logo logo loop icon Szukaj apteki/leku Zwiń Medicover Strefa aptek
Znajdź aptekęZnajdź lekDla aptekO nas
×
Szukam leku
Szukam apteki
        strefa aptek.pl Leki Amizepin 200 mg tabl. 50 szt. (5 blistrów x 10)

        Amizepin, 200 mg, tabl., 50 szt. (5 blistrów x 10)

        Amizepin
        200 mg, tabl., 50 szt. (5 blistrów x 10)
        Producent

        Polpharma

        Opakowanie

        50 szt. (5 blistrów x 10)

        Postać

        tabl.

        Dostępność

        Produkt dostępny na receptę

        Kwota refundowana

        11.41

        Dawkowanie

        Doustnie. Padaczka. Dawkę karbamazepiny należy dostosować do indywidualnych potrzeb pacjenta, w celu osiągnięcia odpowiedniej kontroli drgawek. W ustaleniu optymalnego dawkowania może być pomocne oznaczanie stężenia karbamazepiny w osoczu. W leczeniu padaczki, dawka karbamazepiny zwykle wymaga osiągnięcia całkowitego stężenia karbamazepiny w osoczu w zakresie od ok. 4-12 µg/ml (17-50 µmoli/l). Dorośli.  Zalecana dawka początkowa wynosi 100-200 mg raz lub 2 razy na dobę. Dawkę należy zwiększać stopniowo, aż do uzyskania optymalnej reakcji na leczenie, najczęściej do dawki 800-1200 mg na dobę. Niektórzy dorośli pacjenci wymagają zastosowania leku w dawce 1600 mg, a nawet 2000 mg na dobę. Pacjenci w podeszłym wieku. Ze względu na możliwość interakcji z innymi lekami, należy ostrożnie dobierać dawki leku u pacjentów w podeszłym wieku. Dzieci i młodzież. Zwykle stosowana dawka wynosi 10-20 mg/kg mc. na dobę, w kilku dawkach podzielonych. Dzieci w wieku 5-10 lat: 400-600 mg na dobę, w dawkach podzielonych. Dzieci i młodzież w wieku 10-15 lat: 600-1000 mg na dobę, w kilku dawkach podzielonych. Młodzież w wieku >15 lat: 800-1200 mg na dobę (dawki jak dla dorosłych). Nie zaleca się stosowania leku u najmłodszych dzieci. Maksymalna zalecana dawka: dzieci do 6 lat - 35 mg/kg mc./dobę; dzieci i młodzież w wieku 6-15 lat: 1000 mg/dobę; młodzież w wieku >15 lat: 1200 mg/dobę. Jeżeli to możliwe, powinno się stosować leczenie jednym lekiem przeciwpadaczkowym, ale jeśli stosuje się terapię wielolekową zaleca się taki sam schemat zwiększania dawki. Jeśli karbamazepinę dołącza się do stosowanego już schematu leczenia przeciwpadaczkowego należy wprowadzać lek stopniowo, lub - jeśli to konieczne - modyfikując dawkowanie pozostałych leków przeciwpadaczkowych. Neuralgia nerwu trójdzielnego. Początkową dawkę 200-400 mg na dobę należy powoli zwiększać, aż do dawki, gdy ból ustąpi (zazwyczaj 200 mg 3-4 razy na dobę). U większości pacjentów do utrzymania działania przeciwbólowego wystarcza dawka 200 mg podawana 3-4 razy na dobę. W niektórych przypadkach konieczne jest podanie dawki 1600 mg na dobę. W fazie remisji bólu, dawkę należy stopniowo zmniejszać do najmniejszej dawki skutecznej. Maksymalna zalecana dawka wynosi 1200 mg na dobę. Po ustąpieniu bólu należy próbować stopniowo odstawić karbamazepinę, do wystąpienia kolejnego ataku. Pacjenci w podeszłym wieku. Zalecana dawka początkowa wynosi 100 mg 2 razy na dobę. Dawkę początkową 100 mg 2 razy na dobę należy codziennie powoli zwiększać, aż do ustąpienia bólu (zazwyczaj 200 mg 3-4 razy na dobę). Następnie dawkę należy stopniowo zmniejszać, aż do osiągnięcia możliwie najmniejszej dawki podtrzymującej. Maksymalna zalecana dawka wynosi 1200 mg na dobę. Po ustąpieniu bólu należy próbować stopniowo odstawić karbamazepinę, do wystąpienia kolejnego ataku. Z powodu interakcji między lekami oraz zróżnicowanej farmakokinetyki produktów przeciwpadaczkowych, należy szczególnie ostrożnie dobierać dawki leku u pacjentów w podeszłym wieku. Profilaktyka zaburzeń afektywnych dwubiegunowych u pacjentów, którzy nie reagują na leczenie produktami litu. Dawka początkowa wynosi 400 mg na dobę w dawkach podzielonych. Dawkę należy zwiększać stopniowo, aż do uzyskania zadowalającego działania leczniczego lub osiągnięcia dawki dobowej 1600 mg (w dawkach podzielonych). Zazwyczaj stosuje się 400-600 mg na dobę w dawkach podzielonych. Szczególne grupy pacjentów. Brak danych dotyczących farmakokinetyki karbamazepiny u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek. Zawsze gdy jest to możliwe, przed podjęciem decyzji o rozpoczęciu leczenia pacjentów pochodzenia chińskiego lub tajskiego należy zbadać na obecność allelu HLA-B*1502, który silnie prognozuje ryzyko wystąpienia ciężkiego zespołu Stevensa-Johnsona (SJS) wywołanego przyjmowaniem karbamazepiny. Sposób podania. Lek należy stosować zazwyczaj w 2 lub 3 dawkach podzielonych. Tabletki można przyjmować w trakcie posiłku, po posiłku, lub między posiłkami. Tabletki należy przyjmować, popijając niewielką ilością płynu. np. szklanką wody.

