logo logo loop icon Szukaj apteki/leku Zwiń Medicover Strefa aptek
Znajdź aptekęZnajdź lekDla aptekO nas
×
Szukam leku
Szukam apteki
        strefa aptek.pl Leki Aranesp 500 µg/ml roztw. do wstrz. półautomat. wstrzyk. SureClick 1 ml

        Aranesp, 500 µg/ml, roztw. do wstrz., półautomat. wstrzyk. SureClick 1 ml

        Aranesp
        500 µg/ml, roztw. do wstrz., półautomat. wstrzyk. SureClick 1 ml
        • 30 µg/0,3 ml, amp.-strzyk. 0,3 ml z zabezpieczeniem igły, roztw. do wstrz.
        • 60 µg/0,3 ml, amp.-strzyk. 0,3 ml z zabezpieczeniem igły, roztw. do wstrz.
        • 15 µg/0,375 ml, amp.-strzyk. 0,375 ml, roztw. do wstrz.
        • 10 µg/0,4 ml, amp.-strzyk. 0,4 ml, roztw. do wstrz.
        • 80 µg/0,4 ml, amp.-strzyk. 0,4 ml z zabezpieczeniem igły, roztw. do wstrz.
        • 40 µg/0,4 ml, amp.-strzyk. 0,4 ml z zabezpieczeniem igły, roztw. do wstrz.
        • 50 µg/0,5 ml, amp.-strzyk. 0,5 ml z zabezpieczeniem igły, roztw. do wstrz.
        • 20 µg/0,5 ml, amp.-strzyk. 0,5 ml z zabezpieczeniem igły, roztw. do wstrz.
        • 100 µg/0,5 ml, amp.-strzyk. 0,5 ml z zabezpieczeniem igły, roztw. do wstrz.
        • 500 µg/ml, amp.-strzyk. 1 ml z zabezpieczeniem igły, roztw. do wstrz.
        Producent

        Amgen Europe

        Opakowanie

        półautomat. wstrzyk. SureClick 1 ml

        Postać

        roztw. do wstrz.

