Szukaj apteki/leku
Szukam leku
Szukam apteki
Clindamycin Kabi, 150 mg/ml, roztw. do wstrz., konc. do sporz. roztw. do inf., 5 amp. 4 ml
Producent
Fresenius Kabi
Opakowanie
5 amp. 4 ml
Postać
roztw. do wstrz., konc. do sporz. roztw. do inf.
Dostępność
Produkt dostępny na receptę
Dawkowanie
Domięśniowo lub w infuzji dożylnej. Dorośli i młodzież > 12 lat: w ciężkich zakażeniach: 1800 -2700 mg na dobę w 2-4 równych dawkach podzielonych, zazwyczaj w skojarzeniu z antybiotykiem skutecznym przeciw tlenowym bakteriom Gram-ujemnym; w zakażeniach mniej skomplikowanych: 1200-1800 mg na dobę w 3 lub 4 równych dawkach podzielonych. Maksymalna dawka dobowa wynosi 2700 mg w 2-4 równych dawkach podzielonych; w przypadku zakażeń zagrażających życiu podawano dawki do 4800 mg/dobę. W jednorazowych wstrzyknięciach domięśniowych nie jest zalecane podawanie dawek większych niż 600 mg, a w pojedynczej infuzji trwającej 1 h - nie więcej niż 1,2 g. Pierwsza dawka leku może być podana w postaci pojedynczej, szybkiej infuzji, po której nastąpi ciągła infuzja dożylna. Dzieci > 1 miesiąca do 12 lat: w ciężkich zakażeniach: 15-25 mg/kg mc./dobę w 3-4 równych dawkach podzielonych, nie zaleca się podawania dawki większej niż 300 mg/dobę niezależnie od mc. dziecka; w bardzo ciężkich zakażeniach: 25-40 mg/kg mc./dobę w 3-4 równych dawkach podzielonych. Czas trwania leczenia. W przypadku rozpoznanych, a nawet podejrzewanych zakażeń paciorkowcami ß-hemolizującymi, leczenie należy kontynuować przez co najmniej 10 dni. Ze względu na zawartość alkoholu benzylowego, lek nie powinien być stosowany u małych dzieci (< 3 rż.) dłużej niż 7 dni, chyba że wymagany jest dłuższy czas leczenia. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby przy podawaniu leku co 8 h zmniejszenie dawki nie jest na ogół konieczne. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby należy monitorować stężenie klindamycyny w osoczu - w zależności od wyników może być konieczne zmniejszenie dawki lub wydłużenie odstępów między dawkami. W lekkich lub umiarkowanych zaburzeniach czynności nerek nie ma konieczności zmniejszania dawki. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub bezmoczem należy monitorować stężenie klindamycyny w osoczu - w zależności od wyników może być konieczne zmniejszenie dawki lub wydłużenie odstępów między dawkami do 8 h lub nawet do 12 h. Klindamycyna nie jest usuwana z organizmu w procesie hemodializy, nie ma koniczności podawania dodatkowej dawki ani przed rozpoczęciem ani po zakończeniu dializy. Nie ma konieczności modyfikowania sposobu dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku. Sposób podania. Przed podaniem w postaci infuzji lek należy rozcieńczyć tak, aby stężenie roztworu nie przekraczało 18 mg/ml, infuzja powinna trwać co najmniej 10 do 60 min (nie szybciej niż 30 mg/min). Preparat można rozcieńczać za pomocą 0,9% roztworu NaCl, 5% roztworu glukozy lub płynu Ringera z mleczanami. Nie podawać w postaci dożylnego szybkiego wstrzyknięcia. W postaci wstrzyknięcia domięśniowego podawać, gdy wykonanie infuzji jest niemożliwe, bez rozcieńczenia.
Zastosowanie
Ciężkie zakażenia wywołane przez drobnoustroje wrażliwe na klindamycynę. W przypadku zakażeń drobnoustrojami tlenowymi - jako leczenie alternatywne, gdy inne leki przeciwbakteryjne są nieskuteczne lub przeciwwskazane (np. alergia na penicyliny). W zakażeniach drobnoustrojami beztlenowymi można rozważyć zastosowanie klindamycyny jako leku pierwszego wyboru. Lek może być stosowany w: wywołanych przez gronkowce zakażeniach kości i stawów takich jak zapalenie szpiku i infekcyjne zapalenie stawów; przewlekłym zapaleniu zatok wywołanym przez bakterie beztlenowe; zakażeniach dolnych dróg oddechowych takich jak zachłystowe zapalenie płuc, ropień płucny, martwicze zapalenie płuc i ropniak (jeżeli istnieje podejrzenie, że zapalenie płuc wywołane jest przez wiele drobnoustrojów należy w skojarzeniu zastosować lek skuteczny przeciw bakteriom Gram-ujemnym); zakażeniach w obrębie jamy brzusznej takich jak zapalenie otrzewnej, ropień brzuszny (gdy leczeniem z wyboru jest klindamycyna w skojarzeniu z lekiem skutecznym przeciw bakteriom Gram-ujemnym); zakażeniach w obrębie miednicy i żeńskich narządów płciowych, takie jak PID, zapalenie błony śluzowej macicy, zakażenia okołopochwowe, ropień jajowodowo-jajnikowy, zapalenie jajowodu, zapalenie przymacicza, przy jednoczesnym stosowaniu antybiotyku skutecznego przeciw tlenowym bakteriom Gram-ujemnym; zakażeniach skóry i tkanek miękkich. Należy uwzględnić oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