        Zastosowanie

        Padaczka: napady uogólnione toniczno-kloniczne i napady częściowe. Uwaga: Karbamazepina jest zazwyczaj nieskuteczna w napadach nieświadomości (petit mal) oraz w napadach mioklonicznych. Ponadto, niepotwierdzone doniesienia sugerują, że u pacjentów zatypowymi napadami nieświadomości może wystąpić zaostrzenie ataków. Bóle napadowe w neuralgii nerwu trójdzielnego. Profilaktyka zaburzeń afektywnych dwubiegunowych u pacjentów, którzy nie reagują na leczenie preparatami litu.

        Treść ulotki

        1. Co to jest lek Amizepin i w jakim celu się go stosuje

        Amizepin należy do grupy leków przeciwpadaczkowych. Wykazuje działanie przeciwdrgawkowe,
        może też modyfikować pewien rodzaj bólu i regulować zaburzenia nastroju.

        Amizepin jest stosowany:
        - w leczeniu niektórych rodzajów padaczki
        - w leczeniu bólu występującego w przebiegu niektórych chorób neurologicznych, takich jak
          np. neuralgia nerwu trójdzielnego
        - w zapobieganiu dwubiegunowym zaburzeniom nastroju (naprzemiennym epizodom depresji
          i manii) u pacjentów, którzy nie reagują na leczenie produktami litu.

        2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Amizepin

        Kiedy nie stosować leku Amizepin:
        - jeśli pacjent ma uczulenie na karbamazepinę, inne podobne leki, np. trójpierścieniowe leki
          przeciwdepresyjne, takie jak np. amitryptylina, dezypramina, protryptylina lub którykolwiek
          z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6);
        - jeśli u pacjenta występuje porfiria (zaburzenie w produkcji porfiryny, barwnika ważnego dla
          czynności wątroby i tworzenia krwi);
        - jeśli u pacjenta występuje blok przedsionkowo-komorowy serca;
        - jeśli u pacjenta występowały w przeszłości ciężkie choroby krwi (zaburzenia czynności
          szpiku kostnego, w tym ciężka niedokrwistość);
        - jeśli pacjent jednocześnie jest leczony lekami przeciwdepresyjnymi zwanymi inhibitorami
          MAO, np. fenelzyną, selegiliną, tranylcyprominą (zastosowanie karbamazepiny jest możliwe
          najwcześniej po upływie 14 dni od chwili odstawienia inhibitorów MAO).

        Ostrzeżenia i środki ostrożności
        Przed rozpoczęciem stosowania leku Amizepin należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą.

        Należy zachować szczególną ostrożność stosując Amizepin, jeśli:
        - występuje choroba krwi (w tym także spowodowana stosowaniem innych leków);
        - u pacjenta wystąpiła kiedykolwiek nadwrażliwość na okskarbazepinę lub inne leki (wysypka
          lub inne objawy alergii). U pacjentów uczulonych na karbamazepinę może (u około 1 na 4
          (25%)) wystąpić również nadwrażliwość na okskarbazepinę;
        - kiedykolwiek podczas stosowania innych leków wystąpiły zaburzenia składu krwi, na
          przykład leukopenia (zmniejszona liczba białych krwinek);
        - kiedykolwiek wystąpiła reakcja alergiczna na lek przeciwdrgawkowy - fenytoinę;
        - występują lub występowały w przeszłości choroby układu krążenia, wątroby lub nerek;
        - występują problemy z nerkami związane z niskim poziomem sodu we krwi lub jednoczesnym
          przyjmowaniem leków obniżających poziom sodu we krwi (leki moczopędne takie jak
          hydrochlorotiazyd i furosemid);
        - występują trudności w utrzymaniu moczu;
        - występuje jaskra (podwyższone ciśnienie w gałce ocznej);
        - występuje zaburzenie psychiczne zwane psychozą, któremu mogą towarzyszyć takie objawy jak
          dezorientacja i pobudzenie (szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku);
        - występuje niedoczynność tarczycy.