        Dostępność

        produkt wydawany z apteki na podstawie recepty zastrzeżonej

        Dawkowanie

        O zastosowaniu leku powinni decydować lekarze dysponujący doświadczeniem w leczeniu przedstawionych schorzeń. Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych i dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek. Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Lek należy podawać podskórnie lub dożylnie tak, by stężenie hemoglobiny nie było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). U pacjentów niepoddawanych hemodializoterapii najlepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć niepotrzebnych wkłuć do żył obwodowych. Należy ściśle obserwować pacjentów, aby upewnić się, że najmniejsza zatwierdzona, skuteczna dawka leku jest stosowana, aby zapewnić pełną kontrolę objawów niedokrwistości podczas utrzymywania stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których pomimo leczenia preparatem, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie. Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tyg. Jeżeli do tego dojdzie, dawkę należy odpowiednio dostosować w sposób opisany poniżej. Leczenie za pomocą leku składa się z dwóch etapów, okresu uzyskania poprawy i okresu leczenia podtrzymującego. Dorośli z przewlekłą niewydolnością nerek. Okres uzyskania poprawy. Dawka początkowa wynosi 0,45 μg/kg mc., którą podaje się raz w tygodniu, dożylnie lub podskórnie. Alternatywnie u pacjentów niedializowanych mogą być podawane podskórnie jako pojedyncze wstrzyknięcie następujące dawki początkowe: 0,75 μg/kg mc. raz na 2 tyg. lub 1,5 μg/kg mc. raz w miesiącu. Jeżeli uzyskane zwiększenie stężenia hemoglobiny jest niewystarczające (mniej niż 1 g/dl [0,6 mmol/l] w ciągu 4 tyg.), należy zwiększyć dawkę o ok. 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na 4 tyg. W przypadku podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tyg. dawkę należy zmniejszyć o ok. 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o ok. 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy badać co 1-2 tyg., do chwili osiągnięcia równowagi. Następnie badanie stężenia hemoglobiny może odbywać się w dłuższych odstępach. Okres leczenia podtrzymującego. U pacjentów dializowanych lek może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień lub raz na 2 tyg. Pacjenci dializowani, u których zmieniany jest schemat podawania leku z jeden raz w tygodniu na raz na 2 tyg. powinni otrzymać dawkę początkową równoważną podwójnej dawce podawanej raz na tydzień. U pacjentów niedializowanych lek może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień, raz na 2 tyg. lub raz w miesiącu. U pacjentów leczonych preparatem podawanym raz na 2 tyg., po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, lek może być podawany podskórnie raz w miesiącu stosując dawkę początkową równą podwójnej dawce podawanej raz na 2 tyg. Dawkowanie należy dostosowywać tak, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeżeli w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie konieczne jest dostosowanie dawki, zaleca się zmianę dawek o ok. 25%. Jeżeli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tyg., należy zmniejszyć dawkę o ok. 25% w zależności od tempa zwiększania. Jeżeli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o ok. 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o ok. 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Po wprowadzeniu zmian dawek lub schematu leczenia, stężenie hemoglobiny należy monitorować co 1-2 tyg. Zmiany dawek przypadające na okres leczenia podtrzymującego nie powinny następować częściej niż co 2 tyg. Po zmianie drogi podania leku należy podawać tę samą dawkę i monitorować stężenia hemoglobiny co 1-2 tyg. tak, by możliwe było odpowiednie dostosowanie dawek i utrzymanie stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie. Badania kliniczne z udziałem dorosłych wskazują, że leczenie za pomocą r-HuEPO stosowanej raz, dwa lub trzy razy w tygodniu można zastąpić leczeniem za pomocą  leku Aranesp podawanego raz w tygodniu lub raz na 2 tyg. Początkową tygodniową dawkę leku Aranesp (μg/tydzień) można ustalić, dzieląc całkowitą tygodniową dawkę r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 200. Początkową dawkę leku Aranesp podawaną raz na 2 tyg. (μg/2 tygodnie) można ustalić, dzieląc całkowitą połączoną dwutygodniową dawkę r-HuEPO przez 200. Z uwagi na indywidualną zmienność, konieczne jest dostosowanie optymalnej dawki terapeutycznej, przewidywanej dla danego pacjenta. Po zastąpieniu leczenia r-HuEPO leczeniem lekiem Aranesp należy zachować drogę podania leku i monitorować stężenie hemoglobiny w odstępach 1-2 tyg. Dzieci i młodzież z przewlekłą niewydolnością nerek. Nie przeprowadzono randomizowanych badań klinicznych dotyczących leczenia dzieci w wieku poniżej 1. rż. Okres uzyskania poprawy. W przypadku pacjentów w wieku ≥ 1. rż., dawka początkowa podawana raz w tygodniu w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym lub dożylnym wynosi 0,45 μg/kg mc. Można również, u pacjentów niedializowanych, dawkę początkową w wysokości 0,75 μg/kg mc. podać w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym raz na 2 tyg. Jeśli nie uzyska się zadowalającego zwiększenia stężenia hemoglobiny (poniżej 1 g/dl (0,6 mmol/l) w ciągu 4 tyg.), dawkę należy zwiększyć o ok. 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na 4 tyg. Jeśli w ciągu 4 tyg. nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o ok. 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o ok. 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o ok. 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy oznaczać co 1-2 tyg. do czasu jego ustabilizowania. Później stężenie hemoglobiny można oznaczać w dłuższych odstępach. W grupie dzieci i młodzieży nie badano skuteczności leku podawanego raz w miesiącu w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Okres leczenia podtrzymującego. Pacjentom w wieku ≥1. rż. w okresie leczenia podtrzymującego można dalej podawać lek w jednorazowych wstrzyknięciach raz w tygodniu lub raz na 2 tyg. Aby utrzymać stężenie hemoglobiny, pacjenci w wieku <6 lat mogą potrzebować większych dawek, niż pacjenci powyżej tego wieku. W przypadku zmiany u pacjentów dializowanych schematu dawkowania raz w tygodniu na schemat dawkowania raz na 2 tyg. należy początkowo podać podwójną dawkę leku w stosunku do dawki podawanej raz w tygodniu. W przypadku pacjentów w wieku ≥11 lat niedializowanych, przyjmujących lek raz na 2 tyg. i po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, lek można podawać podskórnie raz w miesiącu, przy czym dawka początkowa powinna być dwukrotnie większa niż dawka podawana wcześniej raz na 2 tyg. Dane z badań klinicznych przeprowadzonych z udziałem dzieci wykazały, że pacjentów otrzymujących r-HuEPO 2 lub 3 razy w tyg. można przestawić na leczenie lekiem Aranesp podawanym raz w tygodniu, a pacjentów otrzymujących r-HuEPO raz w tygodniu można przestawić na leczenie plekiem Aranesp dawkowanym raz na 2 tyg. Początkową dawkę leku Aranesp podawanego u dzieci raz w tygodniu (μg/tydzień) można określić, dzieląc całkowitą dawkę tygodniową r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 240. Początkową dawkę leku Aranesp podawanego raz na 2 tyg. (μg/co drugi tydzień) można określić dzieląc całkowitą dawkę r-HuEPO otrzymaną w ciągu 2 tyg. przez 240. Ze względu na indywidualną zmienność należy się spodziewać, że u poszczególnych pacjentów konieczne będzie zwiększanie dawki do uzyskania optymalnej dawki terapeutycznej. W przypadku zastąpienia r-HuEPO lekiem Aranesp należy co tydzień lub raz na 2 tyg. monitorować stężenie hemoglobiny, a lek podawać tą samą drogą. W razie potrzeby dawkę należy zwiększać tak, by utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeśli, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na poziomie wartości docelowych, konieczne jest dostosowywanie dawki leku, zaleca się zwiększanie/zmniejszanie dawki o ok. 25%. Jeśli w ciągu 4 tyg. nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o ok. 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o ok. 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o ok. 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Pacjenci, którzy rozpoczęli leczenie dializami podczas terapii lekiem Aranesp powinni być ściśle monitorowani w celu kontroli właściwego stężenia hemoglobiny. Po każdym dostosowaniu dawki leku lub zmianie schematu leczenia należy oznaczać stężenie hemoglobiny co 1-2 tyg. W okresie leczenia podtrzymującego nie należy zmieniać dawki leku częściej niż raz na 2 tyg. W przypadku zmiany drogi podania leku dawka powinna być taka sama, należy jednak monitorować stężenie hemoglobiny co 1-2 tyg. tak, by dostosowując odpowiednio dawkę można było utrzymać stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie. Leczenie objawowej niedokrwistości wywołanej chemioterapią u pacjentów z chorobą nowotworową. W celu uzyskania podwyższenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l) pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤10 g/dl (6,2 mmol/l)) lek należy podawać drogą podskórną. Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu wartości docelowych stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zaleca się stosowanie dawki początkowej wynoszącej 500 μg (6,75 μg/kg mc.), podawanej raz na 3 tyg. lub można również podawać dawkę 2,25 μg/kg mc. raz na tydzień. Jeśli odpowiedź kliniczna pacjenta (zmęczenie, stężenie hemoglobiny) jest niewystarczająca po 9 tyg., dalsze leczenie może również okazać się nieskuteczne. Leczenie należy przerwać ok. 4 tyg. po zakończeniu chemioterapii. Jeśli cel leczenia danego pacjenta został osiągnięty, dawkę należy zmniejszyć o 25-50% tak, by mieć pewność, że aby utrzymać stężenie hemoglobiny pozwalające opanować objawy niedokrwistości, lek podawany jest w najmniejszej zatwierdzonej dawce. Należy uwzględnić właściwe dostosowanie dawki w zakresie od 500 μg, przez 300 μg do 150 μg. Pacjentów należy ściśle obserwować i jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), dawkę powinno się zmniejszyć o ok. 25-50%. W przypadku, gdy stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy na pewien czas wstrzymać leczenie preparatem. Leczenie należy wznowić po obniżeniu stężenia hemoglobiny co najmniej do wartości 12 g/dl (7,5 mmol/l), podając lek w dawce o 25% mniejszej niż poprzednio. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tyg., dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Sposób podania. Lek może być podawany podskórnie przez pacjenta lub opiekuna po przeszkoleniu przez lekarza, pielęgniarkę lub farmaceutę. Lek w ampułko-strzykawce jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Preparat jest dostarczany w postaci gotowej do użycia ampułko-strzykawki. Lek we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym należy podawać wyłącznie podskórnie. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Preparat jest dostarczany w postaci gotowego do użycia wstrzykiwacza półautomatycznego napełnionego.

