu 24 godzin od dożylnego podania amiodaronu . Kliniczne i
        biologiczne objawy przewlekłych zaburzeń czynności wątroby mogą być o niewielkim nasileniu
        (możliwe powiększenie wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz 1,5 do 5 razy powyżej
        górnej granicy normy). Te nieprawidłowości zwykle ustępują po odstawieniu leczenia amiodaronem.
        Zgłaszano jednak przypadki zakończone zgonem.

        Ciężkie reakcje skórne
        Należy natychmiast przerwać leczenie amiodaronem, jeśli podczas jego stosowania pojawią się
        reakcje skórne mogące wskazywać na wystąpienie zespołu Stevensa-Johnsona (ang.SJS- Stevens-
        Johnson syndrome) (postępująca wysypka z pęcherzami lub zmiany na błonach śluzowych, gorączka i
        bóle stawowe) lub toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (ang. TEN- Toxic Epidermal
        Necrolysis) (ciężka gwałtownie przebiegająca choroba objawiająca się pękającymi olbrzymimi
        pęcherzami podnaskórkowymi, rozległymi nadżerkami na skórze, spełzaniem dużych płatów naskórka
        oraz gorączką), wystąpienie pęcherzowego zapalenia skóry, reakcji polekowej z eozynofilią i
        objawami uogólnionymi (DRESS). Objawy te mogą zagrażać życiu pacjenta, a nawet prowadzić do
        zgonu.

        Zaburzenia oka (patrz punkt 4.8)
        W przypadku wystąpienia niewyraźnego widzenia lub pogorszenia widzenia należy niezwłocznie
        przeprowadzić kompletne badanie okulistyczne, w tym badanie dna oka oftalmoskopem. Stwierdzenie
        neuropatii nerwu wzrokowego i (lub) zapalenia nerwu wzrokowego wymaga odstawienia leczenia
        amiodaronem ze względu na możliwość progresji do utraty wzroku.

        Interakcje z innymi lekami (patrz punkt 4.5 ChPL)
        Nie jest zalecane jednoczesne stosowanie amiodaronu z następującymi lekami: leki beta-
        adrenolityczne, antagoniści kanałów wapniowych zwalniający rytm serca (werapamil, diltiazem),
        drażniące leki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię, leki przeciwwirusowe
        stosowane w leczeniu WZW typu C, np. sofosbuwirem, daklataswirem, symeprewirem czy
        ledipaswirem, ze względu na ryzyko wystąpienia ciężkiej bradykardii. Jednoczesne podawanie
        amiodaronu ze schematami zawierającymi sofosbuwir może prowadzić do poważnej, objawowej
        bradykardii. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania amiodaronu ze schematami
        zawierającymi sofosbuwir, po ich podaniu zaleca się monitorowanie pracy serca pacjenta (patrz punkt
        4.4 ChPL).

        Znieczulenie
        Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu przez pacjenta
        amiodaronu.

        Dzieci i młodzież
        Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności amiodaronu u dzieci. Dostępne obecnie dane
        są opisane w punktach 5.1 i 5.2.
        Produkt Cordarone w postaci roztworu do wstrzykiwań zawiera alkohol benzylowy w stężeniu 20
        mg/ml (patrz punkt 6.1). Alkohol benzylowy u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku do 3 lat
        może powodować reakcje toksyczne i alergiczne. Po podaniu dożylnym roztworów zawierających ten
        konserwant donoszono o występowaniu „zespołu śmiertelnych zaburzeń oddechowych” (ang.
        „gasping syndrome”), ze skutkiem śmiertelnym u noworodków (dzieci przed ukończeniem pierwszego
        miesiąca życia). Objawy obejmują nagłe wystąpienie „zespołu śmiertelnych zaburzeń oddechowych”
        (ang. „gasping syndrome”), niedociśnienia tętniczego, bradykardii i zapaści sercowo-krążeniowej.

        Więcej specjalnych ostrzeżeń dotyczących długotrwałego stosowania amiodaronu dostępnych jest w
        Charakterystyce Produktu Leczniczego Cordarone, tabletki, 200 mg.

        Przedawkowanie
        Nie ma dostępnych danych dotyczących przedawkowania amiodaronu podawanego drogą
        dożylną. Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu podawanego
        drogą doustną.
        Może wystąpić bradykardia zatokowa, blok przedsionkowo – komorowy, częstoskurcz
        komorowy, zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes, niewydolność krążenia, a także
        obniżenie ciśnienia i uszkodzenie wątroby.

        Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy.

        Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej; leczenie jest objawowe.
        Dane o lekach i suplementach diety dostarcza Pharmindex
        Produkt został dodany do koszyka
        Przejdź do koszyka

        STREFAAPTEK.PL

        • O nas
        • Regulamin StrefaAptek.pl
        • Kontakt
        • Polityka prywatności
        • Klauzula informacyjna dla pacjenta
        • Mapa serwisu

        DLA APTEK

        • Klauzula informacyjna dla aptek
        • Współpraca
        Copyright © Medicover 2026