        W razie:
        - reakcji alergicznej, objawiającej się gorączką z jednoczesnym powiększeniem węzłów
          chłonnych, wysypką lub pęcherzami na skórze, należy poinformować lekarza lub zgłosić się do
          najbliższego szpitala (patrz punkt 4);
        - zwiększenia się częstości występowania drgawek lub wystąpienia mieszanych napadów
          padaczkowych, łącznie z utratą świadomości, należy natychmiast poinformować lekarza;
        - pojawienia się objawów wskazujących na zapalenie wątroby, takich jak żółtaczka (zażółcenie
          skóry i oczu), należy poinformować lekarza;
        - pojawienia się objawów, takich jak gorączka, ból gardła, wysypka, owrzodzenie jamy ustnej,
          łatwe pojawianie się siniaków, wybroczyny lub plamica należy niezwłocznie skontaktować się
          z lekarzem.

        Nie należy przerywać przyjmowania leku Amizepin bez porozumienia się z lekarzem. W celu
        zapobieżenia nasileniu się padaczki, nie wolno nagle odstawiać leku.

        Zgłaszano przypadki ciężkich wysypek skórnych (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze
        oddzielanie się naskórka) w trakcie przyjmowania karbamazepiny. Wysypce mogą często towarzyszyć
        owrzodzenia jamy ustnej, gardła, nosa, narządów płciowych oraz zapalenie spojówek (czerwone
        i opuchnięte oczy). Te poważne wysypki są często poprzedzane objawami grypopodobnymi, jak
        gorączka, bóle głowy, bóle kości. Wysypka może przerodzić się w złuszczające się pęcherze.
        Największe ryzyko wystąpienia poważnych reakcji skórnych jest w pierwszych miesiącach leczenia.

        Ciężkie reakcje skórne są częstsze u pacjentów pochodzenia azjatyckiego. U pacjentów pochodzenia
        chińskiego i tajskiego można przewidzieć ryzyko wystąpienia takich reakcji na podstawie badania
        krwi. Lekarz powinien doradzić pacjentowi, czy potrzebne jest przeprowadzenie badań krwi przed
        rozpoczęciem leczenia karbamazepiną.

        Jeżeli pojawi się wysypka lub inne objawy skórne, należy przerwać przyjmowanie karbamazepiny
        i niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.

        Niewielka liczba osób stosujących leki przeciwpadaczkowe zawierające karbamazepinę myślała
        o tym, aby się skrzywdzić lub zabić.
        Jeśli kiedykolwiek u pacjenta pojawią się takie myśli, należy natychmiast skontaktować się
        z lekarzem.

        Podczas stosowania leku Amizepin w czasie ciąży występuje ryzyko szkodliwego wpływu na
        nienarodzone dziecko. Jeśli pacjentka jest w wieku rozrodczym, powinna stosować skuteczną metodę
        antykoncepcji w trakcie stosowania leku Amizepin i przez dwa tygodnie po przyjęciu ostatniej dawki
        (patrz „Ciąża i karmienie piersią”).

        Stosowanie leku Amizepin u dzieci i pacjentów w podeszłym wieku
        Lek może być stosowany u dzieci i pacjentów w podeszłym wieku, zgodnie z zaleceniami lekarza.
        U tych pacjentów konieczne jest zachowanie ostrożności podczas dawkowania leku oraz uważne
        obserwowanie pacjenta.

        Amizepin a inne leki
        Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta
        obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.
        Jest to szczególnie ważne w przypadku leku Amizepin, ponieważ wiele różnych leków może wpływać
        na jego działanie.
        Czasami może być konieczna zmiana dawkowania lub przerwanie stosowania niektórych leków.

        Hormonalne środki antykoncepcyjne, np. tabletki, plastry, zastrzyki lub implanty

        Lek Amizepin może wpływać na działanie hormonalnych środków antykoncepcyjnych i zmniejszać
        ich skuteczność w zapobieganiu ciąży. Należy porozmawiać z lekarzem, który omówi najbardziej
        odpowiedni rodzaj antykoncepcji w czasie przyjmowania leku Amizepin. Należy natychmiast
        poinformować lekarza o wystąpieniu nieregularnego krwawienia lub plamienia.