        Zastosowanie

        Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek u osób dorosłych i dzieci. Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego).

        Treść ulotki

        1. Co to jest Aranesp i w jakim celu się go stosuje

        Lekarz przepisał Aranesp (lek przeciwko niedokrwistości) w celu leczenia niedokrwistości (anemii).
        Niedokrwistość występuje wówczas, gdy krew zawiera niewystarczającą ilość krwinek czerwonych.
        Objawy niedokrwistości mogą obejmować zmęczenie, osłabienie i duszność.

        Aranesp działa dokładnie w taki sam sposób jak naturalny hormon – erytropoetyna. Erytropoetyna jest
        wytwarzana w nerkach. Powoduje ona zwiększenie wytwarzania krwinek czerwonych w szpiku
        kostnym. Substancja czynna leku Aranesp, darbepoetyna alfa, jest produkowana z komórek jajników
        chomika chińskiego (CHO-K1) za pomocą metod inżynierii genetycznej.

        Przewlekła niewydolność nerek
        Aranesp jest stosowany w leczeniu objawowej niedokrwistości towarzyszącej przewlekłej
        niewydolności nerek u dorosłych i dzieci. Niewydolne nerki nie wytwarzają wystarczającej ilości
        naturalnego hormonu, erytropoetyny, co często prowadzi do rozwoju niedokrwistości.

        Ponieważ organizm potrzebuje pewnego czasu do wytworzenia większej ilości krwinek czerwonych,
        pierwsze skutki leczenia będą odczuwalne po około czterech tygodniach. Zwykły rozkład dializ nie
        wpływa na skuteczność leczenia niedokrwistości za pomocą leku Aranesp.

        Chemioterapia
        Aranesp stosuje się w celu leczenia objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących
        chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem złośliwych nowotworów pochodzenia
        szpikowego).

        Jednym z głównych objawów niepożądanych chemioterapii jest wstrzymanie wytwarzania
        wystarczającej ilości komórek krwi w szpiku kostnym. W miarę zbliżania się do zakończenia
        chemioterapii ilość krwinek czerwonych we krwi może się zmniejszać, powodując niedokrwistość
        szczególnie, jeśli podawano duże dawki chemioterapeutyków.

        2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Aranesp

        Kiedy nie stosować leku Aranesp:
        - jeśli pacjent ma uczulenie na darbepoetynę alfa lub którykolwiek z pozostałych składników tego
          leku wymienionych w punkcie 6.
        - jeśli pacjent ma wykryte nadciśnienie tętnicze, które nie jest skutecznie leczone innymi lekami
          przepisanymi przez lekarza.

        Ostrzeżenia i środki ostrożności
        Przed rozpoczęciem stosowania leku Aranesp należy zwrócić się do lekarza, farmaceuty lub
        pielęgniarki.

        Należy poinformować lekarza, jeśli występują obecnie lub występowały w przeszłości:
        - wysokie ciśnienie tętnicze, które jest kontrolowane lekami przepisanymi przez lekarza,
        - niedokrwistość sierpowatokrwinkowa,
        - napady padaczkowe (napady drgawek),
        - drgawki,
        - choroby wątroby,
        - brak skuteczności leków stosowanych w niedokrwistości,
        - uczulenie na lateks (nasadka na igłę w ampułko-strzykawce zawiera pochodną lateksu) lub
        - zapalenie wątroby typu C.

