Szukaj apteki/leku
Szukam leku
Szukam apteki
Aminomix 1 Novum, roztw. do inf., 6 worków 1000 ml
Producent
Fresenius Kabi
Opakowanie
6 worków 1000 ml
Postać
roztw. do inf.
Dostępność
Produkt dostępny na receptę
Dawkowanie
Dożylnie, infuzja przez żyły centralne. Dawkę dostosować zgodnie z zapotrzebowaniem na aminokwasy, węglowodany, elektrolity i płyny oraz w zależności od stanu klinicznego pacjenta. Dorośli (w tym pacjenci w podeszłym wieku), młodzież >14 lat: zalecana dawka to 20 ml/kg mc./dobę (w tym: aminokwasy: 1,0 g na kg mc./dobę; glukoza: 4,0 g na kg mc./dobę; co stanowi 1400 ml/dobę u pacjenta o masie ciała 70 kg), maksymalna dawka dobowa 30 ml/kg mc./dobę (co odpowiada 1,5 g aminokwasów i 6,0 g glukozy/kg mc./dobę; co stanowi 2100 ml u pacjenta o mc. 70 kg - czyli 105 g aminokwasów i 420 g glukozy u pacjenta o mc. 70 kg), maksymalna szybkość podawania 1,25 ml/kg mc./h (co odpowiada 0,06 g aminokwasów i 0,25 g glukozy/kg mc./h). Należy ściśle przestrzegać następujących ograniczeń dawkowania glukozy u dorosłych pacjentów: 0,25 g/kg mc./h i do 6,0 g/ kg mc./dobę. Dzieci 5-14 lat: 20 ml/kg mc./dobę (co odpowiada 1 g aminokwasów oraz 4 g glukozy/kg mc./dobę). Dzieci 2-5 lat: 25 ml/kg mc./dobę (co odpowiada 1,25 g aminokwasów oraz 5 g glukozy/kg mc./dobę). Maksymalna szybkość infuzji 1,25 ml/kg mc./h (co odpowiada 0,06 g aminokwasów oraz 0,25 g glukozy/kg mc./h). Szczególne grupy pacjentów. Indywidualne dawkowanie jest konieczne u pacjentów z niewydolnością wątroby, nerek lub nadnerczy oraz niewydolnością serca lub płuc. Sposób podania. W przypadku trwania infuzji krócej niż 24 h, szybkość infuzji należy zwiększać stopniowo w pierwszej godzinie i stopniowo zmniejszać w ostatniej godzinie, aby uniknąć nagłych zmian stężenia cukru we krwi. Należy rozpoczynać infuzję z szybkością poniżej docelowej, a następnie zwiększać ją do zalecanej w ciągu 2 do 3 dni. Do krótkiego i średnio długiego żywienia pozajelitowego, jeśli roztwór jest stosowany jako jedyny roztwór do żywienia pozajelitowego. Od początku stosowania żywienia pozajelitowego należy rozważyć dodatkową podaż tłuszczu, witamin i pierwiastków śladowych. Należy stosować ogólne zasady stosowania i zalecenia dotyczące dawkowania węglowodanów, a także wytyczne dotyczące uzupełniania płynów.
Zastosowanie
Żywienie pozajelitowe w celu pokrycia dziennego zapotrzebowania na azot (aminokwasy), glukozę, elektrolity i płyny u pacjentów dorosłych i dzieci powyżej 2. roku życia (gdy żywienie doustne lub dojelitowe jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane).