        Leki, które mogą oddziaływać z lekiem Amizepin (i odwrotnie)
        Leki przeciwbólowe, przeciwzapalne: dekstropropoksyfen, buprenorfina, metadon, paracetamol,
        tramadol.
        Leki o działaniu androgennym: danazol (stosowany w leczeniu endometriozy).
        Antybiotyki: antybiotyki makrolidowe (np. erytromycyna, klarytromycyna), cyprofloksacyna,
        doksycyklina, ryfabutyna.
        Leki stosowane w depresji: fluoksetyna, fluwoksamina, paroksetyna, trazodon, bupropion (stosowany
        w celu łagodzenia objawów absencyjnych po odstawieniu nikotyny), cytalopram, mianseryna,
        sertralina, nefazodon, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (np. imipramina, amitryptylina,
        nortryptylina, klomipramina).
        Inne leki przeciwpadaczkowe: wigabatryna, prymidon, progabid, kwas walproinowy, walpromid,
        fenytoina, fosfenytoina, okskarbazepina, fenobarbital, klonazepam, klobazam, etosuksymid,
        lamotrygina, okskarbazepina, tiagabina, topiramat, zonisamid, brywaracetam. Istnieją także rzadkie
        doniesienia o zwiększeniu stężenia mefenytoiny w osoczu.
        Leki przeciwgrzybicze: azole (np. itrakonazol, ketokonazol, flukonazol, worykonazol).
        Leki przeciwhistaminowe: loratadyna.
        Leki przeciwpsychotyczne: olanzapina, kwetiapina, klozapina, haloperydol i bromperydol,
        rysperydon, arypiprazol, paliperydon.
        Leki przeciwgruźlicze: izoniazyd, ryfampicyna.
        Leki przeciwwirusowe: stosowane w leczeniu zakażeń HIV (np. rytonawir, indynawir, sakwinawir).
        Inhibitory anhydrazy węglanowej: acetazolamid (stosowany m.in. w jaskrze).
        Leki sercowo-naczyniowe: werapamil, diltiazem, antagoniści kanału wapniowego (pochodne
        dihydropirydyny, np. felodypina), digoksyna, symwastatyna, atorwastatyna, lowastatyna,
        ceriwastatyna, iwabradyna.
        Leki stosowane w chorobie wrzodowej: cymetydyna, omeprazol.
        Leki nasenne i uspokajające: walnoktamid.
        Leki przeciwlękowe: alprazolam.
        Leki przeciwnowotworowe: cisplatyna, doksorubicyna, imatynib, cyklofosfamid, lapatynib.
        Leki immunosupresyjne: cyklosporyna, ewerolimus, takrolimus, syrolimus (leki stosowane po
        przeszczepach, ale także w leczeniu zapalenia stawów lub łuszczycy).
        Leki rozszerzające oskrzela i leki przeciwastmatyczne: teofilina i aminofilina.
        Leki stosowane w dermatologii: izotretynoina (lek stosowany w leczeniu trądziku).
        Leki przeciwzakrzepowe: doustne leki przeciwzakrzepowe (np. dikumarol, warfaryna, acenokumarol).
        Leki przeciwwymiotne: aprepitant.
        Leki przeciw robakom: albendazol.
        Kortykosteroidy: np. prednizolon lub deksametazon.
        Leki stosowane w zaburzeniach erekcji: tadalafil.
        Leki stosowane w chorobach tarczycy: lewotyroksyna.
        Środki antykoncepcyjne: hormonalne środki antykoncepcyjne (należy rozważyć stosowanie innych
        metod antykoncepcji).
        Inne interakcje: sok grejpfrutowy, nikotynamid (u dorosłych, tylko w dużych ilościach), preparaty
        ziołowe zawierające ziele dziurawca (Hypericum perforatum), leki zawierające estrogeny i (lub)
        progestageny.

        Leczenie skojarzone wymagające szczególnej uwagi
        Należy zachować szczególną ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania leku Amizepin z:
        lewetyracetamem, izoniazydem, solami litu, metoklopramidem, neuroleptykami (np. haloperydol,
        tiorydazyna), niektórymi lekami moczopędnymi (furosemid, hydrochlorotiazyd), niektórymi lekami
        zwiotczającymi mięśnie (np. pankuronium).

        Stosowanie leku Amizepin z jedzeniem, piciem i alkoholem
        Karbamazepina może zmniejszać tolerancję alkoholu. Podczas przyjmowania leku Amizepin nie
        należy pić alkoholu.
        Nie należy jeść grejpfrutów ani pić soku grejpfrutowego, ponieważ może się nasilić działanie leku
        Amizepin. Inne soki, jak np. pomarańczowy lub jabłkowy nie wpływają na działanie leku.

        Ciąża i karmienie piersią
        Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
        dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

        Ciąża
        Lek Amizepin może powodować poważne wady wrodzone. Jeżeli pacjentka przyjmuje lek Amizepin
        w trakcie ciąży, ryzyko wystąpienia wady wrodzonej u dziecka jest nawet trzykrotnie większe niż
        u kobiet, które nie przyjmują leków przeciwpadaczkowych. Notowano występowanie poważnych wad
        wrodzonych, w tym wady cewy nerwowej (rozszczepienie kręgosłupa), wady wrodzone twarzy, takie
        jak rozszczepienie górnej wargi i podniebienia, wady głowy, wady serca, wady wrodzone prącia
        związane z otwarciem cewki moczowej (spodziectwo) i wady palców. Jeśli pacjentka przyjmuje lek
        Amizepin w czasie ciąży, nienarodzone dziecko należy ściśle kontrolować.