        Specjalne ostrzeżenia:
        - Jeśli pacjent zauważy nasilenie zmęczenia i brak energii, może to oznaczać wystąpienie aplazji
          układu czerwonokrwinkowego (PRCA), której przypadki odnotowywano. Aplazja układu
          czerwonokrwinkowego oznacza, że organizm przestaje produkować lub zmniejsza produkcję
          czerwonych krwinek, co powoduje ciężką anemię. Jeśli pacjent ma takie objawy, wówczas
          powinien skontaktować się z lekarzem, który ustali najlepszy dla pacjenta przebieg leczenia
          niedokrwistości.

        - Należy zachować szczególną ostrożność stosując inne leki pobudzające powstawanie krwinek
          czerwonych – Aranesp należy do grupy leków, które pobudzają produkcję krwinek czerwonych,
          tak jak czyni to ludzki hormon erytropoetyna. Lekarz powinien zawsze zapisywać, który
          dokładnie lek stosuje pacjent.

        - U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, szczególnie w przypadku braku prawidłowej
          odpowiedzi na podanie leku Aranesp, lekarz sprawdzi dawkę leku Aranesp, ponieważ
          powtarzające się zwiększanie dawki leku Aranesp w przypadku braku odpowiedzi na leczenie
          może zwiększać ryzyko wystąpienia u pacjenta chorób serca lub naczyń krwionośnych i może
          zwiększać ryzyko zawału mięśnia sercowego, udaru i zgonu.

        - Lekarz będzie starał się utrzymać stężenie hemoglobiny w zakresie od 10 do 12 g/dl. Lekarz
          sprawdzi, czy stężenie hemoglobiny nie przekracza określonego poziomu, ponieważ wysokie
          stężenie hemoglobiny może spowodować ryzyko wystąpienia u pacjenta chorób serca lub
          naczyń krwionośnych i może zwiększać ryzyko zawału mięśnia sercowego, udaru i zgonu.

        - Jeśli u pacjenta występują objawy, takie jak silny ból głowy, senność, dezorientacja, problemy z
          widzeniem, nudności, wymioty lub napady drgawek (drgawki), mogą one oznaczać bardzo
          wysokie ciśnienie tętnicze. Jeśli u pacjenta wystąpią powyższe objawy, należy skontaktować się
          z lekarzem.

        - Pacjenci z chorobą nowotworową powinni mieć świadomość, że lek Aranesp może działać jako
          czynnik wzrostu komórek krwi i w pewnych okolicznościach może to niekorzystnie wpływać
          na istniejący nowotwór. W zależności od indywidualnej sytuacji pacjenta zaleconym leczeniem
          może być przetoczenie krwi. Należy omówić to z lekarzem.

        - Stosowanie leku przez zdrowe osoby może powodować zagrażające życiu zaburzenia pracy
          serca lub naczyń krwionośnych.

        - U pacjentów leczonych epoetynami zgłaszano przypadki ciężkich reakcji skórnych, w tym
          zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN).
          SJS/TEN początkowo mogą mieć postać, występujących na tułowiu, czerwonawych plam
          podobnych wyglądem do tarczy strzelniczej lub okrągłych plamek, często z pęcherzykiem w
          środku. Mogą także wystąpić owrzodzenia jamy ustnej, gardła, nosa, narządów płciowych oraz
          oczu (czerwone i opuchnięte oczy). Takie wysypki skórne często są poprzedzone przez
          gorączkę i (lub) objawy podobne do grypy. Wysypka może rozwinąć się w rozległe złuszczanie
          się skóry i powikłania, mogące zagrażać życiu .
          Jeżeli u pacjenta wystąpi ciężka wysypka lub inny z tych objawów skórnych, należy przerwać
          stosowanie leku Aranesp i natychmiast skontaktować się z lekarzem prowadzącym lub uzyskać
          pomoc medyczną.

        Inne leki i Aranesp
        Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub
        ostatnio a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

        Ilość krwinek czerwonych we krwi może wpływać na działanie cyklosporyny i takrolimusu (leków
        osłabiających układ odpornościowy). Należy poinformować lekarza o stosowaniu któregokolwiek z
        tych leków.

        Stosowanie leku Aranesp z jedzeniem i piciem
        Jedzenie i picie nie wpływa na działanie leku Aranesp.

        Ciąża i karmienie piersią
        W ciąży i w okresie karmienia piersią lub gdy istnieje podejrzenie, że kobieta jest w ciąży, lub gdy
        planuje ciążę, przed zastosowaniem tego leku należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.

        Nie prowadzono badań działania leku Aranesp u ciężarnych kobiet. Ważne jest, aby pacjentka
        poinformowała lekarza o:
        - ciąży,
        - podejrzewaniu ciąży lub
        - planach zajścia w ciążę.

        Brak danych dotyczących przenikania darbepoetyny do ludzkiego mleka. Podczas stosowania leku
        Aranesp należy przerwać karmienie piersią.

        Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
        Aranesp nie powinien wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

        Aranesp zawiera sód
        Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

        3. Jak stosować Aranesp

        Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości
        należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

        Po przeprowadzeniu badań krwi lekarz zdecydował, że konieczne jest stosowanie leku Aranesp, jeśli
        stężenie hemoglobiny jest równe 10 g/dl lub mniejsze. Lekarz udzieli informacji o wskazanej dawce i
        częstości podawania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny w zakresie od 10 do 12 g/dl. To może
        się różnić w zależności od tego czy pacjent jest dorosły, czy jest dzieckiem.

        Informacja dotycząca samodzielnego wstrzykiwania leku Aranesp
        Lekarz może zadecydować, że najkorzystniejsze będzie samodzielne wstrzykiwanie leku Aranesp
        przez pacjenta. Lekarz, pielęgniarka lub farmaceuta pokaże sposób samodzielnego wstrzykiwania. Nie
        należy podejmować prób wstrzykiwania leku bez uprzedniego przeszkolenia w zakresie tej techniki.
        Nigdy nie należy wstrzykiwać samodzielnie leku Aranesp do żyły.

        Przewlekła niewydolność nerek
        Dotyczy wszystkich pacjentów dorosłych i dzieci ≥ 1. roku życia z przewlekłą niewydolnością nerek.
        Aranesp podaje się w pojedynczym wstrzyknięciu pod powierzchnię skóry (podskórnie) lub do światła
        żyły (dożylnie).

        Dawka początkowa leku Aranesp na każdy kilogram masy ciała stosowana w leczeniu niedokrwistości
        wynosi:
        - 0,75 mikrograma raz na dwa tygodnie lub
        - 0,45 mikrograma raz w tygodniu.

        Dorośli, niedalizowani pacjenci mogą również stosować dawkę początkową wynoszącą
        1,5 mikrograma/kg mc. raz w miesiącu.

        U wszystkich dorosłych pacjentów i dzieci ≥ 1. roku życia z przewlekłą niewydolnością nerek, po
        skorygowaniu niedokrwistości, można kontynuować stosowanie leku Aranesp podawanego w
        pojedynczym wstrzyknięciu raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. U wszystkich niedializowanych
        dorosłych pacjentów oraz u dzieci i młodzieży ≥ 11 lat Aranesp może być również podawany jako
        wstrzyknięcie raz w miesiącu.

        Lekarz zleci regularne pobieranie krwi do badań w celu stwierdzenia reakcji niedokrwistości na
        leczenie i w razie konieczności może korygować dawkę co cztery tygodnie w celu utrzymania
        długotrwałej kontroli leczenia niedokrwistości.

        Lekarz zastosuje najmniejszą skuteczną dawkę, aby zapewnić kontrolę objawów niedokrwistości.

        W przypadku braku właściwej odpowiedzi na podanie leku Aranesp, lekarz sprawdzi dawkę leku i
        poinformuje pacjenta, jeśli potrzebna będzie zmiana dawkowania leku Aranesp.

        Także ciśnienie tętnicze będzie mierzone w regularnych odstępach czasu, szczególnie na początku
        leczenia.

        W niektórych przypadkach lekarz zleci uzupełniające stosowanie produktów żelaza.

        Lekarz może zadecydować o zmianie sposobu podawania wstrzyknięć (podskórnie lub dożylnie).
        W przypadku zmiany sposobu stosowania leku zostanie podana taka sama dawka, a następnie pobrane
        zostaną próbki krwi w celu potwierdzenia, że leczenie niedokrwistości przebiega bez zakłóceń.

        Jeżeli lekarz zadecyduje o przerwaniu leczenia za pomocą r-HuEPO (erytropoetyny wytwarzanej
        metodami inżynierii genetycznej) i rozpoczęciu stosowania leku Aranesp, przepisze również jak lek
        Aranesp powinien być stosowany – raz na tydzień czy raz na dwa tygodnie. Droga podania jest taka
        sama jak w przypadku r-HuEPO. Lekarz poinformuje o wielkości i częstości przyjmowania
        stosowanej dawki oraz o dostosowaniu dawki, jeśli okaże się to konieczne.

        Chemioterapia
        Aranesp podaje się raz na tydzień lub raz na trzy tygodnie w pojedynczym wstrzyknięciu, pod
        powierzchnię skóry.

        Dawka początkowa stosowana w leczeniu niedokrwistości wynosi:
        - 500 mikrogramów raz na trzy tygodnie (6,75 mikrograma leku Aranesp na każdy kilogram
          masy ciała) lub
        - 2,25 mikrograma (raz na tydzień) leku Aranesp na każdy kilogram masy ciała.

        Lekarz zleci regularne pobieranie krwi do badań w celu stwierdzenia wpływu leczenia na
        niedokrwistość i w razie konieczności może zmienić stosowaną dawkę. Leczenie zostanie zakończone
        po upływie około czterech tygodni od ukończenia chemioterapii. Lekarz poinformuje o dokładnym
        momencie zakończenia przyjmowania leku Aranesp.

        W niektórych przypadkach lekarz może zlecić uzupełniające stosowanie produktów żelaza.

        Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Aranesp
        Przyjęcie dawki leku Aranesp większej niż zalecana może grozić poważnymi konsekwencjami, takimi
        jak bardzo wysokie ciśnienie tętnicze. W takim przypadku należy skontaktować się z lekarzem,
        pielęgniarką lub farmaceutą. W razie złego samopoczucia należy niezwłocznie poinformować lekarza,
        pielęgniarkę lub farmaceutę.