        U niemowląt urodzonych przez matki, które stosowały karbamazepinę w czasie ciąży, notowano
        problemy z rozwojem neurologicznym (rozwojem mózgu). W niektórych badaniach wykazano,
        że karbamazepina ma negatywny wpływ na rozwój układu nerwowego u dzieci narażonych na
        działanie karbamazepiny w macicy, podczas gdy w innych badaniach nie stwierdzono takiego
        wpływu. Nie można wykluczyć wpływu na rozwój neurologiczny.

        Jeśli pacjentka jest lub przypuszcza, że może być w ciąży, powinna niezwłocznie powiedzieć o tym
        lekarzowi. Nie należy przerywać przyjmowania leku do momentu omówienia tego z lekarzem.
        Przerwanie podawania leku bez konsultacji z lekarzem może spowodować napady padaczkowe, które
        mogą być niebezpieczne dla pacjentki i jej nienarodzonego dziecka. Lekarz może podjąć decyzję
        o zmianie leczenia.

        Jeżeli pacjentka przyjmuje lek Amizepin w trakcie ciąży, jest również ryzyko wystąpienia u niej
        problemów z krwawieniem zaraz po urodzeniu. Lekarz może przepisać pacjentce i dziecku lek, aby
        temu zapobiec.

        Kobiety w wieku rozrodczym
        Jeśli pacjentka jest w wieku rozrodczym i nie planuje ciąży, powinna stosować skuteczną
        antykoncepcję w trakcie leczenia lekiem Amizepin. Lek Amizepin może wpływać na działanie
        hormonalnych środków antykoncepcyjnych, takich jak tabletka antykoncepcyjna, i zmniejszać ich
        skuteczność w zapobieganiu ciąży. Pacjentka powinna porozmawiać z lekarzem, który omówi
        najwłaściwszy rodzaj antykoncepcji w czasie przyjmowania leku Amizepin. Jeśli przerwie się leczenie
        lekiem Amizepin, należy kontynuować stosowanie skutecznej antykoncepcji przez kolejne dwa
        tygodnie po zakończeniu jego stosowania.

        Jeśli pacjentka jest w wieku rozrodczym i planuje zajść ciążę, przed przerwaniem stosowania
        antykoncepcji i przed zajściem w ciążę powinna skonsultować się z lekarzem, aby zmienić metodę
        leczenia na inną, odpowiednią do ochrony nienarodzonego dziecka przed narażeniem na działanie
        karbamazepiny.

        Karmienie piersią
        Karbamazepina przenika do mleka ludzkiego. W szczególnych przypadkach, gdy lekarz zgadza się na
        karmienie piersią, należy obserwować, czy u karmionego dziecka nie pojawiają się działania
        niepożądane. W razie ich wystąpienia (np. nadmiernej senności, reakcji skórnych, zażółcenia skóry
        i oczu, ciemnego zabarwienia moczu), należy porozumieć się z lekarzem.

        Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
        Lek Amizepin może powodować senność, zawroty głowy lub zaburzenia widzenia (niewyraźne
        widzenie, podwójne widzenie) lub brak koordynacji mięśniowej, szczególnie na początku stosowania
        lub zwiększania dawki leku Amizepin. W przypadku wystąpienia takich objawów nie należy
        prowadzić pojazdów, obsługiwać maszyn ani wykonywać innych czynności wymagających
        szczególnej uwagi.

        Amizepin zawiera sód
        Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

        3. Jak stosować lek Amizepin

        Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
        się do lekarza lub farmaceuty.

        Zazwyczaj stosowana dawka leku Amizepin to:

        Padaczka
        Leczenie rozpoczyna się od małej dawki dobowej, lekarz zaleci powolne zwiększanie dawki aż do
        uzyskania optymalnego działania.
        Lekarz może zlecić oznaczanie stężenia leku we krwi, gdyż może być to pomocne w ustaleniu
        optymalnego dawkowania.
        Jeśli lek Amizepin będzie włączany do stosowanego już schematu leczenia przeciwpadaczkowego,
        lekarz będzie wprowadzał lek stopniowo, zachowując lub, jeśli to konieczne, modyfikując
        dawkowanie pozostałych leków przeciwpadaczkowych.

        Dorośli:

        U dorosłych stosuje się początkowo od 100 mg do 200 mg raz lub dwa razy na dobę. Dawkę
        stopniowo zwiększa się do 800 mg do 1200 mg na dobę, podawanych w dawkach podzielonych.
        Niektórzy dorośli wymagają zastosowania leku w dawce 1600 mg, a nawet 2000 mg na dobę,
        podawanych w dawkach podzielonych.

        Dzieci i młodzież:
        Nie zaleca się stosowania leku Amizepin u najmłodszych dzieci.
        Dzieci w wieku 5-10 lat: od 400 mg do 600 mg na dobę (od 2 do 3 tabletek 200 mg na dobę,
        w dawkach podzielonych).
        Dzieci i młodzież w wieku 10-15 lat: od 600 mg do 1000 mg na dobę (od 3 do 5 tabletek 200 mg na
        dobę, w kilku dawkach podzielonych).
        Młodzież w wieku powyżej 15 lat: 800 mg do 1200 mg na dobę (dawki jak dla dorosłych).