        Pominięcie zastosowania leku Aranesp
        Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

        W razie pominięcia dawki leku Aranesp, należy skontaktować się z lekarzem w celu omówienia
        terminu wstrzyknięcia kolejnej dawki.

        Przerwanie stosowania leku Aranesp
        Jeżeli pacjent chce przerwać stosowanie leku Aranesp, powinien najpierw porozmawiać na ten temat
        z lekarzem.

        4. Możliwe działania niepożądane

        Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

        U pacjentów stosujących Aranesp zaobserwowano następujące działania niepożądane:

        Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek

        Bardzo często: mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 pacjentów
        - Wysokie ciśnienie krwi (nadciśnienie)
        - Reakcje alergiczne

        Często: mogą dotyczyć nie więcej niż 1 na 10 pacjentów
        - Udar
        - Ból w miejscu wstrzyknięcia
        - Wysypka i (lub) zaczerwienienie skóry

        Niezbyt często: mogą dotyczyć nie więcej niż 1 na 100 pacjentów
        - Tworzenie się zakrzepów krwi (zakrzepica)
        - Drgawki (ataki i napady)
        - Siniak i krwawienie w miejscu wstrzyknięcia
        - Tworzenie się zakrzepów krwi podczas dializy

        Częstość nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych
        - Aplazja układu czerwonokrwinkowego (niedokrwistość, nasilenie zmęczenia, brak energii)

        Pacjenci z chorobą nowotworową

        Bardzo często: mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 pacjentów
        - Reakcje alergiczne

        Często: mogą dotyczyć nie więcej niż 1 na 10 pacjentów
        - Wysokie ciśnienie krwi (nadciśnienie tętnicze)
        - Tworzenie się zakrzepów krwi (zakrzepica)
        - Ból w miejscu wstrzyknięcia
        - Wysypka i (lub) zaczerwienienie skóry
        - Zatrzymanie płynów (obrzęki)

        Niezbyt często: mogą dotyczyć nie więcej niż 1 na 100 pacjentów
        - Drgawki (ataki i napady)
        - Siniak i krwawienie w miejscu wstrzyknięcia

        Wszyscy pacjenci

        Częstość nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych
        - Ciężkie reakcje alergiczne z następującymi objawami:
        - Nagłe, zagrażające życiu reakcje alergiczne (anafilaksje)
        - Obrzęk twarzy, warg, jamy ustnej, języka lub gardła. Może powodować to trudności przy
          przełykaniu i w oddychaniu (obrzęk naczynioruchowy)
        - Duszność (alergiczny skurcz oskrzeli)
        - Wysypka skórna
        - Pokrzywka
        - U pacjentów leczonych epoetynami zgłaszano przypadki ciężkiej wysypki skórnej, w tym
          zespół Stevensa-Johnsona oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka. Mogą one mieć
          postać, występujących na tułowiu, czerwonawych plam podobnych wyglądem do tarczy
          strzelniczej lub okrągłych plamek, często z pęcherzykiem w środku, złuszczania się skóry,
          owrzodzeń jamy ustnej, gardła, nosa, narządów płciowych i oczu oraz mogą być poprzedzone
          przez gorączkę i objawy podobne do grypy.
          Jeżeli u pacjenta wystąpią te objawy, należy przerwać stosowanie leku Aranesp i natychmiast
          skontaktować się z lekarzem prowadzącym lub uzyskać pomoc medyczną (patrz punkt 2).

        Zgłaszanie działań niepożądanych
        Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
        w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać
        bezpośrednio do „krajowego systemu zgłaszania” wymienionego w załączniku V. Dzięki zgłaszaniu
        działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa
        stosowania leku.

        5. Jak przechowywać lek Aranesp

        Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

        Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i etykiecie
        ampułko-strzykawki po: Termin ważności (EXP). Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego
        miesiąca.

        Przechowywać w lodówce (2°C – 8°C). Nie zamrażać. Nie stosować leku Aranesp, jeśli podejrzewa
        się, że został zamrożony.

        Przechowywać ampułko-strzykawkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem.

        Jeśli ampułko-strzykawka została wyjęta z lodówki i pozostawała w temperaturze pokojowej
        około 30 minut przed wstrzyknięciem, powinna być użyta w ciągu 7 dni lub wyrzucona.

        Nie stosować tego leku, jeśli pacjent zauważy, że zawartość ampułko-strzykawki jest mętna lub są w
        niej drobiny.

        Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
        farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
        środowisko.

        6. Zawartość opakowania i inne informacje

        Co zawiera lek Aranesp
        - Substancją czynną leku jest darbepoetyna alfa, r-HuEPO (erytropoetyna wytwarzana metodą
          inżynierii genetycznej). Ampułko-strzykawka zawiera 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130,
          150, 300 lub 500 mikrogramów darbepoetyny alfa.
        - Pozostałe składniki to: sodu diwodorofosforan, sodu wodorofosforan, sodu chlorek,
          polisorbat 80 i woda do wstrzykiwań.

        Jak wygląda lek Aranesp i co zawiera opakowanie
        Aranesp powinien być przejrzystym, bezbarwnym lub lekko opalizującym roztworem do wstrzykiwań
        w ampułko-strzykawce.