        Maksymalna zalecana dawka dla dzieci w wieku do 6 lat wynosi 35 mg/kg masy ciała na dobę.
        Maksymalna zalecana dawka dla dzieci i młodzieży w wieku 6-15 lat wynosi 1000 mg na dobę.
        Maksymalna zalecana dawka dla młodzieży w wieku powyżej 15 lat wynosi 1200 mg na dobę.

        Neuralgia nerwu trójdzielnego
        Początkowa dawka to 200 mg do 400 mg na dobę. Dawkę stopniowo zwiększa się do aż do ustąpienia
        bólu (zazwyczaj 200 mg 3 do 4 razy na dobę). Maksymalna dawka to 1200 mg na dobę. Następnie
        dawkę zmniejsza się do osiągnięcia możliwie najmniejszej dawki podtrzymującej.
        U pacjentów w podeszłym wieku leczenie rozpoczyna się od dawki 100 mg 2 razy na dobę.
        Po ustąpieniu bólu dawkę można stopniowo zmniejszać i odstawić lek po kilku tygodniach leczenia,
        jeśli nie ma nawrotu bólu.

        Zaburzenia nastroju
        Zwykle stosowana dawka to 400 mg do 600 mg na dobę, podawanych w 2 lub 3 dawkach
        podzielonych.

        Przed zabiegiem operacyjnym lub dentystycznym należy poinformować lekarza o przyjmowaniu leku
        Amizepin.

        Sposób podawania
        Lek należy przyjmować z niewielką ilością płynu przed, podczas lub między posiłkami.
        Tabletki można podzielić na równe dawki.

        Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Amizepin
        W razie przypadkowego przyjęcia większej dawki leku niż zalecana należy natychmiast skontaktować
        się z lekarzem lub farmaceutą.
        Występowanie objawów, takich jak trudności z oddychaniem, szybkie lub nieregularne bicie serca,
        utrata świadomości, omdlenie, drżenia, wymioty może świadczyć o zażyciu zbyt dużej dawki leku.
        W takich przypadkach należy zaprzestać stosowania leku i bezzwłocznie poinformować o tym lekarza.

        Pominięcie zastosowania leku Amizepin
        W razie pominięcia dawki leku należy ją przyjąć tak szybko, jak to możliwe. Jeśli jednak jest już pora
        na przyjęcie kolejnej dawki leku, zapomnianą dawkę należy pominąć i przyjąć kolejną dawkę
        w stosownym czasie. W razie wątpliwości należy zapytać lekarza lub farmaceutę.
        Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

        Przerwanie stosowania leku Amizepin
        Nie należy nagle przerywać stosowania leku Amizepin. Należy najpierw poradzić się lekarza. Dawki
        przepisane przez lekarza mogą być inne niż podane powyżej. W takich przypadkach należy zawsze
        postępować zgodnie z zaleceniami lekarza.

        4. Możliwe działania niepożądane

        Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
        Działania te często występują na początku leczenia i ustępują po kilku dniach leczenia.

        Ciężkie działania niepożądane:
        Należy natychmiast odstawić lek i zgłosić się do lekarza, jeśli wystąpią następujące ciężkie
        działania niepożądane:

        Często występujące działania niepożądane (rzadziej niż u 1 na 10 osób):
        - letarg, dezorientacja, drżenie mięśni lub znaczne nasilenie objawów padaczkowych, wymioty,
          ból głowy (objawy te mogą być wynikiem zbyt niskiego stężenia sodu we krwi).

        Rzadko występujące działania niepożądane (rzadziej niż u 1 na 1 000 osób):
        - żółte zabarwienie białkówek oczu lub skóry (objawy zapalenia wątroby);
        - wysypka plamista, głównie na twarzy, w połączeniu z uczuciem zmęczenia, gorączką,
          nudnościami, brakiem apetytu (objawy tocznia rumieniowatego układowego).

        Bardzo rzadko występujące działania niepożądane (rzadziej niż u 1 na 10 000 osób):
        - utrzymująca się gorączka, ból gardła, wysypka, owrzodzenia jamy ustnej, pęcherze lub
          zwiększona skłonność do zakażeń (objawy zmniejszenia liczby białych krwinek,
          agranulocytoza);
        - zmęczenie, bóle głowy, skrócenie oddechu podczas wysiłku fizycznego, bladość skóry, częste
          zakażenia przebiegające z gorączką, dreszczami, bólem gardła lub owrzodzeniem jamy ustnej,
          zwiększona skłonność do krwawień i siniaków, krwawienie z nosa (zmniejszenie liczby
          wszystkich krwinek, niedokrwistość aplastyczna, pancytopenia);
        - obrzęki twarzy, oczu, języka, trudności w połykaniu, świszczący oddech, pokrzywka
          i uogólniony świąd, wysypka, gorączka, skurcze w nadbrzuszu, duszność lub ucisk w klatce
          piersiowej, trudności w oddychaniu, zaburzenia świadomości (objawy obrzęku
          naczynioruchowego lub innej ciężkiej reakcji alergicznej);
        - ciemne zabarwienie moczu (objawy porfirii lub zapalenia wątroby);
        - sztywność mięśni, wysoka gorączka, zaburzenia świadomości, wysokie ciśnienie krwi (objawy
          złośliwego zespołu neuroleptycznego);
        - gorączka, nudności, wymioty, bóle głowy, sztywność karku, nadwrażliwość na światło, drgawki
          i zwiększenie liczby białych krwinek (objawy zapalenia opon mózgowych);
        - nieregularne bicie serca, ból w klatce piersiowej;
        - omdlenie (objawy zaburzeń pracy serca: bloku AV i (lub) bradykardii);
        - silny ból w nadbrzuszu, wymioty, brak apetytu (objawy zapalenia trzustki);
        - ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się
          naskórka) - reakcje skórne występują częściej u pacjentów pochodzenia chińskiego i tajskiego,
          patrz punkt 2;
        - wysypka, zaczerwienienie skóry, pęcherze na ustach, oczach i w jamie ustnej, łuszczenie skóry
          połączone z gorączką, dreszczami, bólem głowy, kaszlem, bólami ciała (objawy poważnej
          reakcji skórnej);
        - nadmiernie zmniejszona ilość oddawanego moczu, krew w moczu (objawy choroby nerek).

        Inne działania niepożądane:
        Należy skonsultować się z lekarzem w razie wystąpienia jakiegokolwiek z następujących działań
        niepożądanych:

        Bardzo często występujące działania niepożądane (częściej niż u 1 na 10 osób):
        leukopenia (zmniejszenie liczby białych krwinek), zawroty głowy, zaburzenia koordynacji, senność,
        wymioty, nudności, pokrzywka, alergiczne zapalenie skóry, zmęczenie, zmiany wskaźników
        wątrobowych (zwykle bezobjawowe, stwierdzone w badaniach laboratoryjnych).

        Często występujące działania niepożądane (rzadziej niż u 1 na 10 osób):
        trombocytopenia (zmniejszenie liczby płytek krwi), eozynofilia (zwiększenie liczby jednego
        z rodzajów białych krwinek), obrzęk, zatrzymanie płynów, zwiększenie masy ciała, podwójne
        widzenie, ból głowy, niewyraźne widzenie, suchość w ustach, zwiększona aktywność fosfatazy
        zasadowej (stwierdzona w badaniach laboratoryjnych).

        Niezbyt często występujące działania niepożądane (rzadziej niż u 1 na 100 osób):
        nietypowe mimowolne ruchy (np. drżenie lub tiki), oczopląs, biegunka, zaparcia, zaczerwienienie
        i złuszczanie się skóry, zwiększona aktywność aminotransferaz (stwierdzona w badaniach
        laboratoryjnych).

        Rzadko występujące działania niepożądane (rzadziej niż u 1 na 1 000 osób):
        leukocytoza (zwiększenie liczby białych krwinek), powiększenie węzłów chłonnych, ogólne reakcje
        alergiczne [takie jak: gorączka, wysypka skórna, zapalenie naczyń, powiększenie węzłów chłonnych,
        zaburzenia chłoniakopodobne (powiększenie węzłów chłonnych, kaszel, podwyższona temperatura
        ciała, nocne poty, duże zmęczenie po wysiłku fizycznym, chudnięcie, swędzenie całego ciała), bóle
        stawów, leukopenia (zmniejszenie liczby białych krwinek), eozynofilia (zwiększenie liczby jednego
        z rodzajów białych krwinek), powiększenie wątroby i śledziony oraz zaburzenia czynności wątroby,
        zespół zanikających dróg żółciowych (destrukcja i zanikanie wewnątrzwątrobowych dróg
        żółciowych), zaburzenia innych narządów (płuc, nerek, trzustki, mięśnia sercowego, okrężnicy)],
        niedobór kwasu foliowego (stwierdzony w badaniach laboratoryjnych), zmniejszenie apetytu, omamy,
        depresja, pobudzenie lub wrogość, niepokój, dezorientacja, mimowolne i nieprawidłowe ruchy mięśni
        twarzy i języka, zaburzenia ruchów oczu, trudności z mówieniem lub niewyraźna mowa, zaburzenia
        choreoatetotyczne (nieskoordynowane ruchy kończyn, niezależne od woli), zapalenie nerwów
        obwodowych, drętwienie i (lub) mrowienie w kończynach, niedowład, zaburzenia przewodzenia
        w sercu, nadciśnienie (zawroty głowy z wypiekami na twarzy, ból głowy, zmęczenie, nerwowość),
        niedociśnienie (osłabienie, zawroty głowy, dezorientacja, niewyraźne widzenie), ból brzucha, świąd,
        osłabienie mięśni.