        Aranesp jest dostępny w opakowaniach zawierających 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
        Ampułko-strzykawki są dostępne w opakowaniach typu blister (1 i 4 w opakowaniu) lub bez
        opakowania typu blister (1 w opakowaniu). Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się
        w obrocie.

        Podmiot odpowiedzialny i wytwórca
        Amgen Europe B.V.
        Minervum 7061
        4817 ZK Breda
        Holandia

        Podmiot odpowiedzialny
        Amgen Europe B.V.
        Minervum 7061
        4817 ZK Breda
        Holandia

        Wytwórca
        Amgen Technology (Ireland) Unlimited Company
        Pottery Road
        Dun Laoghaire
        Co Dublin
        Irlandia

        Wytwórca
        Amgen NV
        Telecomlaan 5-7
        1831 Diegem
        Belgia

        W celu uzyskania dodatkowych informacji na temat tego leku należy zwrócić się do miejscowego
        przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego:

        België/Belgique/Belgien
        s.a. Amgen n.v.
        Tel/Tél: +32 (0)2 7752711

        Lietuva
        Amgen Switzerland AG Vilniaus filialas
        Tel: +370 5 219 7474

        България
        Амджен България ЕООД

        Тел.: +359 (0)2 424 7440

        Luxembourg/Luxemburg
        s.a. Amgen
        Belgique/Belgien
        Tel/Tél: +32 (0)2 7752711

        Česká republika
        Amgen s.r.o.
        Tel: +420 221 773 500

        Magyarország
        Amgen Kft.
        Tel.: +36 1 35 44 700

        Danmark
        Amgen, filial af Amgen AB, Sverige
        Tlf: +45 39617500

        Malta
        Amgen B.V.
        The Netherlands
        Tel: +31 (0)76 5732500

        Deutschland
        AMGEN GmbH
        Tel.: +49 89 1490960

        Nederland
        Amgen B.V.
        Tel: +31 (0)76 5732500

        Eesti
        Amgen Switzerland AG Vilniaus filialas
        Tel: +372 586 09553

        Norge
        Amgen AB
        Tel: +47 23308000

        Ελλάδα
        Amgen Ελλάς Φαρμακευτικά Ε.Π.Ε.
        Τηλ.: +30 210 3447000

        Österreich
        Amgen GmbH
        Tel: +43 (0)1 50 217

        España
        Amgen S.A.
        Tel: +34 93 600 18 60

        Polska
        Amgen Biotechnologia Sp. z o.o.
        Tel.: +48 22 581 3000

        France
        Amgen S.A.S.
        Tél: +33 (0)9 69 363 363

        Portugal
        Amgen Biofarmacêutica, Lda.
        Tel: +351 21 4220606

        Hrvatska
        Amgen d.o.o.
        Tel: +385 (0)1 562 57 20

        România
        Amgen România SRL
        Tel: +4021 527 3000

        Ireland
        Amgen Ireland Limited
        Tel: +353 1 8527400

        Slovenija
        AMGEN zdravila d.o.o.
        Tel: +386 (0)1 585 1767

        Ísland
        Vistor hf.
        Sími: +354 535 7000

        Slovenská republika
        Amgen Slovakia s.r.o.
        Tel: +421 2 321 114 49

        Italia
        Amgen S.r.l.
        Tel: +39 02 6241121

        Suomi/Finland
        Amgen AB, sivuliike Suomessa/Amgen AB, filial i Finland
        Puh/Tel: +358 (0)9 54900500

        Kύπρος
        C.A. Papaellinas Ltd
        Τηλ.: +357 22741 741

        Sverige
        Amgen AB
        Tel: +46 (0)8 6951100

        Latvija
        Amgen Switzerland AG Rīgas filiāle
        Tel: +371 257 25888

        United Kingdom (Northern Ireland)
        Amgen Limited
        Tel: +44 (0)1223 420305

        Data ostatniej aktualizacji ulotki:.

        Inne źródła informacji
        Szczegółowe informacje o tym leku znajdują się na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków
        http://www.ema.europa.eu/.

        Ta ulotka jest dostępna we wszystkich językach UE/EOG na stronie internetowej Europejskiej Agencji
        Leków.

        7. Instrukcja dotycząca samodzielnego wstrzykiwania leku Aranesp za pomocą
        ampułko-strzykawki

        W tej części podano informacje dotyczące samodzielnego wykonywania wstrzyknięć leku Aranesp.
        Nie należy podejmować prób samodzielnego wstrzykiwania leku bez wcześniejszego przeszkolenia
        przeprowadzonego przez lekarza, pielęgniarkę lub farmaceutę. W przypadku zapytań jak wstrzykiwać,
        należy zwrócić się z prośbą o pomoc do lekarza, pielęgniarki lub farmaceuty.

        W jaki sposób samodzielnie lub z pomocą innej osoby wykonać wstrzyknięcie leku Aranesp w
        ampułko-strzykawce
        Lekarz przepisał wykonywanie wstrzyknięcia leku Aranesp w ampułko-strzykawce, podając lek do
        tkanki położonej tuż pod skórą. Lekarz, pielęgniarka lub farmaceuta udzieli informacji o wielkości
        dawki i częstości przyjmowania leku Aranesp.