        Bardzo rzadko występujące działania niepożądane (rzadziej niż u 1 na 10 000 osób):
        aplazja krwinek czerwonych (zmniejszenie wytwarzania krwinek czerwonych), niedokrwistość,
        zaburzenia odporności, nieprawidłowe wydzielanie mleka, powiększenie piersi u mężczyzn,
        uaktywnienie psychozy (zaburzenia emocjonalne i zachowania), zaburzenia smaku, zmętnienie
        soczewki, świąd z zaczerwienieniem i opuchnięciem oczu (zapalenie spojówek), dzwonienie lub
        szumy w uszach, zaburzenia słuchu, zastoinowa niewydolność krążenia, nasilenie choroby wieńcowej,
        zapaść krążeniowa, zakrzep z zatorami (np. zator tętnicy płucnej), obrzęk i zaczerwienienie w okolicy
        żył połączone z wrażliwością na dotyk i bólem (zapalenie żył), zaburzenia oddychania przebiegające
        z gorączką i (lub) dusznością, zapalenie płuc, ból lub zaczerwienienie języka lub dziąseł,
        niewydolność wątroby, zwiększona wrażliwość skóry na światło, zaburzenia pigmentacji skóry,
        plamica (krwawe wylewy do skóry), trądzik, zwiększona potliwość, wypadanie lub wzrost włosów,
        rozmiękczenie kości (może się objawiać bólem podczas spacerów i koślawością długich kości nóg),
        osteoporoza, bóle stawów, bóle lub skurcze mięśni, śródmiąższowe zapalenie i niewydolność nerek,
        białkomocz i (lub) zwiększone stężenie mocznika i (lub) azotemia (stwierdzone w badaniach
        laboratoryjnych), zatrzymanie moczu, częste oddawanie moczu, zaburzenia seksualne, impotencja,
        niepłodność u mężczyzn, uczucie ucisku i ból oczu (objawy podwyższonego ciśnienia w oczach),
        zwiększenie poziomu tłuszczów we krwi (cholesterolu, w tym frakcji HDL i triglicerydów),
        nieprawidłowe wyniki prób czynnościowych tarczycy (stwierdzone w badaniach laboratoryjnych),
        zwiększenie stężenia prolaktyny we krwi (stwierdzone w badaniach laboratoryjnych).

        Nieznana częstość występujących działań niepożądanych (częstość nie może być określona na
        podstawie dostępnych danych):
        zahamowanie czynności szpiku kostnego, ciężkie reakcje skórne z towarzyszącym złym
        samopoczuciem i zmianą wyników krwi, reaktywacja wirusa opryszczki (może być poważna
        w przypadku osłabionego systemu odpornościowego), duże stężenie amoniaku we krwi
        (hiperamonemia); objawy hiperamonemii mogą obejmować drażliwość, dezorientację, wymioty,
        utratę apetytu i senność, sedacja, zaburzenia pamięci, bóle brzucha i gorączka (zapalenie jelita
        grubego), rogowacenie liszajowate (fioletowe lub czerwono-fioletowe guzki, które mogą być
        swędzące), całkowita utrata paznokci, złamania, zmniejszenie gęstości mineralnej kości.

        Zgłaszanie działań niepożądanych
        Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
        w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane
        można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
        Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
        Biobójczych
        Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
        Tel.: + 48 22 49 21 301
        Faks: + 48 22 49 21 309
        Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
        Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

        Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
        bezpieczeństwa stosowania leku.

        5. Jak przechowywać lek Amizepin

        Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

        Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem i wilgocią.
        Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C.

        Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i blistrze. Termin
        ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.
        Zapis na opakowaniu po skrócie EXP oznacza termin ważności, a po skrócie Lot/LOT oznacza numer
        serii.

        Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
        farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
        środowisko.

        6. Zawartość opakowania i inne informacje

        Co zawiera lek Amizepin
        - Substancją czynną leku jest karbamazepina. Każda tabletka zawiera 200 mg karbamazepiny.
        - Pozostałe składniki to: celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa, krzemionka
          koloidalna bezwodna, magnezu stearynian.

        Jak wygląda lek Amizepin i co zawiera opakowanie
        Tabletki barwy białej, okrągłe, obustronnie wypukłe, z linią podziału. Tabletki można podzielić na
        równe dawki.

        Opakowanie zawiera 50 tabletek w tekturowym pudełku.

        Podmiot odpowiedzialny i wytwórca
        Zakłady Farmaceutyczne POLPHARMA S.A.
        ul. Pelplińska 19
        83-200 Starogard Gdański
        tel. + 48 22 364 61 01

        Data ostatniej aktualizacji ulotki:
        Dane o lekach i suplementach diety dostarcza Pharmindex
        Produkt został dodany do koszyka
        Przejdź do koszyka

        STREFAAPTEK.PL

        • O nas
        • Regulamin StrefaAptek.pl
        • Kontakt
        • Polityka prywatności
        • Klauzula informacyjna dla pacjenta
        • Mapa serwisu

        DLA APTEK

        • Klauzula informacyjna dla aptek
        • Współpraca
        Copyright © Medicover 2026