        Wyposażenie:
        W celu wykonania samodzielnego wstrzyknięcia konieczne jest przygotowanie:
        - nowej ampułko-strzykawki zawierającej lek Aranesp oraz
        - gazików nasączonych alkoholem lub podobnym środkiem.

        Co należy zrobić przed samodzielnym podskórnym wstrzyknięciem leku Aranesp
        1. Wyjąć ampułko-strzykawkę leku Aranesp z lodówki. Pozostawić w temperaturze pokojowej na
            około 30 minut. Dzięki temu wstrzyknięcie będzie mniej bolesne. Nie należy ogrzewać leku
            Aranesp w inny sposób (na przykład w kuchence mikrofalowej lub w gorącej wodzie). Co
            więcej, nie należy pozostawiać ampułko-strzykawki w miejscu, gdzie jest ona narażona na
            bezpośrednie działanie światła słonecznego.
        2. Nie wstrząsać ampułko-strzykawką.
        3. Nie zdejmować nasadki ze strzykawki aż do momentu kiedy wszystko przygotowane jest do
            wstrzyknięcia.
        4. Upewnić się, że dawka jest właściwa i zgodna z przepisaną przez lekarza.
        5. Sprawdzić termin ważności na etykiecie ampułko-strzykawki (EXP). Nie stosować leku, jeśli
            upłynął ostatni dzień miesiąca terminu ważności wskazanego na etykiecie.
        6. Sprawdzić wygląd leku. Aranesp powinien być przejrzystą, bezbarwną lub lekko opalizującą
            cieczą. Nie wolno używać leku, jeśli widoczne są zmętnienia lub drobiny.
        7. Starannie umyć ręce.
        8. Zgromadzić niezbędne przedmioty w jednym, łatwo dostępnym i dobrze oświetlonym miejscu.

        Jak przygotować wstrzyknięcie leku Aranesp
        Przed wstrzyknięciem leku Aranesp należy:
        1. W celu uniknięcia wykrzywienia igły należy delikatnie, bez obracania, zdjąć nasadkę, tak jak
           pokazano na rycinie 1 i 2.
        2. Nie dotykać igły. Nie naciskać na tłok.
        3. Drobne pęcherzyki powietrza mogą być widoczne w ampułko-strzykawce. Usunięcie tych
            pęcherzyków przed wstrzyknięciem nie jest konieczne. Wstrzyknięcie roztworu
            zawierającego pęcherzyki powietrza jest nieszkodliwe.
        4. Teraz ampułko-strzykawka jest gotowa do użycia.

        Gdzie należy samodzielnie wstrzykiwać lek
        Najlepsze miejsca samodzielnego wstrzyknięcia: górne części ud oraz brzuch. Jeśli inna osoba
        dokonuje wstrzyknięcia, może wykorzystać tylną część ramienia.

        Należy zmieniać miejsce wstrzyknięcia leku, jeśli dotychczasowe miejsce podawania będzie
        zaczerwienione i bolesne.

        W jaki sposób należy samodzielnie wstrzykiwać lek
        1. Zdezynfekować skórę za pomocą gazika nasączonego alkoholem. Uchwycić (bez nadmiernego
            ściskania) fałd skóry pomiędzy kciukiem i palcem wskazującym.
        2. Wkłuć igłę na całą długość w skórę, tak jak to pokazywali lekarz, pielęgniarka lub farmaceuta.
        3. Wstrzyknąć przepisaną dawkę leku podskórnie tak, jak to zalecił lekarz, pielęgniarka lub
            farmaceuta.
        4. Utrzymując fałd skóry pomiędzy palcami, wolno i ze stałym naciskiem wstrzykiwać lek aż do
            całkowitego opróżnienia strzykawki.
        5. Usunąć igłę i puścić fałd skóry.
        6. Jeśli w miejscu ukłucia pojawi się kropla krwi, należy ją delikatnie wytrzeć wacikiem lub
            gazikiem. Nie wolno pocierać skóry w miejscu wstrzyknięcia. Jeśli to konieczne, w miejscu
            wstrzyknięcia można przykleić plaster.
        7. Jedna ampułko-strzykawka służy do wykonania wyłącznie jednego wstrzyknięcia. Część leku
            Aranesp pozostała w ampułko-strzykawce nie nadaje się do użytku.
        Ważne: W razie jakichkolwiek wątpliwości należy bez wahania zwrócić się o pomoc do lekarza lub
        pielęgniarki.

        Usuwanie zużytych ampułko-strzykawek
        - Nie nakładać nasadki na zużyte igły, ponieważ przypadkowo może dojść do ukłucia.
        - Przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
        - Zużytą ampułko-strzykawkę należy usunąć w sposób zgodny z lokalnymi przepisami. Należy
          zapytać farmaceutę co zrobić z lekami, których się już nie potrzebuje. Takie postępowanie
          pomoże chronić środowisko.
        Dane o lekach i suplementach diety dostarcza Pharmindex
        Produkt został dodany do koszyka
        Przejdź do koszyka

        STREFAAPTEK.PL

        • O nas
        • Regulamin StrefaAptek.pl
        • Kontakt
        • Polityka prywatności
        • Klauzula informacyjna dla pacjenta
        • Mapa serwisu

        DLA APTEK

        • Klauzula informacyjna dla aptek
        • Współpraca
        Copyright © Medicover 2026